Shkruar nga: Ahmed Mansur
Kur kërkojnë falje politikanët për krimet e luftës që kanë kryer ose kanë mbështetur?
Kjo është pyetja që sot dëgjohet në shtëpitë e rrënuara të Gazës, po aq sa edhe në korridoret e qeverive që qëndruan në krah të Izraelit dhe mbështetën krimet e tij, veçanërisht shtetet perëndimore.
A kërkon falje politikani perëndimor kur ndërgjegjja e tij trazohet përballë copave të trupave të fëmijëve, apo vetëm kur flasin kutitë e votimit dhe ai zbulon se mbijetesa e tij politike tashmë varet nga një fjalë e vetme: “Më fal”?
A mjafton që ai të përsërisë disa fraza e deklarata për të shpëtuar veten dhe partinë e tij nga rrëzimi politik, moral dhe historik, i cili tashmë ka filluar të ndjekë shumë politikanë që mbështetën Izraelin dhe krimet e tij gjatë luftës kundër Rripit të Gazës?
Në javët që paraprinë 9 korrikun 2026, qarqe të gjera izraelite, së bashku me të djathtën ekstreme në Shtetet e Bashkuara, e pritën me entuziazëm ardhjen e Endi Bernhamit në postin e kryeministrit britanik, pas dorëheqjes së turpshme të kryeministrit Starmer, duke e konsideruar atë një njeri “të sigurt”, nga i cili nuk kishte arsye për t’u frikësuar.
Gazeta izraelite Yedioth Ahronoth, në fund të qershorit 2026, publikoi një analizë qetësuese mbi të kaluarën e tij politike, ku theksohej se ai ishte anëtar i grupit “Miqtë e Izraelit në Partinë Laburiste”, se në vitin 2015 e kishte përshkruar lëvizjen për bojkotimin e Izraelit si “plot urrejtje”, si dhe kishte lavdëruar Deklaratën e Balfourit, me të cilën Britania hapi rrugën për krijimin e shtetit izraelit mbi rrënojat e Palestinës.
Ndërkohë, gazeta izraelite Jerusalem Post, më 23 qershor 2026, dokumentoi historinë e gjatë të Bernhamit në luftën kundër antisemitizmit.
Pastaj erdhi goditja nga një drejtim që askush nuk e priste.
Në një video të publikuar nga Endi Bernhami të enjten, më 9 korrik 2026, siç raportoi BBC, politikani, të cilin tashmë vetëm procedurat formale e ndanin nga posti i kryeministrit, deklaroi:
“Reagimi i parë i Partisë Laburiste ndaj asaj që ndodhi në Gaza shkaktoi një plagë të madhe. Ne gabuam dhe unë kërkoj falje për këtë.”
Në një intervistë të gjatë për gazetën The Guardian, botuar po atë ditë dhe të transmetuar nga Reuters, ai pranoi se:
“Britania ishte tepër e ngadaltë në kërkesën për armëpushim”,
duke premtuar se do të ushtrojë më shumë presion mbi qeverinë izraelite.
Por ai nuk u ndal vetëm te kërkimfalja.
Sipas radios britanike LBC, më 9 korrik, ai e përshkroi vuajtjen e banorëve të Gazës si:
“një njollë në ndërgjegjen tonë kolektive.”
Po atë ditë, sipas Times of Israel, ai shpalli synimin për të shqyrtuar vendosjen e sanksioneve shtesë, ndalimin e tregtisë me vendbanimet e paligjshme izraelite dhe mbështetjen e plotë për kufizimin e licencave të eksportit të armëve,
“që asnjë bombë apo plumb britanik të mos përdoret në Gaza ose në Bregun Perëndimor.”
Ai gjithashtu akuzoi qeverinë e Netanyahut se:
“po përpiqet qartë ta bëjë të pamundur zgjidhjen me dy shtete.”
