Vetëdija e Gazës rrëzon bastet e përçarjes
Si i penguan palestinezët përpjekjet për ta shfrytëzuar vuajtjen e tyre në projekte që u shërbejnë agjendave armiqësore?
Shkruan: Rami Ebu Zubejde
Gjatë gjithë historisë së çështjes palestineze, pushtimi izraelit nuk është mbështetur vetëm te forca ushtarake për të arritur objektivat e tij. Ai ka përdorur vazhdimisht edhe mjete politike, mediatike, psikologjike dhe të inteligjencës, në përpjekje për të ndikuar në mjedisin e brendshëm palestinez dhe për të riformësuar prioritetet dhe orientimet e tij. Në çdo fazë të konfliktit, institucionet e sigurisë izraelite janë përpjekur t’i shfrytëzojnë rrethanat e vështira të palestinezëve për t’i kthyer ato në mjete presioni të brendshëm, në shërbim të objektivave strategjikë të pushtimit.
Pas luftës shkatërrimtare në Rripin e Gazës dhe tragjedive të mëdha humanitare që ajo la pas, u shfaqën përpjekje të reja për të shfrytëzuar gjendjen e rraskapitjes së shoqërisë palestineze. Kjo u bë përmes thirrjeve dhe lëvizjeve të paraqitura nën slogane humanitare dhe sociale, por që në prapavijën dhe synimet e tyre mbartnin dimensione politike dhe të sigurisë, të cilat shkonin shumë përtej parullave të shpallura.
Organizatorët e Lëvizjes së 26 Qershorit llogaritën se përmasat e vuajtjeve humanitare dhe presionet ekonomike e psikologjike që përjetojnë banorët e Gazës do të krijonin një valë zemërimi, e cila mund të drejtohej në rrugë që do t’u shërbenin agjendave të caktuara. Ata gjithashtu llogaritën se kushtet e jashtëzakonshme të imponuara nga lufta do ta dobësonin aftësinë e njerëzve për të dalluar mes kërkesave reale e legjitime dhe përpjekjeve për ta shfrytëzuar politikisht e në aspektin e sigurisë vuajtjen e tyre.
Por ajo që ndodhi në terren zbuloi edhe një herë një nga të vërtetat më të rëndësishme që palët armiqësore nuk kanë arritur ta kuptojnë përgjatë dekadave të konfliktit: banorët e Gazës, pavarësisht rrethimit, luftërave dhe sulmeve që kanë përjetuar, zotërojnë një nivel të lartë të vetëdijes politike, të sigurisë dhe të përvojës së grumbulluar, që u mundëson ta lexojnë situatën shumë më thellë sesa sloganet që u paraqiten.
Banorët e Gazës e dinë më mirë se kushdo tjetër përmasën e katastrofës humanitare që po jetojnë dhe janë më të aftët për të shprehur nevojat dhe vuajtjet e tyre. Por njëkohësisht ata kanë një ndjeshmëri të lartë ndaj çdo përpjekjeje për ta shfrytëzuar këtë vuajtje ose për ta përdorur atë në shërbim të projekteve që nuk përputhen me interesat e tyre kombëtare. Për këtë arsye, shumë prej tyre nuk i panë këto thirrje vetëm nga këndvështrimi i parullave që ngriheshin, por edhe duke parë se kush qëndronte pas tyre dhe cilat palë nxituan t’i përkrahnin, promovonin dhe mbronin.
Në shkencat e sigurisë dhe të inteligjencës, rëndësia e palëve që mbështesin një lëvizje nuk është më e vogël se ajo e sloganeve që ajo ngre. Kur palë armiqësore ndaj popullit palestinez ose platforma të lidhura me aparatin propagandistik të pushtimit shfaqin entuziazëm të jashtëzakonshëm për një lëvizje të caktuar, kjo natyrshëm i shtyn vëzhguesit të pyesin se cilat interesa po i shërben ajo lëvizje dhe cilat objektiva mund të realizojë.
