Vërtet, thirrja drejt së mirës përbën një nga detyrimet më sublime me të cilat na ka ngarkuar Allahu i Madhëruar. Madje, Ai e ka bërë “mirësinë” (hajrijjeh) njërën prej cilësive më qenësore me të cilat e ka përshkruar umetin tonë në Librin e Tij Fisnik, ku thotë:
{كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ}
“Ju jeni populli më i mirë i nxjerrë për njerëzimin…” [Ali Imran: 110]
Allahu e ka bërë ftesën drejt së mirës thelbin e misionit të të dërguarve; Pejgamberët dhe të dërguarit (paqja qoftë mbi ta) ishin prijësit e njerëzimit në këtë thirrje, duke sjellë udhëzimin që reformon gjendjen e njerëzve në këtë botë dhe shërben si sasi për shpëtimin e tyre në Ahiret. Pas pejgamberëve, këtë mision e trashëguan të devotshmit, për të vijuar rrugëtimin jetësor sipas metodologjisë Pejgamberike.
Allahu ka urdhëruar ndjekjen e kësaj rruge duke thënë:
{قُلْ هَذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ}
“Thuaj: ‘Kjo është rruga ime. Unë thërras tek Allahu me dritë të qartë (argumente), unë dhe kushdo që më ndjek mua. I lartësuar qoftë Allahu, unë nuk jam prej idhujtarëve’.” [Jusuf: 108]
Përse thërrasim drejt së mirës?
Thirrja drejt së mirës gëzon një rëndësi jetike për çdo shoqëri, pasi përmes saj mundësohet reformimi i jetës kolektive. Motivi parësor pas këtij angazhimi është arritja e kënaqësisë së Allahut të Lartësuar dhe shpëtimi prej zemërimit të Tij.
Kur një shoqëri ngrihet mbi themelet e thirrjes drejt së mirës, korr rezultate të prekshme:
– pastërtinë e jetës,
– shtrirjen e dashurisë dhe harmonisë, si dhe
– shpëtimin nga të gjitha fenomenet që cenojnë qetësinë e tyre, si mashtrimi, padrejtësia dhe agresioni.
Përse Islami i kushtoi rëndësi thirrjes drejt së mirës?
Urtësia hyjnore ka përcaktuar që e mira dhe e keqja të bashkëekzistojnë, ku dominimi i njërës mbi tjetrën varet nga forca e pasuesve të tyre. Njerëzit janë ndarë në dy kampe: kampi i së mirës që jeton nën dritën e urdhrave të Allahut, dhe kampi i së keqes i udhëhequr nga Iblisi. Që prej krijimit të Ademit, Iblisi është përbetuar për t’i devijuar njerëzit nga rruga e mbarë. Prandaj, ishte imperativ që pasuesit e besimit ta sfidonin këtë të keqe me thirrje drejt së mirës, duke u bërë shembull për triumfin në këtë botë dhe shpëtimin në tjetrën. Mesazhi i Islamit u ngrit mbi parimin e përhapjes së mirësisë në çdo dimension të ekzistencës.
E mira: Mesazhi i besimtarit
Besimtari i devotshëm e mbart mesazhin e mirësisë në të gjitha sferat e jetës së tij. Mirësia buron nga nijeti (qëllimi) i besimtarit, ku çdo fjalë e vepër e tij bëhet ekskluzivisht për Allahun. Ai nuk i shkakton dëm askujt, qoftë njeri, kafshë apo bimë. Nëse besimtari bëhet shkak për ndonjë dëm, qoftë edhe pa dashje, ai nxiton ta korrigjojë atë. Allahu ka premtuar shpërbim të madh për çdo akt mirësie, pavarësisht përmasave të tij.
Pejgamberi ﷺ ka thënë:
«إِمَاطَةُ الأَذَى عَنِ الطَّرِيقِ صَدَقَةٌ»
“Llargimi i pengesës (dëmit) nga rruga është sadaka.” [Transmeton Muslimi, nr. 1009]
Si të bëhesh thirrës i së mirës?
Ti, o vëlla besimtar, duhet të marrësh iniciativën për të thirrur drejt së mirës në çdo rrethanë.
– Ndër format më efikase të thirrjes është pamja e hijshme dhe fjala e bukur.
Pejgamberi ﷺ ka thënë:
«إِيَّاكُمْ وَالْفُحْشَ وَالتَّفَحُّشَ، فَإِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْفَاحِشَ وَالْمُتَفَحِّشَ»
“Ruajuni rreptësisht turpësisë (fjalëve të ndyra) dhe sjelljes së paturpshme, sepse vërtet Allahu nuk e do atë që flet fëlliqur (fshatarak në fjalor) dhe as atë që bën përpjekje për të qenë i tillë.”
[Hadithi është i saktë. Ahmedi në “Musned”, nr. 6487, dhe El-Hakimi në “El-Mustedrak”, nr. 7111]
– Gjithashtu, ndër metodat kryesore është që besimtari të jetë i përpiktë në respektimin e ligjeve dhe rregullave, gjë që buron nga edukata islame e disiplinës.
– Po ashtu, pajisja me moral të lartë dhe ruajtja e etikës publike e bëjnë atë një model për t’u ndjekur.
– Një shtyllë tjetër është urdhërimi për të mirë dhe ndalimi nga e keqja, duke mos pranuar degradimin moral, por duke u angazhuar për reformimin e tij sipas udhëzimeve kuranore dhe Pejgamberike.
Përfundim
Misioni i besimtarit në këtë botë është thirrja drejt së mirës. Kjo kërkon që ti, o vëlla, të jesh i butë dhe i sjellshëm, sepse ashpërsia i largon njerëzit.
Allahu i Madhëruar thotë:
{فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللَّهِ لِنتَ لَهُمْ ۖ وَلَوْ كُنتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ}
“Nëpërmjet mëshirës së Allahut, ti u tregove i butë me ta. Sikur të ishe i ashpër dhe zemërgur, ata do të shpërndaheshin prej teje. Pra, falua gabimet atyre, kërko falje për ta dhe këshillohu me ta për çështjet…” [Ali Imran: 159]
Autor: Dr. Abdullah bin Ma’juf el-Xhueid
Përshtati: Bekir Halimi
