Kalaja e Shqifit dhe iluzionet e elitave dhe popujve
Nga: Hasan Ed-Deki
Nuk ka asgjë të re në atë që po përballet sot Kalaja e Shqifit në Liban, ndërsa mbi të valëvitet dhe përdhoset flamuri i entitetit sionist. Ajo u rrethua dhe u pushtua nga ushtria izraelite më 6 qershor 1982, kur 27 luftëtarë palestinezë u përballën me 1200 ushtarë të armatosur rëndë, dhe të gjithë ata heronj ranë dëshmorë. Pra, kalaja po përjeton një skenë që përsëritet prej 44 vitesh. Megjithatë, elitat dhe popujt e umetit kanë mbetur në të njëjtin pozicion, të nënshtruar vazhdimisht ndaj iluzioneve. E reja e vetme është kalimi nga një iluzion në tjetrin.
Ja lista e iluzioneve që lidhen me rajonin e Shamit dhe Jerusalemin (Shami që u nda nga pushtimi kryqtar në Siri, Liban, Palestinë dhe Jordani):
Iluzioni i parë: Iluzioni i asaj që u quajt “Revolucioni i Madh Arab”, i udhëhequr nga figura të krijuara nga britanikët dhe francezët, derisa popujt e umetit u zgjuan me tronditjen e themelimit të shtetit hebre në vitin 1948, me mbështetjen e po atyre figurave.
Iluzioni i dytë: Iluzioni i premtimit për fitoren e Palestinës dhe bashkimin e arabëve nga ushtria egjiptiane (premtimi nacionalist naserist), derisa popujt e umetit u zgjuan me tronditjen e luftës së vitit 1967 dhe pushtimin e Jerusalemit nga Izraeli.
Iluzioni i tretë: Iluzioni i ndihmës dhe shpëtimit që do të udhëhiqej nga monarkitë e Arabisë Saudite, Jordanisë dhe Marokut, derisa umeti u përball me tronditjen e delegacionit zyrtar saudit që udhëhiqte njohjen e Izraelit dhe bënte thirrje për paqe me të në Konferencën e Madridit më 1991.
Iluzioni i katërt: Iluzioni i fitores për Palestinën përmes Partisë Baath në Siri, derisa popujt u zgjuan me tronditjen e pushtimit të Bejrutit në vitin 1982, ndërkohë që ushtria siriane ndodhej në shumicën e pjesëve të Libanit. Aty u takuan urrejtja sektare, urrejtja maronite falangiste dhe urrejtja hebraike në masakrën e Sabrës dhe Shatilës.
Iluzioni i pestë: Iluzioni i fitores për Palestinën përmes Partisë Baath irakiane dhe premtimit të saj për “fshirjen” e Izraelit me raketat e Baath-it dhe çlirimin e Palestinës, derisa popujt u zgjuan me tronditjen e pushtimit të Bagdadit në vitin 2003.
Iluzioni i gjashtë dhe i fundit: Iluzioni i fitores për Palestinën i udhëhequr nga figurat e ringjalljes së armiqësive historike shiite, Khomeini e më pas Khamenei, përmes Hezbollahut në Liban dhe qeverisë siriane, derisa umeti u përball me mbështetjen e Khameneit për regjimin sirian kundër popullit sirian në vitin 2011, dhe më pas me rënien e asaj që quhej “ndikimi iranian” në Liban dhe Siri në fund të vitit 2024.
Ajo që është më e habitshme në këto iluzione është një iluzion që nuk resht së habituri: “çlirimi përmes kufijve kombëtarë”. Ndërkohë që të gjithë armiqtë e umetit luftojnë përmes projekteve të tyre ideologjike dhe ndërkombëtare, e jo kombëtare; siç vepron Izraeli, krishterimi politik amerikan, evropian dhe rus, si dhe grupet sektare shiite që luftuan përmes shiitëve afganë, irakianë, iranianë dhe libanezë.
Ky iluzion ka dy pjesë të ndërlidhura:
Pjesa e parë: Besimi se çlirimi mund të arrihet vetëm përmes kornizës kombëtare palestineze. Edhe pse xhihadi palestinez ka rëndësi simbolike dhe frymëzuese për popujt e umetit, ai mbetet i kufizuar nga mungesa e barazisë në një konflikt me përmasa ndërkombëtare.
Pjesa e dytë: Mjaftimi i popujve myslimanë, arabë dhe joarabë, me rolin e spektatorit në betejën për Palestinën dhe mosangazhimi në përballjen me sistemin më të gjerë të dominimit dhe ndikimit hebre, i cili shtrihet nga Java deri në Rabat.
Derisa të lindin breza që do t’i thyejnë këto iluzione, ashtu siç Ibrahimi (a.s.) theu idhujt e popullit të tij, popujt dhe elitat e umetit mysliman do të mbeten robër të iluzioneve të tyre, duke kaluar vazhdimisht nga një iluzion në tjetrin.