Banorët e Gazës, falë përvojës së tyre të gjatë me pushtimin, e kanë kuptuar se institucionet e sigurisë izraelite nuk kanë qenë kurrë të interesuara për përmirësimin e kushteve të tyre humanitare, mbrojtjen e të drejtave të tyre apo lehtësimin e vuajtjeve të tyre. Përkundrazi, ato kanë synuar vazhdimisht t’i shfrytëzojnë krizat e brendshme në funksion të interesave të tyre politike dhe të sigurisë. Prandaj, çdo përpjekje për ta paraqitur pushtimin ose mjetet e tij mediatike si mbështetëse të vuajtjeve të Gazës bie ndesh drejtpërdrejt me kujtesën kolektive të një populli të ngarkuar me dekada vrasjesh, dëbimesh, rrethimi dhe sulmesh.
Shoqëria palestineze gjithashtu e dallon qartë një lëvizje që buron natyrshëm nga vuajtjet e njerëzve dhe i përfaqëson ata në mënyrë të pavarur, nga lëvizjet që formohen jashtë mjedisit të tyre ose që gëzojnë mbështetje e orientim nga palë që kërkojnë të shfrytëzojnë dhimbjen e tyre për interesa të veçanta. Populli që ka jetuar për dekada në përballje me pushtimin ka zhvilluar një aftësi të madhe për të lexuar kontekstin politik dhe të sigurisë rreth ngjarjeve dhe nuk i trajton më thirrjet apo diskurset të shkëputura nga palët që qëndrojnë pas tyre ose nga përfituesi i vërtetë i rezultateve.
Rezultatet e Lëvizjes së 26 Qershorit treguan se basti për ta përçarë frontin e brendshëm palestinez duke shfrytëzuar rrethanat humanitare nuk rezultoi i suksesshëm. Mungesa e përgjigjes ndaj këtyre thirrjeve pasqyroi një vetëdije të gjerë te qytetarët se zgjidhja e krizave dhe vuajtjeve nuk arrihet duke u tërhequr në rrugë që mund të çojnë në më shumë ndarje, kaos ose përplasje të brendshme, por përmes ruajtjes së kohezionit shoqëror dhe forcimit të faktorëve të qëndresës përballë sfidave ekzistuese.
Kjo nuk do të thotë se banorët e Gazës nuk vuajnë ose se nuk kërkojnë përmirësimin e kushteve të tyre. Përkundrazi, vuajtja është reale, e rëndë dhe e vazhdueshme. Megjithatë, vetëdija popullore ka dëshmuar se është në gjendje të bëjë dallimin ndërmjet kërkesave legjitime dhe përpjekjeve për t’i shfrytëzuar ato në shërbim të agjendave të tjera. Pikërisht kjo aftësi dalluese ka qenë gjithmonë një nga elementet më të rëndësishme të forcës së shoqërisë palestineze përballë përpjekjeve të ndryshme për depërtim dhe destabilizim.
Dështimi i kësaj lëvizjeje nuk mund të lexohet vetëm si një dështim organizativ apo në aspektin e mobilizimit të njerëzve, por duhet kuptuar si një fitore e vetëdijes kolektive në Rripin e Gazës dhe si pasqyrim i një pjekurie politike dhe të sigurisë, e ndërtuar ndër vite përmes përballjeve, përvojave dhe eksperiencave të grumbulluara. Populli që ka përjetuar luftëra, rrethim, dëbim dhe shkatërrim në përmasa të mëdha, vazhdon të ketë aftësinë të dallojë mes atyre që veprojnë për të mbrojtur interesat e tij kombëtare dhe humanitare dhe atyre që përpiqen të shfrytëzojnë vuajtjet e tij për të arritur objektiva që nuk i shërbejnë atij.
Në përfundim, banorët e Gazës dëshmuan se zotërojnë vullnetin, vetëdijen dhe aftësinë për ta lexuar situatën dhe për t’i përcaktuar vetë prioritetet e tyre. Për këtë arsye, përpjekjet për të përfituar nga vuajtjet e tyre dështuan, ndërsa bastet për ta përdorur gjendjen dhe nevojat e tyre në projekte të dyshimta ranë poshtë. E vërteta më e rëndësishme mbetet se vetëdija e popullit palestinez vazhdon të jetë vija e parë e mbrojtjes përballë çdo përpjekjeje për depërtim, mashtrim dhe shfrytëzim.
