Miu është një krijesë e dëmshme dhe shkatërruese. Ai gërryen për të rrënuar. Edhe disa prej sjelljeve tona gërryejnë shoqërinë, duke thyer zemrat, duke dëmtuar marrëdhëniet dhe duke dobësuar kënaqësinë me atë që Allahu na ka caktuar.
Një nga shfaqjet e këtij “miu shoqëror” është fenomeni që është përhapur kohët e fundit: shpallja publike e gëzimit të prindërve për suksesin e djalit ose vajzës së tyre, madje edhe në përfundimin e kopshtit, para dyerve të shkollave dhe universiteteve.
Shohim baballarë dhe nëna që vijnë me makina të stolisura me zbukurime festive, të dukshme për të gjithë, me dhurata në duar, buqeta apo kurora lulesh, duke pritur daljen e fëmijëve të tyre, që pastaj t’i përqafojnë e t’i festojnë para syve të të gjithëve, me arsyetimin: “Po e shprehim gëzimin për suksesin e tyre.”
Po ashtu, disa nxënëse u thonë shoqeve të tyre:
“Babai im do të më çojë për drekë me rastin e përfundimit të vitit shkollor.”
Madje organizohen festa të mëdha suksesi në shtëpi, në vila pushimi dhe në hotele.
Këto festa u kushtojnë shumë si të diplomuarve dhe familjeve të tyre, ashtu edhe të ftuarve, të cilët ndihen të detyruar të sjellin dhurata, të blejnë veshje të reja dhe të shpenzojnë për zbukurime.
Më e dhimbshmja është se e gjithë kjo fotografohet dhe publikohet në rrjetet sociale nga fëmijët, prindërit dhe familjarët.
Errësira mbi errësira.
Tani le të ndalemi te disa çështje që meritojnë diskutim:
1. Sa familje ka që nuk kanë baba ose nënë, për shkak të vdekjes, divorcit apo emigrimit për të siguruar jetesën?
Kjo dukuri ua copëton zemrat djemve dhe vajzave të tyre.
2. Sa familje jetojnë me mundësi të kufizuara ekonomike?
Kjo dukuri ua zbulon varfërinë dhe ua shuan gëzimin. Ose i detyrojnë prindërit të marrin borxh për të mos mbetur pas të tjerëve, ose fëmijët e tyre përpijnë hidhërimin dhe thyerjen e zemrës, duke u pushtuar nga ndjenja e inferioritetit.
3. Sa familje kanë një baba koprrac ose një nënë koprrace?
Kjo dukuri vetëm sa e shton urrejtjen e djemve dhe vajzave ndaj prindërve dhe shtëpive të tyre.
4. Kjo dukuri hap dyert e shfrytëzimit financiar nga dyqanet dhe bizneset që përgatisin dekorime, fotografime, organizime dhe çdo gjë tjetër që lidhet me këto festa publike.
Si pasojë, lind një garë e ethshme për të shpikur kërkesa të reja dhe për të rritur vazhdimisht çmimet.
5. Përhap zilinë, urrejtjen dhe copëtimin e lidhjeve shoqërore.
⸻
Një ndalesë e veçantë që meriton reflektim dhe ndryshim të menjëhershëm
Ajo është mirësia ndaj fqinjit.
Të gjithë nxënësit dhe studentët në arsimin fillor, të mesëm dhe universitar janë fqinj të njëri-tjetrit në të njëjtën shkollë, edhe nëse ndodhen në klasa të ndryshme. Ata janë fqinj në të njëjtën klasë dhe në të njëjtin ambient.
Këtu ata jetojnë kuptimin e “fqinjit të afërt”, pra atij që nuk ka lidhje farefisnore, por që është pranë teje. Madje, sa më afër të jetë fqinji, aq më e madhe është e drejta e tij. Ndërsa këta janë edhe më pranë, sepse ndajnë të njëjtën bankë, të njëjtin ambient dhe takohen pothuajse çdo ditë.
Ata janë edhe “shoku pranë teje”, domethënë shoku në të njëjtin vend dhe në të njëjtën degë studimi.
Ata marrin pjesë së bashku në aktivitete, provime dhe në shumë gjëra të tjera.
Atëherë, ku janë të drejtat e këtyre fqinjëve në jetën shkollore, kur ne ua thyejmë zemrat atyre që nuk kanë mundësi?
⸻
Në Islam, fqinji ka tre të drejta madhore:
* të mos e dëmtojmë;
* t’i bëjmë mirë;
* të durojmë dëmin që mund të vijë prej tij.
Mirësia ndaj fqinjit është ndër veprat dhe adhurimet më të mira. Ajo është shkak për të fituar dashurinë e Allahut dhe të të Dërguarit të Tij ﷺ.
Pejgamberi ﷺ ka thënë:
“Nëse dëshironi që Allahu dhe i Dërguari i Tij t’ju duan, përmbushni amanetin kur t’ju besohet, tregoni të vërtetën kur flisni dhe silluni mirë me fqinjët tuaj.”
Gjithashtu, ai ﷺ e porositi Ebu Dherrin (Allahu qoftë i kënaqur me të):
“O Ebu Dherr! Kur të gatuash një gjellë me lëng, shtoja ujin dhe kujdesu për fqinjët e tu.”
Kjo do të thotë se aroma e ushqimit mund ta lëndojë fqinjin dhe familjen e tij, sidomos fëmijët, të cilët nuk kanë mundësi ta sigurojnë atë ushqim. Ata e dëshirojnë atë, ndërsa prindërit e tyre e ndjejnë dhimbjen dhe ndoshta detyrohen të shpenzojnë përtej mundësive të tyre.
Për këtë arsye, Pejgamberi ﷺ na udhëzoi që ta shtojmë ushqimin dhe t’u dhurojmë edhe fqinjëve prej tij, duke respektuar të drejtën e tyre.
Atëherë, ç’të thuhet për atë që i publikon festat dhe gëzimet e tij para fqinjëve të lagjes, të shkollës apo të punës?
⸻
Le të kujtojmë edhe fjalët e Hatixhes (Allahu qoftë i kënaqur me të), drejtuar Pejgamberit ﷺ:
“Ti ndihmon të pafuqishmin, nderon mysafirin dhe i ndihmon njerëzit në fatkeqësitë e së drejtës.”
Pra, ti mbart barrën e atij që është i dobët, i paaftë dhe jetim; shpenzon nga pasuria jote për atë që nuk ka dhe u jep njerëzve atë që nuk e gjejnë te askush tjetër.
A mund të thuhet se ata që i shfaqin dhe i reklamojnë publikisht këto festa janë prej atyre që mbajnë barrën e të dobëtit dhe ndihmojnë në çështjet e së drejtës?
Përfundim
Gëzimi duhet të përhapë lumturi në zemrat e njerëzve, jo t’i lëndojë ato.
Dr. Hajat Ba Ahdar
