Të nderuar vëllezër!
Më lejoni t’ju bëj një pyetje që ndoshta ia bëjmë vetes çdo ditë në heshtje: Pse hesht Qielli?
Kur shohim padrejtësinë të triumfojë, kur shohim tiranët të bëjnë ligjin, kur shohim se i ligu pasurohet dhe arroganca ecën me kryet lart mbi tokë, pse nuk ndodh asgjë menjëherë? Pse kalojnë ditët, javët, vitet, dhe bota vazhdon të rrotullohet sikur asgjë të mos kishte ndodhur?
- A është heshtja shenjë miratimi?
- A është vonesa e dënimit provë se Zoti ka harruar?
Jo, vëllezër. Kjo është kurthi më i madh i historisë njerëzore. Ne ngatërrojmë durimin e Zotit metë Tij. Ne mendojmë se nëse dera është ende e hapur, do të thotë se jemi të sigurt.
Por na mëson një të vërtetë tjetër, tronditëse: Vonesa e ndëshkimit nuk është dashuri; nganjëherë, ajo është thjesht plotësimi i argumentit para rënies së çekanit të drejtësisë.
Nga arroganca e pushtetit te valët e detit
Shikoni Faraonin. Ai nuk u mbyt ditën e parë kur tha: “Unë jam zoti juaj më i lartë!” Sa e guximshme, sa e paturpshme!
Dhe çfarë ndodhi të nesërmen? Dielli lindi përsëri. Njerëzit e tij panë njëri-tjetrin dhe pëshpëritën: “Shihni, ai paska pasur të drejtë, asgjë nuk po e godet.”
Por, a ishte Zoti i pakujdesshëm?
- Zoti nuk e goditi me rrufe menjëherë. Ai i dërgoi një profet. Heshtje.
- I dërgoi një shenjë. Kryeneçësi.
- I dërgoi bretkosat, morrat, gjakun, karkalecat, përmbytjen.
Çfarë ishin këto? A ishin thjesht dënime? Jo, vëllezër! Secila prej tyre ishte një trokitje në derën e zemrës së tij. Secila prej tyre ishte një pëshpëritje: “Kthehu… dera është ende e hapur!”
U bë varri që gëlltiti të plotfuqishmit. Brenda pak minutash, një perandori që tmerronte miliona njerëz u kthye në flluska sapuni mbi ujë. Ku përfundoi zëri që bërtiste “Unë jam zoti”? U mbyt nën jargët e kripura të një deti që thjesht zbatoi një urdhër.
Nga pasuria te pluhuri: Karuni dhe Pronari i Kopshtit
But ju do të thoni: “Ne nuk jemi mbretër, nuk jemi Faraonë!” Mirë, po atëherë, a jemi imunë ndaj sëmundjes së tyre?
Le të ndalemi te Karuni. Ai nuk kishte ushtri, kishte diçka që sot e adhuron gjysma e globit: para – status – sukses. Kur ai parakalonte rrugëve, i rrethuar nga ari, shërbëtorët dhe luksuri, madje edhe besimtarët më të mirë lëkundeshin. Ata psherëtinin: “Ah, sikur të kishim edhe ne atë që ka Karuni!”
- Sa njerëz sot thonë të njëjtën gjë kur shohin profilet e pasanikëve nëper rrjete sociale?
- Sa njerëz ndiejnë zili për pasurinë e fituar, duke menduar se suksesi material është dëshmi e suksesit shpirtëror?
Dhe çfarë iu desh Zotit për ta shkatërruar këtë perandori financiare? Ushtri? Luftëra? Sanksione ekonomike? Një urdhër i vetëm. Toka u ça. Nuk u gëlltit vetëm Karuni. U gëlltit shtëpia e tij, ari i tij, krenaria e tij. Dhe po ata njerëz që një ditë më parë digjeshin nga zilia, të nesërmen fshinë djersët e ftohta nga balli dhe thanë: “Faleminderit o Zot që nuk ishim në vendin e tij!”
