Nën një sistem indeksimi, detyrimi i një huamarrësi ndaj sistemit bankar do të rregullohej në vlerë monetare për të pasqyruar ndryshimin në vlerën e parasë, siç matet nga një indeks çmimesh, gjatë periudhës që huaja mbetet e papaguar. Huadhënia nga bankat mbi këtë bazë do t’u mundësonte atyre të kompensonin depozituesit për ndryshimin në vlerën e parasë. Indeksimi mund të përbëjë një faktor të favorshëm për rritjen e kursimeve në një situatë inflacionare duke ruajtur vlerën reale të kursimeve monetare. Por indeksimi në anën e kredive bankare ka gjasa të krijojë një numër problemesh. Është e njohur që inflacioni ndikon në përfitueshmërinë në sektorë të ndryshëm në mënyra të ndryshme. Përvoja e fundit në një numër vendesh të zhvilluara dhe në zhvillim tregoi se fitimet në sektorin tregtar u rritën ndjeshëm në një situatë inflacionare, ndërsa fitimet në sektorin industrial nuk u rritën në përputhje me rritjen e përgjithshme të çmimeve. Indeksimi i kredive bankare në rrethana të tilla mund të dëmtojë ndjeshëm aktivitetin prodhues. Edhe sektori bujqësor ka gjasa të pësojë, sepse çmimet bujqësore shpesh kontrollohen nga Qeveria ose përcaktohen nga faktorë ndërkombëtarë të ofertës dhe kërkesës. Nëse rritja e çmimeve të produkteve bujqësore është më e vogël se rritja e përgjithshme e çmimeve, indeksimi i kredive bankare do ta vendosë sektorin bujqësor në një pozicion të pafavorshëm krahasuar me sektorët ku rritja e çmimeve është e barabartë ose më e madhe se rritja e përgjithshme e çmimeve.
Sipas Sheriatit, transaksionet me valutë nuk trajtohen ndryshe nga transaksionet me mallra për sa i përket huadhënies dhe huamarrjes. Parimi bazë është që e njëjta sasi (njësi) duhet të kthehet ashtu siç është huazuar, edhe pse çmimi i mallrave mund të ketë ndryshuar në ndërkohë. Për shembull, nëse është huazuar një maun grurë, huamarrësi do të duhet të kthejë një maun grurë edhe nëse çmimi i një mauni grurë është rritur nga 30 rupia në 50 rupia për maun, ose është ulur në 15 rupia. Në të njëjtën mënyrë, nëse huaja përbëhej nga një shumë e caktuar parash, për shembull 1.000 rupia, huamarrësi do të duhet të kthejë të njëjtën shumë parash edhe nëse vlera e rupisë në raport me mallrat dhe shërbimet e tjera mund të ketë ndryshuar gjatë periudhës.