Për ata që mund të mendojnë se ndërgjegjja e politikanit britanik më në fund u zgjua, shifrat tregojnë arsyen e vërtetë të kësaj kërkimfaljeje.
Në zgjedhjet lokale të zhvilluara më 7 maj 2026, Partia Laburiste humbi kontrollin mbi tetë këshilla bashkiakë dhe më shumë se 250 vende, sipas rezultateve të para të shpallura mëngjesin e ditës pas zgjedhjeve, siç raportoi Times of Israel.
Eksperti më i njohur britanik i sondazheve, John Curtice, i përshkroi rezultatet duke thënë se ato ishin:
“pikërisht aq të këqija, madje edhe më të këqija, sa pritej për Partinë Laburiste.”
Edhe më herët, më 27 shkurt 2026, Partia Laburiste humbi mandatin e zonës zgjedhore Gorton dhe Denton, pikërisht në bastionin politik të Endi Bernhamit në Mançester, i cili kaloi në duart e Partisë së Gjelbër.
Një sondazh i kryer nga institucioni JL Partners për qendrën kërkimore Policy Exchange, i publikuar në fillim të majit 2026, tregoi se mbështetja e myslimanëve britanikë për Partinë Laburiste kishte rënë nga rreth 80% në vetëm 33%. Duke qenë se komuniteti mysliman ka një peshë të konsiderueshme në zgjedhjet britanike, kjo rënie pati ndikim të madh politik.
Edhe brenda vetë Partisë Laburiste, pakënaqësia ishte e dukshme.
Një sondazh i realizuar nga Survation ndërmjet 22 dhe 26 majit 2026, me porosi të organizatave Save the Children, Christian Aid dhe Medical Aid for Palestinians, i publikuar në faqen LabourList më 5 qershor, në një artikull të Daniel Green, zbuloi se:
* 87% e anëtarëve të Partisë Laburiste mbështesin ndalimin e tregtisë me vendbanimet izraelite në territoret e pushtuara.
* 78% kërkojnë ndërprerjen e plotë të eksportit të armëve drejt Izraelit.
Këto janë etikat e Perëndimit, ashtu siç i kam njohur nga afër gjatë më shumë se dyzet viteve të mbulimit të luftërave dhe krizave të tij, që nga malet e Afganistanit, te rrethimi i Sarajevës e deri në rrugicat e Falluxhës.
Vlerat njerëzore të politikanëve perëndimorë nuk janë gjë tjetër veçse një slogan, i cili ngrihet vetëm kur i shërben interesit të tyre.
Këtu shfaqen arsyet e vërteta të këtij ndryshimi qëndrimi.
Kjo është një e vërtetë historike që e përforcoi kryeministri britanik i shekullit XIX dhe një nga arkitektët e diplomacisë britanike, Lord Palmerston, kur deklaroi para Dhomës së Komunave më 1 mars 1848:
“Ne nuk kemi aleatë të përhershëm dhe nuk kemi armiq të përhershëm; vetëm interesat tona janë të përhershme.”
Kur Gaza u shndërrua në një çështje që ndikonte në zgjedhje, papritur u “zgjua” ndërgjegjja britanike, por në një mënyrë të dukshme dhe sipërfaqësore.
Këto janë etikat e Perëndimit, ashtu siç i kam njohur nga afër gjatë më shumë se katër dekadave të raportimit mbi luftërat dhe krizat e tij: nga malet e Afganistanit, te rrethimi i Sarajevës e deri në rrugicat e Falluxhës.
Vlerat humanitare të politikanëve perëndimorë nuk janë veçse një flamur që ngrihet kur i shërben interesit dhe ulet sapo bie ndesh me të.
Ndërsa opinioni publik në Perëndim nuk lëviz, përveçse kur pamjet e tragjedisë tejkalojnë aftësinë e makinerisë propagandistike për t’i fshehur ato.
Dhe Gaza e ka tejkaluar këtë kufi.
