Dashuria që thyen barrierat
Bismil-lah, Elhamdulil-lah. Falënderimi i takon Allahut, Zotit të botëve, i Cili e dërgoi Profetin Muhamed si mëshirë për mbarë njerëzimin. Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, mbi familjen e tij dhe mbi të gjithë ata që ndjekin rrugën e tij me mirësi deri në Ditën e Gjykimit.
O besimtarë, sot do të ndalemi te një ngjarje sa e thjeshtë në dukje, aq edhe madhështore në mesazh. Është historia e një djaloshi, një vizite dhe një shpëtimi të madh. Ky hadith, i shënuar nga Imam Buhariu, nuk na tregon thjesht një kronikë historike, por na jep “hartën” e moralit islam se si duhet të sillemi me tjetrin, me të sëmurin dhe me atë që nuk ndan të njëjtën fe me ne.
Hadithi
Enesi (r.a.) tregon: “Një djalosh hebre, që i shërbente Pejgamberit, u sëmur, andaj Pejgamberi i shkoi për vizitë. Iu ul te koka – në shenjë afërsie dhe nderimi – dhe i tha:
“Prano Islamin.”
Djaloshi shikoi nga i ati, i cili ishte i pranishëm, e ai i tha: ‘Bindju Ebu Kasimit (Profetit).’ Kështu, djaloshi pranoi Islamin. Pejgamberi doli duke thënë:
‘Falënderimi i takon Allahut, që e shpëtoi atë prej Zjarrit!’”
Sa skenë e fuqishme! Imagjinoni Pejgamberin e Zotit, udhëheqësin e Medines, që gjen kohë të hyjë në shtëpinë e një familjeje jomuslimane, thjesht sepse djaloshi i tyre ishte i sëmurë.
Katër mësimet e mëdha
1. Humanizmi dhe vizita pa dallim besimi
Mësimi i parë që marrim është se sëmundja nuk njeh kufij fetarë apo etnikë. Profeti nuk pyeti: “A është ky djalë musliman?” para se të nisej. Ai pa te djaloshi një qenie njerëzore që vuan. Vizita e të sëmurit është një akt humanizmi që zbut zemrat. Kjo na mëson se ruajtja e marrëdhënieve të mira me fqinjët dhe bashkëqytetarët tanë, pavarësisht besimit të tyre, nuk është thjesht kulturë, por është pjesë e fesë sonë.
2. Mirënjohja: vlera e shërbimit
Ky djalosh i kishte shërbyer Profetit. Profeti ishte njeriu më mirënjohës që ka njohur historia. Ai nuk e harroi kontributin e djaloshit, sado i vogël që mund të ketë qenë ai shërbim. Ai ia ktheu këtë shërbim në çastin më kritik – në pragun e vdekjes. Kjo na tregon se besimtari duhet të jetë besnik dhe t’u qëndrojë pranë atyre që kanë bërë diçka të mirë për të në jetë.
3. Thirrja me butësi (daveti i sinqertë)
Shikoni formën e thirrjes. Profeti nuk përdori presion, as debat të ashpër. Ai u tregua i butë dhe i drejtpërdrejtë. Por pse djaloshi e dëgjoi? Sepse ai e njihte Profetin prej kohësh. Ai kishte parë moralin e tij, drejtësinë e tij, butësinë e tij. Thirrja më e suksesshme është ajo që vjen pas një sjelljeje të shkëlqyer. Njerëzit së pari duan të shohin karakterin tënd, pastaj të dëgjojnë mesazhin tënd.
4. Autoriteti i moralit (Bindju Ebu Kasimit)
Ndoshta pika më befasuese është reagimi i babait hebre. Ai nuk e pengoi djalin. Përkundrazi, i tha: “Bindju Ebu Kasimit”. Pse? Sepse ai e dinte që Muhamedi nuk gënjen. Ai e dinte që ky njeri do vetëm të mirën. Ky është autoriteti i moralit! Kur ti je i sinqertë dhe i drejtë, edhe ata që nuk pajtohen me ty teologjikisht, do ta respektojnë fjalën tënde.
Urtësitë përmbyllëse
O besimtarë, tri gjëra duhet t’i marrim me vete nga ky fjalim sot:
- Së pari: gëzimi për tjetrin. Kur doli nga shtëpia, Profeti nuk tha “fitova një votë” apo “mora një ndjekës”. Ai tha: “Faleminderit Allahut që e shpëtoi prej Zjarrit”. Ai ndjeu gëzim të vërtetë për shpëtimin e një shpirti tjetër. Kjo është zemra e besimtarit: të dojë për tjetrin atë që do për vete.
- Së dyti: shpresa deri në fund. Kurrë mos hiqni dorë nga askush. Ky djalosh u udhëzua në minutën e fundit. Deri në frymën e fundit, dera e mëshirës së Allahut është e hapur.
- Së treti: Islami është feja e jetës. Profeti nuk shkoi aty për të bërë politikë, por për t’i dhënë djaloshit mundësinë e lumturisë së amshuar. Ky misioni ynë: të jemi shpërndarës të shpresës dhe dritës në çdo shtëpi ku hyjmë.
Përfundimi
O Allah! Na bëj prej atyre që pasojnë rrugën e Profetit Tënd me zemra të pastra. Na bëj shkak që njerëzit ta duan fenë Tënde përmes moralit tonë. Na jep mirënjohje për ata që na shërbejnë dhe na mundëso që ta mbyllim jetën tonë me dëshminë “La ilahe il-lallah”. Amin.
/Hoxhë Ulvi Fejzullahu/
