Nga Safvet Barakat
Flakët mund të jenë shuar, por lufta nuk është fikur. Dhe, s’do të shuhet.
Nëse zjarri i dukshëm i betejës është zbehur, prushërat e shpirtit njerëzor ende digjen, thellë nën hirin e përditshmërisë.
Pse atëherë ky ankth, ky hutim që na gllabëron sa herë e përmendim Gazën?
Gazianët ishin dikur dy milionë e gjysmë — një popull i vogël në një copë toke të ngushtë. Prej tyre, njëqind mijë u vranë ose u plagosën, dhe megjithatë, në vend që të zhdukeshin, u shtuan.
U shumëfishuan në më shumë se një miliard zemra.
Çdo njeri që ndjen, që proteston, që ndan dhimbjen dhe që beson në drejtësi — u bë pjesë e Gazës. Tani, ajo nuk është më një tokë mes detit e rërës, por një hapësirë e pafund shpirtërore.
Sipërfaqja e saj është zgjeruar përtej kufijve të hartave:
ajo është bërë prani në ndërgjegjen globale.
Ndoshta ka zënë vende më të ndjeshme se vetë toka e saj në dhomat e vendimmarrjes, në tryezat e heshtura ku përcaktohet fati i botës.
Sot, kryeqytetet e njerëzve janë bërë fortesa të Gazës.
Aty ku dikur qëndronin ushtarë, sot qëndrojnë rojtarë të së vërtetës — më të fortë, më të vendosur, më të përkushtuar.
Por të gjitha këto, makineria e madhe mediatike, ajo ndërkombëtare dhe ajo arabe, ua fsheh me mjeshtëri.
Ajo derdh mbi ju çdo ditë gënjeshtra dhe mjegull,
derisa t’ju mbjellë plogështi në shpirt e lodhje në besim.
Sepse lufta e vërtetë nuk është vetëm në fushëbetejë, ajo zhvillohet në brendinë e njeriut, në përpjekjen për të ruajtur ndjenjën, nderin dhe të vërtetën.
Kjo është një luftë e vullneteve.
Dhe Gaza, në fund, do të triumfojë.
Ai që nuk e kupton se ajo që ndodh në Gaza është një betejë e vullnetit njerëzor kundër mpirjes universale, do të mbetet rob i matjeve të ftohta, i shifrave, statistikave dhe hartave.
Do të shohë humbje aty ku ka sakrificë, dhe do të humbasë kuptimin e jetës që buron nga qëndresa.
Kjo luftë është më e madhe se gjeografia dhe kufijtë.
Ajo është një luftë për të ardhmen e njeriut, për mendimin dhe filozofinë që kanë sunduar botën që prej Luftës së Dytë Botërore e deri më sot.
Prandaj ajo ndan njerëzit në mënyrën më të thellë të mundshme:
-mes atyre që besojnë dhe atyre që dorëzohen,
-mes atyre që qëndrojnë dhe atyre që mbyllin sytë.
Në fund, kjo është një luftë që nuk e mbartin ushtritë,
por zemrat e një grushti burrash, të paktë në numër, por të pamatë në besim. Ata mbartin një barrë më të madhe se trupat e tyre dhe përmes tyre lëviz historia.
Rreth tyre, bota e tërë është përfshirë, me vetëdije apo pa vetëdije, në njërën anë — ose në tjetrën.
Sepse, siç thotë Barakati: “Lufta e Gazës nuk është luftë për tokë, por për kuptim.”
Ajo është një provë e shpirtit njerëzor, një thirrje për të rikthyer dritën në botën që po mbytet në errësirë.
