🔹 Skena libaneze përjetoi një përshkallëzim të ri pasi kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu dhe ministri i tij i Mbrojtjes, Israel Katz, njoftuan vendimin për të kryer sulme ndaj periferisë jugore të Bejrutit. Megjithatë, presidenti amerikan Donald Trump ndërhyri për të frenuar situatën, duke njoftuar arritjen e një mirëkuptimi që parandaloi zbatimin e sulmit. Këto zhvillime u shoqëruan me kërcënime iraniane për kundërpërgjigje në rast të vazhdimit të shkeljeve izraelite të armëpushimit në Liban, si dhe me paralajmërime për aktivizimin e fronteve të tjera, përfshirë ngushticën e Bab el-Mandebit.
🔹 Deklaratat iraniane të lëshuara nga Ministria e Jashtme e Iranit, Garda Revolucionare dhe Komanda Khatam al-Anbiya, të cilat theksuan se çdo shkelje e armëpushimit në një front konsiderohet shkelje e armëpushimit në të gjitha frontet e luftës, tregojnë se Teherani është i gatshëm të luftojë për mbijetesën e Hezbollahut dhe të mos e lërë atë përballë Izraelit. Sipas këtij këndvështrimi, braktisja e Hezbollahut do të dobësonte pozitën rajonale të Iranit.
🔹 Kërcënimi për aktivizimin e frontit të Bab el-Mandebit merr një rëndësi të veçantë. Irani e kupton se aftësia e tij për të ndikuar në lundrimin detar i jep mjete presioni që rrisin koston e çdo përshkallëzimi izraelit ose amerikan. Ekonomia globale, e cila ende nuk është çliruar plotësisht nga pasojat e mbylljes së Ngushticës së Hormuzit, vështirë se do ta përballonte edhe mbylljen e Bab el-Mandebit.
🔹 Izraeli po përpiqet të vendosë një ekuacion të ri që i lejon të vazhdojë sulmet brenda Libanit nën justifikimin e kundërpërgjigjes ndaj sulmeve të Hezbollahut kundër veriut të Palestinës së pushtuar. Në të kundërt, Irani po përpiqet të imponojë një ekuacion tjetër, sipas të cilit sulmimi i Bejrutit ose i periferisë së tij jugore përbën kalim të vijave të kuqe dhe kërkon reagim të drejtpërdrejtë nga ana e tij.
🔹 Në këtë valë përshkallëzimi bie në sy dallimi ndërmjet llogaritjeve amerikane dhe atyre izraelite. Njoftimi paraprak i Netanyahut dhe Katzit për synimin e tyre për të goditur Bejrutin i privoi planet e tyre nga elementi i befasisë. Ndërkohë, qëndrimi amerikan tregon frikën e Uashingtonit nga zgjerimi i luftës pa ndonjë nevojë strategjike të qartë nga perspektiva amerikane, veçanërisht kur ekziston bindja se presioni ekonomik dhe bllokada detare mund ta shtyjnë Iranin drejt lëshimeve në tryezën e negociatave.
🔹 Së fundi, kjo krizë zbulon kufijtë e lirisë së veprimit të Izraelit. Megjithëse Netanyahu ka përshkallëzuar kërcënimet për sulm ndaj Bejrutit në rast se vazhdojnë sulmet e Hezbollahut, rezervat amerikane tregojnë se vendimi për rikthimin e luftës mbetet i lidhur ngushtë me llogaritjet e Uashingtonit dhe me frikën e tij nga rrëshqitja e rajonit drejt një përballjeje të re shumëfrontëshe. Megjithatë, Libani do të vazhdojë të mbetet një dritare përmes së cilës Netanyahu mund të përpiqet të sabotojë negociatat ndërmjet Uashingtonit dhe Teheranit.
Burimi: Qasion për Studime.
