Nga: Dr. Fehd bin Ajid el-Xhuheni
Po të të thuhej se ekziston një botë tjetër pranë botës sate, një botë me të cilën jeton afër çdo ditë, të cilën e sheh me sytë e tu mëngjes e mbrëmje, por që fsheh bukuri dhe mahnitje që nuk t’i ka marrë mendja kurrë; dhe se gjithçka që të ndan prej saj janë vetëm disa hapa dhe pak guxim për ta eksploruar, a do të nxitoje drejt saj apo do ta shtyje takimin me të për vite të tëra, siç bëra unë?
Nuk e kisha imagjinuar kurrë se zhytja ime e parë në jetë do të linte tek unë një ndikim kaq të madh.
Mendoja se deti ishte vetëm ai peizazh i bukur që shohim nga bregu: një kaltërsi që shtrihet deri në horizont dhe valë që vijnë njëra pas tjetrës, herë me qetësi e herë me vrull. Por zbulova se deti që shohim nga sipër është vetëm titulli i një bote shumë më madhështore që fshihet poshtë tij.
Fillova të mësoj për mjetin tim të vetëm të shpëtimit në atë botë të re dhe mënyrën se si përdorej. Si të merrja frymë nga cilindri i oksigjenit? Si të mësohesha me maskën? Si të përqendrohesha në atë që më rrethonte, ndërkohë që isha i zënë me frymëmarrjen, udhëzimet dhe pajisjet?
Në fillim ndihesha sikur mendja ime ishte e shpërndarë në shumë drejtime. Vëzhgoja veten duke marrë frymë, kontrolloja pajisjet, përpiqesha të kujtoja udhëzimet dhe njëkohësisht shikoja detin.
Por kur qëndrova në prag të kësaj përvoje, kuptova se entuziazmi është një gjë, ndërsa hapi i parë është diçka krejt tjetër.
Sapo filluam të afrohemi drejt thellësisë, një ndjenjë që nuk e prisja filloi të më pushtonte: pak hezitim, pak tension dhe pak frikë e natyrshme që e kaplon njeriun kur largohet nga ajo me të cilën është mësuar dhe hyn në të panjohurën.
Zbrisja pak dhe kthehesha. Ecja përpara dhe tërhiqesha pas. I thosha vetes: “Ndoshta kaq mjafton.”
Pastaj afrohesha sërish.
Dhe çdo herë që kthehesha, kureshtja ishte më e fortë se frika.
Ndoshta një nga arsyet më të bukura që më ndihmoi ta kapërceja atë moment ishte prania e instruktorit të zhytjes. Ai nuk më nxitonte dhe nuk më shtynte me forcë. Më qetësonte dhe më linte të pajtohesha me idenë hap pas hapi, derisa erdhi një çast kur nuk ndjeva më se po luftoja frikën, por ndjeva se po filloja të besoja.
Pastaj zbrita.
Dhe nuk e dija se ajo që më priste ia vlente gjithë atë hezitim.
Papritur gjithçka ndryshoi.
Sapo fillova të zhytem, ndjeva sikur po largohesha nga e njohura drejt së panjohurës frikësuese. Por ishte një frikë e bukur.
Atje gjithçka ishte ndryshe: lëvizja ishte ndryshe, frymëmarrja ishte ndryshe, ndjenja e kohës ishte ndryshe, madje edhe shikimi ishte ndryshe.
E kuptova se isha mysafir në një botë që nuk i ngjante botës me të cilën isha mësuar.
Dhe mahnitja ripërtërihej me çdo pamje.
Peshq me ngjyra të ndezura lëviznin me lehtësi dhe elegancë. Krijesa detare të çuditshme, që nuk i sheh në jetën e përditshme. Rrezet e diellit depërtonin nëpër ujë si vija të ndritshme, duke e bërë të gjithë skenën të dukej si një realitet virtual ose, po të duash, si një botë fantastike.
Por ajo që më ndaloi më së shumti ishin shkëmbinjtë koralorë.
Ata shtriheshin në fund të detit me forma madhështore dhe ngjyra të gjalla. Zgavra shkëmbore, tarraca bukurie dhe madhështie.
Nuk ishin të palëvizshëm siç duken në fotografi. Përkundrazi, lëviznin me valët e ujit me një butësi të jashtëzakonshme, aq sa vëzhguesit mund t’i dukej sikur po merrnin frymë.
I sodisja dhe ndihesha sikur më mirëprisnin e më përshëndesnin, sikur ishin të lumtur që një mysafir i vonuar kishte ardhur më në fund për të zbuluar bukurinë e tyre.
Kur dola nga uji, më pushtuan dy ndjenja të kundërta.
E para ishte gëzimi.
Gëzimi i zbulimit. Gëzimi i hyrjes në një botë për të cilën dija shumë pak. Gëzimi i shikimit të asaj sasie të jashtëzakonshme bukurie që Allahu ka vendosur në thellësitë e detit.
Ndërsa e dyta ishte një ndjenjë keqardhjeje.
Si është e mundur që kam jetuar gjithë këto vite pa e përjetuar këtë eksperiencë? Si kam jetuar pranë brigjeve të Detit të Kuq, njërit prej deteve më të bukur në botë, dhe jam vonuar kaq shumë për të parë atë që fshihet nën valët e tij?
Por shpejt kuptova se kjo keqardhje nuk kishte asnjë vlerë përballë vetë mirësisë së zbulimit.
Ishte zhytja ime e parë në jetë. Për disa mund të jetë vetëm një aktivitet sportiv ose një shëtitje kalimtare.
Por për mua ishte diçka krejtësisht tjetër.
Një gjendje qetësie, prehjeje dhe pritjeje të kënaqësisë.
Dhe mendoj se gjëja më e bukur që mora me vete nga ajo ditë ishte kjo ide e thjeshtë:
Ekziston një botë e tërë mahnitjeje dhe zbulimi, për të cilën mendon se je afër, ndërkohë që në të vërtetë je shumë larg saj.
Fehd bin Ajid el-Xhuheni
E premte, 26 Dhul-Hixhxhe 1447 h. 🌿
