Nga studiuesi i çështjeve të sigurisë, Rami Ebu Zubejde
Shënjestrimi i policëve dhe i forcave palestineze të sigurisë në Rripin e Gazës nga ushtria izraelite është shndërruar në një praktikë të vazhdueshme, e cila përbën pjesë të një strategjie që synon riformësimin e mjedisit të sigurisë dhe të jetës shoqërore në Gaza. Përsëritja e sulmeve ndaj efektivëve të policisë, selive të tyre dhe mjeteve që përdorin, edhe kur ata kryejnë detyra krejtësisht civile, tregon se Izraeli e konsideron këtë institucion si një nga shtyllat kryesore të qëndrueshmërisë së brendshme, e jo thjesht si një organ që ofron shërbime sigurie për qytetarët.
Duke analizuar modelin e operacioneve gjatë muajve të fundit, vërehet se sulmet nuk kufizohen më vetëm ndaj komisariateve apo pikave fikse të policisë, por janë zgjeruar edhe ndaj patrullave, automjeteve dhe vetë policëve gjatë kryerjes së detyrave të tyre, si rregullimi i tregjeve, sigurimi i shpërndarjes së ndihmave humanitare, ndërmjetësimi në mosmarrëveshje dhe mbrojtja e pronës publike e private. Kjo tregon se banka e objektivave izraelite është zhvendosur nga goditja e strukturës ushtarake drejt goditjes së strukturës që ruan minimumin e kohezionit shoqëror.
Në doktrinën e sigurisë, rëndësia e policisë nuk matet me aftësitë e saj luftarake, por me rolin që ajo luan në ruajtjen e rendit publik dhe në parandalimin e shpërbërjes së shoqërisë. Për këtë arsye, sulmet ndaj saj nuk sjellin domosdoshmërisht përfitime të drejtpërdrejta ushtarake, por realizojnë objektiva që lidhen me dobësimin e aftësisë së shoqërisë për t’u vetëorganizuar. Në kushtet e luftës dhe të paralizimit të shumicës së institucioneve qeverisëse, policia në Gaza është bërë hallka kryesore që pengon shndërrimin e krizës humanitare në një kolaps të plotë të sigurisë. Dobësimi i saj hap rrugën për trazira të gjera shoqërore dhe të sigurisë, të cilat bëhen shumë të vështira për t’u kontrolluar.
Duket se Izraeli e kupton se vazhdimi i funksionimit të policisë, edhe me mundësi të kufizuara, përcjell mesazhin se shoqëria palestineze ende zotëron institucione të afta për të administruar çështjet e saj të brendshme. Kjo bie ndesh me narrativën izraelite, e cila synon ta paraqesë Gazën si një territor të rrënuar dhe të paaftë për të vetëqeverisur. Prandaj, shënjestrimi i policëve nuk ka vetëm një dimension sigurie, por edhe një dimension politik, që synon dobësimin e çdo forme të administrimit vendor, si parapërgatitje për imponimin e rregullimeve të reja në përputhje me vizionin izraelit për të ardhmen e Gazës.
Një aspekt tjetër me rëndësi të veçantë është përpjekja për të krijuar një vakum të organizuar sigurie brenda Gazës. Përvoja historike në administrimin e konflikteve tregon se shpërbërja e institucioneve të zbatimit të ligjit çon gradualisht në përhapjen e krimit, zgjerimin e veprimtarisë së bandave dhe rritjen e nivelit të kaosit, duke e rënduar shoqërinë dhe duke konsumuar kapacitetet e saj për vetëmbrojtje. Në këtë kontekst mund të kuptohet edhe përkimi i sulmeve ndaj policisë me shtimin e diskutimeve për aktivitetin e milicive bashkëpunëtore me pushtuesin, pasi mungesa e institucionit përgjegjës për sigurinë u krijon këtyre grupeve hapësirë më të madhe për veprim dhe ndikim.
Nuk duhet anashkaluar as dimensioni i inteligjencës në këtë çështje. Sulmet ndaj policëve që angazhohen në ndjekjen e bashkëpunëtorëve ose në luftimin e çrregullimeve synojnë të mbrojnë instrumentet e pushtuesit brenda Gazës dhe të dobësojnë përpjekjet për zbulimin e rrjeteve të infiltrimit. Sa më shumë sukses të kenë organet e sigurisë në ngushtimin e veprimit të këtyre rrjeteve, aq më shumë ato bëhen objektiv për Izraelin, pasi ruajtja e mjedisit të infiltrimit është një nga elementët kryesorë të epërsisë së tij në fushën e inteligjencës.
Këto sulme kanë edhe një dimension të qartë psikologjik. Ato synojnë ta rrisin koston e angazhimit në shërbimin policor dhe t’u dërgojnë një mesazh punonjësve të sigurisë se kryerja e detyrës do t’i bëjë objektiva të drejtpërdrejtë. Qëllimi është kufizimi i aftësisë së policisë për të qenë e pranishme në terren dhe dobësimi i pranisë së saj në hapësirat publike, gjë që ndikon negativisht në ndjenjën e sigurisë së qytetarëve dhe ul besimin e tyre në aftësinë e institucioneve për t’i mbrojtur.
Kjo politikë shkon përtej skenës së brendshme palestineze dhe përbën një mesazh edhe për aktorët rajonalë e ndërkombëtarë të përfshirë në çështjen e Gazës. Izraeli synon të krijojë realitete të reja në terren përpara çdo diskutimi mbi administrimin e Gazës pas luftës, duke dobësuar institucionet ekzistuese dhe duke penguar rikthimin e rolit të tyre, në mënyrë që të mund të promovohen alternativa të reja sigurie dhe administrimi në përputhje me vizionin izraelit.
Sipas vlerësimit tim, shënjestrimi i policëve nuk mund të ndahet nga ndryshimi që ka pësuar strategjia izraelite në fazën aktuale. Izraeli është zhvendosur gjithnjë e më shumë drejt një politike konsumimi afatgjatë, e cila synon dobësimin e faktorëve që mbështesin qëndrueshmërinë e shoqërisë, në vend që të kufizohet vetëm në goditjen e kapaciteteve ushtarake, të cilat janë reduktuar pas luftës shkatërrimtare në Rripin e Gazës. Në këtë kuadër, policia bëhet një objektiv strategjik, sepse ajo përfaqëson institucionin që pengon shpërbërjen e frontit të brendshëm dhe ruan minimumin e rendit në një shoqëri që jeton në rrethana të jashtëzakonshme.
Prandaj, vazhdimi i sulmeve ndaj policëve në Rripin e Gazës pasqyron një ndryshim në natyrën e konfliktit: nga një përballje vetëm me strukturën ushtarake në një përballje edhe me strukturën civile që organizon jetën e shoqërisë. Pushtuesi nuk synon vetëm individët, por vetë funksionin e sigurisë. Ai nuk kërkon vetëm të shkaktojë humbje njerëzore, por edhe të dobësojë aftësinë e shoqërisë palestineze për të administruar çështjet e saj, duke krijuar një vakum sigurie që mund të shfrytëzohet politikisht, në aspektin e inteligjencës dhe ushtarakisht. Për këtë arsye, kjo politikë përbën një nga aspektet më të rrezikshme të konfliktit në fazën aktuale, sepse ka në shënjestër kohezionin dhe stabilitetin e shoqërisë, të cilat janë ndër shtyllat më të rëndësishme të qëndresës palestineze përballë luftës që vazhdon.
