O vëllai im musliman i mençur!
Dije – Allahu të dhëntë sukses – se Hixhreti Profetik nuk është thjesht një ngjarje historike që përmendet në fillim të vitit hixhri, e as vetëm një histori shpërnguljeje nga një vend në një vend tjetër. Përkundrazi, ai është një shkollë e madhe besimi dhe metodologjie, e cila ndryshoi rrjedhën e historisë, ndërtoi një umet, ngriti një fe dhe ua mësoi muslimanëve se si të kalojnë nga dobësia e shtypjes në forcën e ndërtimit dhe të fuqizimit.
Mësimi i parë i Hixhretit është se besimi është më i çmuar se atdheu, pasuria dhe gjërat e zakonshme të jetës.
Sahabët fisnikë lanë shtëpitë e tyre, pasuritë e tyre dhe familjet e tyre, jo për të kërkuar dynjanë dhe as për t’iu ikur përgjegjësive, por për të shpëtuar fenë e tyre për hir të Allahut dhe të Dërguarit të Tij ﷺ.
Prandaj Allahu i Lartësuar thotë:
﴿ وَمَنْ يُهَاجِرْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ يَجِدْ فِي الْأَرْضِ مُرَاغَمًا كَثِيرًا وَسَعَةً ﴾
“Kush shpërngulet në rrugën e Allahut, do të gjejë në tokë vende të shumta strehimi dhe gjerësi të madhe.”
(En-Nisa, 100)
Mësimi i dytë është se mbështetja tek Allahu nuk e përjashton marrjen e shkaqeve.
Pejgamberi ﷺ, edhe pse ishte prijësi i atyre që mbështeten tek Allahu, i mori të gjitha shkaqet: përgatiti devenë, zgjodhi shokun e udhëtimit, mori një udhërrëfyes, zgjodhi rrugën, e mbajti të fshehtë planin dhe hyri në shpellë.
Megjithatë, zemra e tij ishte e lidhur vetëm me Allahun, derisa i tha shokut të tij:
﴿ لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا ﴾
“Mos u pikëllo, sepse Allahu është me ne.”
(Et-Teube, 40)
Kjo është metodologjia hyjnore: planifikim i përpiktë në tokë dhe besim i plotë tek Zoti i qiellit.
Mësimi i tretë është se Hixhreti nuk ishte ikje nga realiteti, por themelim i një realiteti të ri.
Besimtari nuk i dorëzohet së kotës, nuk shkrihet në korrupsion dhe nuk e merr dobësinë si arsyetim për të lënë punën. Përkundrazi, ai kërkon vendin e përkrahjes, ndërton, reformon, bashkon dhe duron, derisa Allahu t’ia hapë dyert e mirësisë.
Mësimi i katërt është se ndërtimi i umetit fillon me ndërtimin e individit dhe të bashkësisë besimtare.
Sapo Pejgamberi ﷺ mbërriti në Medinë, ai vëllazëroi muhaxhirët me ensarët, ndërtoi xhaminë dhe vendosi themelet e drejtësisë, mëshirës dhe solidaritetit.
Prandaj, Hixhreti nuk është vetëm ndryshim vendi, por ndryshim i shpirtrave, ndërtim i zemrave dhe ngritje e një shoqërie që bart mesazhin e Islamit në adhurim, moral, drejtësi dhe reformë.
Mësimi i pestë është se kalendari hixhri e lidh muslimanin me misionin e tij.
Ai nuk fillon me lindjen e një mbreti, as me fitoren e një udhëheqësi dhe as me një ngjarje thjesht tokësore. Përkundrazi, fillon me një ngjarje që simbolizon sakrificën për fenë, përkrahjen e së vërtetës dhe ndërtimin e umetit.
Prandaj, prej urtësisë së Umer ibn el-Hattab dhe sahabëve – Allahu qoftë i kënaqur me ta – ishte që ta bënin Hixhretin pikënisjen e historisë së muslimanëve.
Kur hyn viti i ri hixhri, nuk synohet që ai të merret si festë fetare dhe as të veçohet me adhurime që nuk janë transmetuar në fe. Por synimi është që ai të jetë një stacion vetëllogaritjeje dhe reflektimi:
* Nga cilat mëkate kemi bërë hixhret?
* Çfarë neglizhence kemi lënë pas?
* Çfarë kemi bërë për fenë e Allahut?
* A kemi kaluar nga fjalët në vepra?
* Nga ankesat në reformim?
* Nga përçarja në bashkimin e fjalës mbi të vërtetën?
Allahu im!
Bëje këtë vit një vit udhëzimi dhe qëndrueshmërie. Ndihmoje fenë Tënde, Librin Tënd dhe Sunetin e Pejgamberit Tënd ﷺ. Bashkoji muslimanët mbi të vërtetën dhe na bëj prej atyre që bëjnë hixhret drejt Teje me zemrat dhe veprat e tyre.
O Zoti i botëve!
✍️ Abdullah el-Etheri.
