Fjala përfundimtare në luftën midis Iranit dhe hebrenjve
Sheikh Fadhl Murad
Gabimet metodologjike në leximin e ngjarjes (situatës)
Prof. Dr. Fadhl bin Abdullah Murad
Kam publikuar më parë një artikull me titull:
“Ndikimi i luftës mbi rajonin dhe shtetet myslimane: një lexim në përfundimet dhe ekuilibrat fetarë.”
Ky tekst është një vazhdim dhe një përmbledhje e përqendruar e disa pikave ku ndodhin gabime në leximin e ngjarjes dhe në ngatërrimin që ndodh tek disa njerëz.
Dihet se gabimi në perceptim dhe në leximin e shkaqeve dhe arsyetimeve që çojnë në vendimin fetar, sjell gabim në zbatimin dhe prodhimin e gjykimit përfundimtar – veçanërisht në çështjet madhore.
Këto gabime metodologjike përmblidhen në pesë çështje:
⸻
Së pari: Të japësh shpjegim për çështjen duke u bazuar në gjëra që nuk kanë ndikim në situatë – edhe nëse kanë ndikim në raste të tjera
Një shembull për këtë, në çështjen e luftës aktuale, është ndarja ndërmjet faktit nëse pala është myslimane, jobesimtare, bidatçi apo mëkatar.
Kjo nuk ka efekt këtu, sepse kur bëhet fjalë për shkatërrim në tokë, gjykimi është mbi personin që e shkakton, pa marrë parasysh nëse është bidatçi apo jo.
Ai që shkakton shkatërrim në tokë dhe lufton Zotin dhe të Dërguarin e Tij ndëshkohet me ndëshkimin e luftës (haraba), pa u marrë parasysh statusi i tij.
Prandaj, Allahu e ka ligjëruar xhihadin për shkak të prishjes që shkaktojnë jobesimtarët në tokë.
E ka argumentuar këtë me shumë arsye, që arrijnë në dymbëdhjetë, të cilat i kam përmendur në librin tim “Hyrje në fikhun e kohës” – të gjitha janë arsye kriminale dhe agresive.
Për këtë arsye, është gabim të shikohet në këtë luftë se njëra palë është bidatçi dhe tjetra jobesimtare.
Shikimi duhet të fokusohet tek ajo palë që ka sjellë më shumë shkatërrim në tokë, në të kaluarën, në të tashmen dhe në të ardhmen.
Duke u nisur nga kjo, duhet parë çfarë kanë bërë grupet batinije dhe degët e tyre në historinë islame, dhe sa dëm kanë sjellë për umetin dhe projektin islam.
Gjithashtu duhet parë në kohën moderne, brenda dhjetë viteve, se cili ka sjellë më shumë shkatërrim dhe dëm në tokë: sionizmi apo shiizmi safavid (batinia).
Dhe dihet që popullsia e katër vendeve (Jemen, Irak, Siri dhe Liban) përbën më shumë se 123 milionë myslimanë që kanë vuajtur dënime, dëbime, vrasje, uri, ndarje klasore, injorancë, luftëra, pastrime, shkelje të fesë, nderit, pasurisë, jetës dhe mendjes.
Në Jemen, deri në vitin 2020, sipas Komisionit Ndërkombëtar të OKB-së, numri i të vrarëve arriti në 233,000 persona brenda vetëm gjashtë vjetësh.
Numri i të plagosurve arrin në 1.5 milion, ndërsa të zhvendosurit arrijnë në 10 milion.
Në Siri janë vrarë më shumë se 528,500 persona që nga fillimi i konfliktit në vitin 2011, sipas Observatorit Sirian për të Drejtat e Njeriut.
Ky observator ka dokumentuar më shumë se 64,000 vdekje në burgjet e regjimit, si pasojë e torturave, neglizhencës shëndetësore dhe kushteve të këqija të jetesës.
Sipas Komisionit të OKB-së, numri i refugjatëve sirianë në rajon arrin në 4.8 milion, ndërsa të zhvendosurit brenda vendit janë të paktën 6.6 milion persona.
Iraku – nuk ka nevojë të përshkruhet. Dhe sionizmi në Palestinë nuk ka arritur dhe as i afrohet këtij niveli të krimeve, as për nga numri, as për nga përmasa, gjatë 75 vjetëve.
⸻
Së dyti: Argumentimi i pjesshëm
Argumentimi duhet të jetë i plotë, duke përfshirë të gjitha shkaqet fetare që e bëjnë një gjykim të vlefshëm.
Po, Palestina është një arsye e qartë për të luftuar sionistët dhe për ta ndihmuar atë, dhe kjo është obligim individual për myslimanët – pa ndasi mes dijetarëve.
Por ka edhe arsye të tjera, që e bëjnë të domosdoshme ndaljen e shkatërrimit të bërë nga mësymjet shiite safavide në vendet sunite.
Kur gjykojmë, duhet të marrim parasysh të gjitha këto arsye: fuqinë e tyre, ashpërsinë, sasinë, cilësinë dhe vazhdimësinë.
Vetëm atëherë dijetari arrin në një gjykim të drejtë dhe në një ekuilibër të drejtë.
