Rami Abu Zubaida – Studiues në çështjet ushtarake dhe të sigurisë
Me zgjerimin e fushës së përballjes ushtarake midis Iranit dhe “Izraelit”, operacionet izraelite po hyjnë në një fazë më të thellë dhe më të ndërlikuar, duke tejkaluar përgjigjen e menjëhershme ndaj bombardimeve të gjera iraniane që synuan thellësinë e entitetit sionist, për t’u kthyer në operacione strategjike që synojnë të ndryshojnë rregullat e përplasjes dhe të çmontojnë sistemin iranian të parandalimit. Në ditën e dytë të goditjeve izraelite, dolën në pah tri objektiva kryesore ushtarake që përbëjnë gurthemelin e doktrinës aktuale operacionale izraelite:
⸻
1. Neutralizimi i infrastrukturës për lëshimin e raketave balistike
Qëllimi i parë që “Izraeli” synoi qartë ishte t’i heqë Iranit aftësinë për të përsëritur sulmin e tij raketor, i cili u karakterizua nga një integrim i paprecedentë i raketave balistike, raketave “cruise” dhe dronëve.
Sulmet ajrore u përqendruan në aeroportet dhe bazat e Hamadanit, Isfahanit, Tebrizit dhe Bushherit, të cilat konsiderohen si boshtet më të rëndësishme logjistike për lëshimin e raketave balistike me rreze mesatare dhe të gjatë.
Goditjet synuan të shkatërrojnë platformat e lëshimit – si ato të lëvizshme, ashtu edhe ato fikse – si dhe të nxjerrin jashtë përdorimit depot e municioneve dhe kullat e komandimit, për të penguar gatishmërinë iraniane për ndonjë sulm hakmarrës të mëvonshëm.
⸻
2. Vendosja e sovranitetit ajror dhe reduktimi i kapaciteteve iraniane për kundërpërgjigje
Nga ana tjetër, “Izraeli” kërkon të sigurojë epërsi ajrore taktike mbi hapësirën ajrore të Iranit përmes:
• Çaktivizimit të sistemeve iraniane të mbrojtjes ajrore, veçanërisht radarëve të zbulimit të hershëm dhe sistemeve vendore S-300.
• Paralizimit të aftësisë sulmuese të avionëve luftarakë iranianë duke goditur pistat dhe infrastrukturën e aeroporteve ushtarake.
• Kufizimit të përdorimit të dronëve, të cilët luajtën një rol të rëndësishëm në sulmin iranian – veçanërisht në valën e parë që hutoi mbrojtjen ajrore izraelite.
Qëllimi operativ këtu është “kufizimi i hapësirës ajrore iraniane” në mënyrë që avionët izraelitë të mund të manovrojnë lirshëm dhe të përgatiten për goditje më të sakta dhe më të thella në të ardhmen, duke detyruar Teheranin të mbajë avionët e tij në fshehtësi ose në lëvizje të vazhdueshme parandaluese – ashtu siç raportet tregojnë për avionë iranianë që fluturojnë drejt vendeve të panjohura.
⸻
3. Goditja e institucioneve të inteligjencës dhe eliminimi i komandantëve të ndjeshëm operativë
Goditjet e fundit izraelite nuk u kufizuan vetëm në infrastrukturën ushtarake, por u shtrinë edhe në objektiva njerëzore – figura udhëheqëse në Shtabin e Përgjithshëm iranian, si gjeneral brigade Gholam Reza Mehrabi, përgjegjës për çështjet e inteligjencës, dhe gjeneral brigade Mehdi Rabani, përgjegjës për operacionet.
Kjo qasje tregon një ndryshim të qartë drejt neutralizimit të krahut operativ iranian, veçanërisht të njësive të Gardës Revolucionare që janë përgjegjëse për mbikëqyrjen dhe zbulimin e rrjeteve të spiunazhit.
Është e qartë se Mossadi izraelit po përpiqet të parandalojë çmontimin e rrjeteve të tij të fjetura – disa prej të cilave janë zbuluar kohët e fundit nga Teherani – duke eliminuar ose plagosur persona që kanë çelësat e sigurisë dhe informacionit të ndjeshëm.
⸻
Përfundim:
Ajo që po ndodh tani nuk është thjesht një shkëmbim i kufizuar zjarri, por një luftë inteligjence dhe konsumimi me karakter të thellë ajror, ku “Izraeli” synon të:
• Zbusë aftësinë parandaluese të Iranit,
• Vendosë epërsi ajrore të drejtpërdrejtë,
• Dobësojë strukturat e komandës dhe kontrollit në zemër të Gardës Revolucionare.
Por, sa më shumë të përshkallëzohen goditjet, aq më shumë rritet rreziku i zgjerimit të luftës në një përballje të përgjithshme rajonale – veçanërisht me përfshirjen e palëve ndërmjetëse dhe mbështetjes indirekte për secilën anë.
Orët e ardhshme mbeten të hapura ndaj shumë skenarëve… më i rëndësishmi: A do të arrijë Irani të përthithë goditjen? Apo do të jemi dëshmitarë të një raundi të ri përgjigjesh?
