Një vlerësim i Institutit të Jerusalemit për Strategji dhe Siguri zbulon një ndryshim thelbësor në të menduarit e sigurisë izraelite pas 7 tetorit, i cili konsiston në braktisjen pothuajse të plotë të politikës së “përmbajtjes”, e cila mbështetej në përthithjen e goditjeve dhe në kontrollimin e reagimeve ushtarake brenda kufijve të llogaritur.
Sipas vlerësimit, kjo qasje nuk është më e përshtatshme në mjedisin e Lindjes së Mesme, pasi elita izraelite e sigurisë e sheh vetëpërmbajtjen si dobësi dhe çdo tërheqje nga përdorimi i forcës interpretohet nga kundërshtarët si një mundësi për përshkallëzim.
Nga këtu, studimi rekomandon kalimin drejt një doktrine sulmuese të qartë, e cila mbështetet në tre shtylla themelore:
Së pari: Goditja parandaluese
Dokumenti bën thirrje për miratimin e parimit të iniciativës sulmuese në vend të pritjes, domethënë goditjen e kundërshtarit përpara se të përfundojë përgatitjen ose të grumbullojë kapacitete.
Kjo do të thotë, praktikisht, legjitimimin e operacioneve parandaluese, qoftë ushtarake të drejtpërdrejta apo të ndërlikuara sigurie, në Gaza, Liban, Siri dhe ndoshta më gjerë.
Në vizionin izraelit, lufta nuk është më një reagim, por një mjet i përhershëm për menaxhimin e mjedisit rajonal.
Së dyti: Përdorimi periodik i forcës
Studimi nuk e sheh forcën si një opsion të jashtëzakonshëm, por si një mjet që duhet përdorur rregullisht për të ruajtur parandalimin.
Kjo do të thotë se “rundet e përplasjes” bëhen pjesë e rutinës strategjike dhe jo një gjendje e jashtëzakonshme.
Gaza paraqitet këtu si model: një zonë që goditet sa herë lind nevoja për të “rregulluar ekuilibrin”.
Së treti: Parandalimi përmes kostos shkatërruese
Dokumenti thekson se parandalimi nuk arrihet me kërcënime abstrakte, por përmes shfaqjes së një kostoje shkatërruese konkrete, siç ndodhi në Rripin e Gazës.
Shkatërrimi i gjerë, humbjet civile dhe shpërbërja e infrastrukturës nuk janë, në këtë logjikë, pasoja anësore të luftës, por mjete parandalimi në vetvete.
Mesazhi i synuar për kundërshtarët: çdo përballje e ardhshme do të jetë më e rëndë dhe më e ashpër.
Në dritën e kësaj doktrine, studimi vlerëson se ushtria izraelite duhet t’i nënshtrohet një riformësimi strukturor që përfshin:
✔️ Rritjen e numrit të forcave
✔️ Gatishmërinë për të luftuar në dy fronte njëkohësisht
✔️ Zhvillimin e aftësisë për t’i përfunduar luftërat shpejt
Edhe nëse kjo kërkon, sipas tekstit, një rënie të përkohshme të nivelit të jetesës së izraelitëve dhe rritje të kostos së sigurisë në dëm të mirëqenies sociale.
Siguria, në këtë vizion, i paraprin ekonomisë, dhe ushtria i paraprin shoqërisë.
Forca e vetme nuk mjafton… por pa të nuk ka mbijetesë
Pavarësisht centralitetit të forcës ushtarake, studimi paraqet një ekuacion më kompleks, të frymëzuar nga mendimi i intelektualit izraelit Jehizkel Dror, në atë që ai e quajti:
“Modeli i doktor Xhekëllit dhe zotit Hajd”.
Domethënë, bashkimi i dy fytyrave në dukje kontradiktore:
Dora e ashpër
E cila përfaqësohet nga:
✔️ Forca ushtarake
✔️ Goditjet parandaluese
✔️ Kërcënimi i vazhdueshëm
✔️ Mbajtja e kundërshtarëve në gjendje frike të përhershme
Kjo dorë është themeli i mbijetesës izraelite, pasi dokumenti e lidh ekzistencën e Izraelit në mënyrë thelbësore me frikën e kundërshtarëve nga kapacitetet e tij shkatërruese.
Dhe dora e butë
E cila përfshin:
✔️ Marrëveshjet e paqes
✔️ Nxitjet ekonomike
✔️ Politikën e “fqinjësisë së mirë”
✔️ Përpjekjet për joshje politike
Por kjo dorë nuk vepron e shkëputur nga e para, përkundrazi, mbështetet mbi të.
Paqja, sipas kësaj logjike, nuk ndërtohet mbi barazi, por mbi çekuilibrin e raportit të forcave.
Kohezioni i brendshëm si armë strategjike
Studimi shton një dimension të brendshëm me rëndësi të madhe:
Përçarja shoqërore në Izrael konsiderohet një pikë e dobët serioze e sigurisë.
Ai thekson se kundërshtarët e vëzhgojnë polarizimin e brendshëm dhe e konsiderojnë atë një mundësi për të minuar parandalimin.
Prandaj, dokumenti vlerëson se ruajtja e konsensusit izraelit dhe mobilizimi kombëtar janë kushte thelbësore për çdo strategji ushtarake të suksesshme.