⸻
Së treti: Mospërfillja e pasojave dhe ndarja e tyre
Çlirimi i Palestinës nuk mund të ndodhë pa bashkimin e umetit.
Dhe bashkimi nuk mund të ndodhë për shkak të një pengese të madhe: projekti sionist, projekti perëndimor dhe projekti shiit iranian.
Të tria ndajnë umetin. Nëse thellohemi në analizë, do shohim se sionistët janë më afër fundit, ndërsa safavidët janë të pranishëm që në shekullin e parë të Islamit.
Prandaj, kostoja duhet të vlerësohet sipas qëndrueshmërisë, forcës, vazhdimësisë dhe ndikimit, nëse ndodh një konflikt i detyrueshëm mes të këqijave.
Kjo është rruga për të korrigjuar vlerësimin.
⸻
Së katërti: Hebrenjtë janë më armiqësorë sipas teksteve fetare
Disa e përdorin këtë për të thënë se çdo kush që nuk është hebre duhet të mbështetet.
Përgjigja është: Ne nuk po flasim për ndjenja armiqësie, por për shkatërrim në tokë.
Vendimet fetare nuk ndërtohen mbi emocionet, sepse ndjenjat nuk janë bazë për xhihad apo për ndëshkime.
Prandaj, është ligjëruar paqja me cilindo që nuk të lufton, qoftë hebre, i krishterë apo ateist.
Allahu ka thënë:
“Allahu nuk ju ndalon t’u silleni mirë dhe drejt atyre që nuk ju luftuan për fenë dhe nuk ju dëbuan nga shtëpitë tuaja… Por Ai ju ndalon që të merrni për aleatë ata që ju luftuan për fenë, ju dëbuan dhe ndihmuan në dëbimin tuaj…” (El-Mumtehine: 8–9)
Ky është një parim i përgjithshëm dhe qeverisës.
⸻
Së pesti: Pretendimi se ekzistojnë vetëm dy projekte: lindor dhe perëndimor
Kjo është e gabuar dhe rezultat i një analize të paplotë.
Ekziston një projekt i tretë, që është projekti i umetit islam, dhe një projekt i katërt, që është projekti shiit safavid batinij.
Të kufizohesh vetëm te dy projektet (perëndimor dhe lindor) është gabim metodologjik.
Unë e kam analizuar këtë në mënyrë të detajuar dhe kam publikuar një pjesë të studimit në një artikull të mëparshëm për ekuilibrat dhe qëndrimin fetar në situatën aktuale.
Duhet të analizohen të gjitha projektet, origjina e tyre, objektivat dhe marrëdhënia e tyre me Islamin.
Të gjitha këto projekte qëndrojnë kundër projektit islam, i cili ka për qëllim ringritjen e umetit nga errësira e injorancës, përçarjes dhe prapambetjes – drejt unitetit, diturisë, ekonomisë dhe forcës.
Sipas analizave, projekti shiit nuk e bën këtë, por historikisht ka funksionuar si:
•shkatërrues i brendshëm,
•përçarës,
•armik i dijes dhe bashkimit,
•armik i nderit, dinjitetit dhe besimit.
Ky projekt bashkëpunon me projektin perëndimor në interesa të përbashkëta.
Që nga pushtimi i Irakut, deri tek okupimi i kryeqyteteve sunite dhe shpërngulja e popujve të tyre, ka pasur bashkëpunim të qartë mes tyre.
Ky bashkëpunim më vonë u shndërrua në aleancë me Lindjen (Rusinë/Kinën), për të ushtruar presion ndaj Perëndimit, dhe për të arritur dominimin e plotë ushtarak dhe ajror mbi vendet sunite në Gadishullin Arabik dhe katër kryeqytetet.
Irani e ka bërë këtë: ka dominuar në det (Deti i Kuq dhe Deti Arabik) dhe në ajër (përmes milicive).
Ndihma që Irani i jep Gazës është politikë e zgjuar, për të pasur një kartë presioni ndaj Perëndimit – kjo është mençuri, që nuk e kanë kuptuar shumica e shteteve sunite, sidomos ato në kampin sionist.
Pra, kjo është ndihmë taktike, jo strategjike.
Fitoret maten me rezultatet – ku janë rezultatet e ndihmës së Hizbullahut dhe Iranit në rajon?
Nuk ka fitore, por vetëm përplasje që u shërbejnë objektivave të tyre.
Ndihma që ata japin është në këtë drejtim, dhe Gaza dhe populli i saj janë të justifikuar që të pranojnë ndihmën nga cilido që i ndihmon – sepse vëllezërit e tyre i kanë braktisur dhe kanë marrë pjesë në shfarosjen e tyre.
Ata nuk mbajnë asnjë përgjegjësi, por përkundrazi kanë për detyrë të ndalojnë shkatërrimin që u është bërë, me çfarëdo mjeti, pavarësisht nëse ndihmuesi është shiit, sunit, ateist, hindu apo tjetër.
Sepse në kushte domosdoshmërie, zbatohen rregulla të veçanta fetare.
Detajet e kësaj janë jashtë këtij shkrimi, dhe shpjegimi më i thelluar ndodhet në artikullin e mëparshëm të përmendur.
⸻
Prof. Dr. Fadhl Abdullah Murad