Nga Karuni i madh, kaskada zbret edhe më afër nesh: te pronari i thjeshtë i një kopshti. Një njeri që thjesht kishte një biznes të suksesshëm. Ai shikoi pemët e tij të mbushura plot dhe i tha fqinjit të tij më pak të suksesshëm: “Unë kam më shumë para se ti dhe kam djem e njerëz më të fuqishëm!” Ai mendoi se kjo gjendje do të zgjaste përgjithmonë.
Por një natë, vetëm një natë kur ai po flinte i qetë duke llogaritur fitimet e të nesërmes, një rrebesh nga qielli e ktheu kopshtin e tij në hiri e pluhur. Në mëngjes, ai përplaste duart nga dëshpërimi. Ku mbeti siguria e tij? Ku mbeti arroganca?
Sfidat e muskujve dhe ironia e një mize
Historia vazhdon të zbresë si lumë i rrëmbyeshëm:
- Populli Ad ndërtoi kështjella nëpër male. Ata shikonin muskujt e tyre dhe thoshin: “Kush është më i fuqishëm se ne?” Zoti u dërgoi atë që dukej më e lehtë: Erën. Një erë të ftohtë që fryu për shtatë netë e tetë ditë, duke i lënë trupat e tyre të shtrirë si trungje hurmash të kalbura.
- Populli Themud gdhendi shtëpitë në shkëmb. Ata menduan se guri do t’i mbronte. Por kur erdhi “Klithma”, shkëmbi u kthye në kafaz dhe ata u bënë si kashtë e thyer.
Dhe në fund, mbreti Nemrud. Njeriu që zotëronte botën dhe guxoi të thoshte: “Unë ngjall dhe vdes!”
Mendoni pak për këtë skenë, vëllezër. Zoti nuk dërgoi një meteor për ta shkatërruar. Nuk dërgoi një ushtri engjëjsh me shpata të zjarrta. Zoti dërgoi krijesën më qesharake, më të pafuqishme: Një mushkonjë.
Një mizë e vogël i hyri në vesh dhe i preku trurin. Dhe ai mbret, para të cilit dridheshin miliona njerëz, nuk gjente qetësi nëse shërbëtorët nuk e godisnin me shuplaka dhe me këpucë në kokë për t’ia fashitur dhimbjen. Çfarë ironie e historisë! Çfarë poshtërimi për mendjemadhësinë njerëzore!
Thirrja e ndërgjegjes moderne
Të nderuar vëllezër!
Kjo nuk është thjesht një histori e të kaluarës. Kjo është pasqyra e të sotmes. Arroganca nuk ka vdekur me Faraonin; ajo thjesht ka ndërruar veshje. Sot ajo quhet “pavarësi nga Zoti”, quhet “shkencë pa moral”, quhet “pasuri pa llogari”, quhet “shtypje e të pafuqishmit sepse askush nuk më sheh!”.
Ne jetojmë në një kohë ku njeriu modern mendon se ka kapur qiellin medorë. Ne mendojmë se teknologjia, llogaritë tona bankare, apo pozitat tona shoqërore na bëjnë të paprekshëm. Por harrojmë se litari me të cilin po ecim është i thurur nga Afati që na ka dhënë Zoti.
Zoti i jep afat zullumqarit, Zoti i jep kohë mëkatarit, Ai na jep kohë të gjithëve ne. Por mbajeni mend mirë këtë parim: Kur Zoti godet, Ai nuk lë asgjë pas.
Le t’i bëjmë pyetjen e fundit vetes para se të ngrihemi:
- Në cilën fazë të kaskadës jemi sot?
- A jemi në fazën e paralajmërimit, ku Zoti po na dërgon shenja që të kthehemi?
- Apo jemi duke ecur me verbëri drejt detit që po përgatitet të mbyllet mbi ne?
“O ju që besuat, keni frikë Zotin dhe le të shikojë çdo njeri se çfarë ka përgatitur për të nesërmen!!”
E lusim Zotin të na pastrojë zemrat nga arroganca, të na bëjë prej atyre që marrin mësim përpara se të bëhen vetë mësim për të tjerët, dhe të na mundësojë që përfundimi ynë të jetë me besim dhe devotshmëri.
