Një tekst mahnitës i filozofit grek Nikos Kazantzakis, në romanin e tij “Kopshti shkëmbor” kur ai kishte udhëtuar në Lindje të largët me anije, dhe filloi t’i vështronte njerëzit mbi të.
Thotë: “Në kuvertën e anijes i vështroja të gjithë, pas përfundimit të bixhozit, pirjes së duhanit, rakisë, dhe marrëdhënieve seksuale, ata bëheshin bosh, si pantallona dhe këmisha të zbrazëta, si rroba njerëzore të varura në litarët e anies, të fryra nga era. Askush nuk e ruante dinjitetin e vet njerëzor, përveç disa muslimanëve indianë, secilin mëngjes në lindjen e diellit dhe çdo mbrëmje në perëndim, bënin ruku dhe falnin namazin me qetësi dhe shkëlqim, feja e tyre u kishte dhënë një ritëm diellor, duke i bërë shpirtrat e tyre si lulet e lulediellit që ndjekin udhëzimet e qiellit. Të gjithë po kalbeshin, dhe askush nuk i rezistonte këtij kalbëzimi përveç këtyre muslimanëve.” [[ Kopshti shkëmbor f. 12 – 13 ]]
Një përshkrim i mrekullueshëm dhe i përpiktë, njerëzimi po kalbet, epshet e vrasin, kënaqësintë e harxhojnë, mëkatet e shkatërrojnë, derisa bëhet i vyshkur dhe i konsumuar. Përveç muslimanëve, të cilët ende e ruajnë energjinë dhe shkëlqimin e tyre, ata i rezistojnë shkrirjes dhe e ruajnë kuptimin e të qenurit njeri.
Ekuilibrin në njerëzim s’do të arrihet, veçse me rikthimin e muslimanëve në qëndër të botës dhe në udhëheqjen e saj, atëherë kur fuqinë e tyre e shoqërojnë vlerat.
#Dr. Khidr Salim ibnu Hulejs ✍
