Çështja e Irakut mund të përmblidhet me një fjali të vetme:
“Irani ka hartuar një plan të plotë për ta gëlltitur Irakun dhe për ta kthyer në një Ahvaz të dytë.”
Mjetet e këtij projekti janë:
milicitë e armatosura të drejtuara nga Garda Revolucionare, klerikë që përhapin kulturën e besnikërisë absolute ndaj Udhëheqësit Suprem dhe politikanë të korruptuar, të cilët nuk kanë asgjë që i pengon ta dorëzojnë gjithë Irakun Iranit në këmbim të pushtetit.
Sa i përket mënyrës se si Irani sillet me popullin irakian që e refuzon këtë projekt, ajo përmblidhet në përdorimin e “shkopit dhe karotës”:
shkopi i vrasjeve, shkatërrimit, arrestimeve dhe ekzekutimeve, ose karota e sigurisë së rreme dhe stabilitetit të përkohshëm, duke i lënë njerëzit të vazhdojnë jetën e tyre me vende pune dhe liri lëvizjeje.
Nuk ka dyshim se populli irakian, me trashëgiminë e tij të madhe kulturore dhe përvojën e gjatë me këtë fqinj, nuk mund të dorëzohet, pavarësisht çekuilibrave aktualë të forcës. Prandaj shumë dijetarë, intelektualë dhe profesionistë të ndryshëm qëndrojnë me gjithë forcën e tyre kundër këtij projekti të rrezikshëm, edhe nëse nuk kanë tjetër përveç fjalës së lirë. Dhe kjo është minimumi i detyrës.
“Pyetjet budallaqe”
Në këtë betejë të vetëdijes, zërat propagandistikë pro-iranianë nxisin fushata për ta shuar këtë vetëdije, për t’i shpërndarë përpjekjet dhe për të krijuar një gjendje pranimi të realitetit. Këto fushata mbështeten në disa slogane që mund të mashtrojnë vetëm mendjen e shkëputur nga realiteti. Për shembull:
1- Pse gjithë ky fokus mbi rrezikun iranian? A nuk ka edhe projekte të tjera që meritojnë kundërshtim?
Përgjigjja është e thjeshtë:
Sepse projekti iranian është ai që sot mban Irakun nga fyti — politikisht, kulturorisht, ekonomikisht dhe në aspektin e sigurisë — dhe po e shndërron realisht Irakun në një “Ahvaz të dytë”. Dhe për këtë kemi mjaft prova.
2- Pse e keni harruar Gazën dhe masakrat që po ndodhin atje?
Gaza është në zemrën e çdo myslimani dhe banorët e saj janë vëllezërit tanë. Por si mund t’i kërkohet një populli që jeton nën një pushtim të dyfishtë — amerikan dhe iranian — të çlirojë Gazën apo Jerusalemin?
Një popull që nuk mund të çlirojë të burgosurit e vet dhe gratë e burgosura, që numërohen në dhjetëra mijëra, si mund të çlirojë të tjerët?
Një popull që dëgjon me veshët e vet sharjen e simboleve dhe të shenjtërive të tij dhe nuk mund të bëjë asgjë, si mund ta largojë të keqen nga të tjerët?
3- Pse përmenden krimet e Iranit dhe jo ato të regjimit të kaluar apo të disa regjimeve arabe?
Padrejtësia është e dënueshme kudo dhe kurdo. Por ne nuk po shkruajmë një enciklopedi të të gjitha krimeve historike dhe as nuk po hapim gjykata për të gjykuar çdo shtypës.
Ne po përballemi tani me një konflikt ekzistencial që kërcënon identitetin dhe pavarësinë tonë. Nuk kemi luksin t’i shpërndajmë energjitë tona në qindra çështje njëherësh.
Kjo do të ishte marrëzi dhe çmenduri. Askush që ka një kauzë të vërtetë nuk mendon në këtë mënyrë.
4- Pse fokusi mbi “besimet ezoterike” që promovon projekti iranian, ndërsa nuk flitet për devijime të tjera fetare?
Sepse këtu nuk po flasim vetëm për bindje personale apo devijime fetare abstrakte.
Po flasim për ideologji që përdoren si mjete agresioni, poshtërimi, provokimi dhe eksportimi revolucioni me forcën e armëve.