Sipas Ministrisë Palestineze të Shëndetësisë, siç raportoi Al Jazeera English më 9 korrik 2026, që nga marrëveshja e shpallur për armëpushim në tetorin e kaluar janë vrarë më shumë se një mijë palestinezë.
Kjo pa llogaritur mbi dyqind mijë të vrarë, të zhdukur dhe të plagosur gjatë dy viteve të luftës.
Gjaku palestinez vazhdon të derdhet çdo ditë nën flamurin e një armëpushimi të rremë, të cilin asnjë kozmetikë politike nuk mund ta zbukurojë.
“Stuhia e Aksasë” detyroi shumë shtete ta ndryshonin qëndrimin e tyre dhe Britania nuk është një ishull i izoluar në këtë ndryshim.
Spanja, Irlanda dhe Norvegjia shpallën njohjen e Shtetit të Palestinës, e cila hyri në fuqi më 28 maj 2024.
Kryeministri spanjoll Pedro Sánchez, gjatë fjalimit të tij në parlament më 22 maj, ditën kur u shpall ky vendim, deklaroi:
“Nën drejtimin e Netanyahut, zgjidhja me dy shtete është në rrezik.”
Pas tyre erdhi Sllovenia, e cila e njohu Palestinën më 4 qershor 2024.
Më pas, më 1 gusht 2025, ajo u bë shteti i parë evropian që vendosi embargo të plotë të armëve ndaj Izraelit, siç dokumentoi Al Jazeera English.
Më tej pasuan njohjet e Palestinës nga Franca, Belgjika dhe Portugalia në shtator 2025.
Madje edhe vetë Britania, nën drejtimin e Starmerit – të cilin e rrëzoi stuhia e zemërimit publik – e njohu Palestinën dhe vendosi sanksione ndaj disa ministrave izraelitë.
Mbështetja e pakushtëzuar perëndimore për Izraelin – ai mur që dukej i pathyeshëm që prej vitit 1948 – po shembet tullë pas tulle.
Jo sepse kryeqytetet perëndimore gjetën papritur rrugën e drejtësisë, por sepse popujt e tyre nuk mundën ta durojnë më këtë realitet dhe sepse çmimi i bashkëpunimit me të po paguhet tashmë nga vetë politikanët në vendet e tyre në parlament.
Çfarë do të thotë e gjithë kjo për Izraelin dhe të ardhmen e tij?
Do të thotë se mburoja politike që e ka mbrojtur në kryeqytetet perëndimore për shtatë dekada po dobësohet gjithnjë e më shumë.
Brezat e rinj në Perëndim nuk e shohin më Izraelin si “oazin e demokracisë”, por si një shtet që eksporton drejt tyre pamjet e fëmijëve të vrarë nën rrënoja.
Ndërsa udhëheqësit që dikur garonin për të vizituar Tel Avivin, sot garojnë për t’u distancuar prej tij.
Ata nuk e bëjnë këtë sepse virtyti më në fund triumfoi në ndërgjegjen e tyre, por sepse mbështetja e pakushtëzuar ndaj Izraelit është shndërruar në një humbje në kutitë e votimit.
Endi Bernhami i kërkoi falje Gazës.
Por Gaza nuk do ta pranojë këtë kërkimfalje.
Sepse ajo që i ka ndodhur nuk fshihet me një “më fal”.
Ajo kërkon që të gjykohen kriminelët e luftës dhe të gjithë ata që morën pjesë ose kontribuuan në krimet e kryera kundër popullit të saj.
Gaza qëndroi e palëkundur.
Ajo vazhdon të qëndrojë.
Dhe do të vazhdojë të mbetet dëshmitare që demaskon ndërgjegjen e munguar të Perëndimit, veçanërisht tani që gjaku i popullit të saj është bërë peshorja me të cilën maten fronet e sundimtarëve dhe ambiciet e atyre që garojnë për pushtet në vendet perëndimore.
