Në mëngjesin e 3 marsit 2024, isha thjesht një numër i ri në regjistrin e arrestimeve. Një numër i shtyrë me shami në sy dhe me pranga që kafshonin duart, drejt humnerës së panjohur. Sidetiman… ai burg famëkeq që më gëlltiti për tre muaj të tërë. Aty nuk kishte ditë as natë, por një cikël pa fund torturash e privimesh, britmash, shkelmash e goditjesh, izolimi nga çdo lajm a pëshpëritje që mund të qetësonte zemrën. Ishim të varur mes qiellit e tokës, pa ditur nëse Gaza qëndronte ende në këmbë, apo nëse fëmijët tanë kishin mbijetuar apo i kishte gllabëruar rrënoja.
Pastaj erdhi transferimi në Ofer. Prangat ishin të njëjtat, shtypja e njëjtë, por me detaje të tjera të dhimbjes. Në një mëngjes të ftohtë, thirrën numrin tim: 788. Emri im nuk u thoshte asgjë. Unë isha thjesht një numër. U tërhoqa zvarrë nga qelia si një send i pavlerë, duke u shtrirë mbi një tokë të ashpër me gurë, me duart e lidhura pas shpine, këmbët të prangosura dhe shami mbi sy që më fshihte botën.
Nga ora shtatë e mëngjesit deri në njëmbëdhjetë paradite më detyruan të qëndroja në pozicion sexhdeje. Shpina më rënkonte, gjoksi më mbytej, mendja më rrotullohej në një vorbull frike: vallë po shkoja në një seancë tjetër hetuesie? Në një “festë” tjetër torturash? Apo drejt një transferimi të panjohur, pa ditur ku do të përfundoja?
Papritur… më futën në një dhomë të vogël. Për herë të parë pas orësh, shamia u ngrit nga sytë e mi. Përballë meje, dy gra me tipare arabe. Zemra më nguroi: a ishin hetuese të veshura ndryshe, apo një kurth tjetër i shabakut? Derisa njëra prej tyre u prezantua: avokatja Janan Abdu. Ishte një çast ku dyshimi u përzie me habinë, dhe frika me shpresën.
Qëndrova i heshtur, i tensionuar, duke e vështruar me sy të lodhur. Por kur nisi të përmendte hollësi të sakta për familjen time, për fëmijët e mi, për shtëpinë tonë, për Gazën… ndjeva se muri i dyshimit nisi të shembej. Nuk e shihja më si të huaj, por si një dritare shprese në këtë natë të errët. E pyeta me ngulm, me zë që më dridhej: “A ka mbetur njeri nga familja ime? A janë gjallë fëmijët? A ka pushuar lufta?”. Dhe përgjigjet e saj ishin si ujë i ftohtë mbi një shpirt të etur.
Dyzet e pesë minuta, jo më shumë. Por ato minuta ishin një damar jete. Një çast kur riktheva humanitetin tim, atë që xhelatët përpiqeshin ta shuanin. U ndjeva përsëri njeri: kisha familje, kisha kauzë, kisha atdhe që digjej, por që nuk kishte vdekur.
Pas një viti dola nga burgu, i rënduar nga ajo që kisha përjetuar. E megjithatë, im vëlla Ibrahim ende nuk e di përmasën e tragjedisë: nuk e di se nëna, vëllezërit dhe fëmijët e tyre u martirizuan nën bombardime; se shtëpitë tona u bënë shkrumb; se ne mbetëm duke u endur nga një çadër në tjetrën, në një atdhe ku nuk na mbeti veçse hi.
Por unë ende e mbaj mend atë çast. Vështrimin tim kur e takova, vështrimin e saj kur më tha se familja ishte ende gjallë. Ishte një shikim që përmblodhi kuptimin e lirisë mes prangave. Avokatja Janan Abdu nuk ishte thjesht një vizitore. Ajo ishte dëshmia se e vërteta mund të depërtojë edhe përtej mureve të trasha të Oferit, dhe se zëri i njeriut mund të mposhtë heshtjen e rojeve.
✍ Nga ish-i burgosuri i liruar Rami Abu Zubeida