Po, në Bagdad ka njerëz që thonë: “Mesihu është biri i Zotit”, gjë që konsiderohet shirk i qartë. Por ata nuk përbëjnë rrezik të drejtpërdrejtë për besimin tonë, identitetin tonë apo të ardhmen e vendit tonë. Në këtë rast, ajo që na udhëheq është drejtësia dhe dialogu me mënyrën më të mirë.
Por kur amerikanët pushtuan vendin, edhe pse kishin të njëjtin besim, fetvaja ishte e qartë: rezistenca ndaj tyre ishte detyrim.
Ekziston një dallim thelbësor mes atij që kërkon ndihmë nga varri dhe atij që e shndërron varrin në kamp stërvitor sezonal për mobilizim, mbjellje urrejtjeje dhe nxitje hakmarrjeje.
Të parin përpiqemi ta bindim me të vërtetën që kemi, ndërsa ndaj të dytit duhet të jemi të kujdesshëm, të paktën në nivelin e vetëmbrojtjes dhe përhapjes së vetëdijes.
Autori përmend një rast personal në një takim me një anëtar të spikatur të Hezbollahut, ku ai po shpjegonte padrejtësitë sektare dhe korrupsionin në Irak me dokumente dhe statistika. Personi ndërhyri duke thënë:
“Mendova se do të flisje për varrezat masive në kohën e Sadamit.”
Ai iu përgjigj:
“Varrezat masive që ju i përmendni vazhdimisht, autorët e tyre janë gjykuar nga amerikanët dhe aleatët tuaj që erdhën me ta, dhe ju vetë i ekzekutuat. Çështja ka përfunduar. Por ju sot vazhdoni t’i përdorni ato për të justifikuar varrezat masive të sotme, vrasjet mbi baza identitare dhe grabitjen e Irakut me gjithë historinë, qytetërimin dhe pasuritë e tij.”
Prandaj, kur sheh një irakian që përsërit këto “pyetje budallaqe” pa vetëdije dhe pa kuptuar burimin apo qëllimin e tyre, kupton sa shumë nevojitet ndërtimi i vetëdijes — vetëdijes që ua bën të qartë njerëzve rrezikun që u kanoset atyre, vendit të tyre dhe të ardhmes së fëmijëve të tyre.
Mësim nga përvoja siriane
Autori kujton se gjatë luftës në Siri, një student sirian i zhvendosur i kishte thënë me bindje:
“Ajo që ka rëndësi është se vetëdija revolucionare po rritet, falë Zotit.”
Sirianët e dinin se bota është plot padrejtësi dhe se shumë njerëz i kishin braktisur, por përpjekjet e tyre ishin të përqendruara në një qëllim të vetëm, pa i shpërndarë energjitë në shumë fronte dhe pa shtuar armiq të rinj. Këto janë bazat e kuptimit të betejës.
Autori sjell edhe një shembull nga jeta e Profetit Muhamed ﷺ:
Pse përpjekja ushtarake e Profetit ishte e fokusuar kryesisht kundër Kurejshëve, edhe pse të gjitha fiset arabe adhuronin idhuj? Madje, gjatë betejës së Hendekut, ai mendoi t’u jepte gjysmën e frutave të Medinës disa fiseve aleate të Kurejshëve vetëm që të largoheshin nga lufta.
Sepse Profeti bëri dallim mes politeizmit pasiv të trashëguar dhe politeizmit që ishte bërë boshti i një projekti aktiv armiqësor kundër Islamit. Dhe sapo ky projekt aktiv u rrëzua, shumë nga politeistët e tjerë hynë në Islam në grupe të mëdha.
Sot myslimanët në fronte të ndryshme përballen me projekte të ndryshme që synojnë zhdukjen e identitetit dhe besimit të tyre. Detyra e çdo populli është të mbrojë frontin ku ndodhet.
Ndërsa thirrja për të lënë pas dore një front në emër të solidaritetit me një tjetër, sipas autorit, është shenjë hutimi, injorance dhe shmangieje nga përgjegjësia morale, fetare dhe kombëtare, si dhe paralajmërim për humbjen e të gjitha fronteve.
— Muhamed Ayyash Al-Kubaisi
