🔹 Qyteti Deir Hafir, në lindje të Alepos, përjetoi një ndryshim të rëndësishëm në terren më 17 janar 2026, kur ushtria siriane shpalli kontrollin e plotë mbi të, pas një tërheqjeje të pjesshme të forcave të QSD-së, në bazë të një marrëveshjeje që u mundësonte atyre tërheqjen. Përparimi u shtri edhe në Maskanah, ku forcat e brendshme siriane hynë për të siguruar zonën dhe për të çminuar fushën, ndërkohë që qindra pjesëtarë të QSD-së dorëzuan armët e tyre, në një gjendje konfuzioni të dukshëm brenda organizatës.
🔹 Në rrethinat e Tabqës, shpërthyen përleshje të kufizuara, ndërsa ushtria mori kontrollin mbi fusha nafte si Al-Safyan dhe Al-Thawra, si dhe siguroi lidhjen me Al-Rusafa-n. Raporte të ndryshme flasin për zhvendosjen e mijëra civilëve përmes rrugëve alternative, pas hedhjes në erë nga QSD-ja të disa urave kryesore dhe dështimit të saj në shkatërrimin e urave të tjera. Në vazhdën e një strategjie që përputhet me të drejtën ndërkombëtare, ushtria siriane publikoi harta objektivash në Raqqa dhe Tabqa, duke paralajmëruar civilët, ndërkohë që analizat sugjerojnë një kalim të mundshëm të operacioneve drejt verilindjes së Sirisë.
🔹 Zhvillimet tregojnë se forcat e armatosura siriane kanë respektuar standarde të larta disipline, duke hapur korridore të sigurta për civilët dhe duke theksuar se synimi kryesor është çrrënjosja e armatimit të paligjshëm dhe rikthimi i autoritetit të shtetit. Nga një këndvështrim kërkimor, ky përshkallëzim në terren pasqyron një lloj tolerance ndërkombëtare — veçanërisht amerikane — ndaj operacioneve sovrane siriane. Leximet analitike sugjerojnë se Uashingtoni ka arritur në bindjen për domosdoshmërinë e një autoriteti qendror të fortë për garantimin e sigurisë dhe parandalimin e rikthimit të organizatave ekstremiste (ISIS), gjë që përputhet me mbështetjen rajonale për stabilizimin e zonës nën ombrellën e shtetit.
🔹 Në plan strategjik, Damasku mund të mos synojë përjashtimin apo goditjen përfundimtare të QSD-së, por po ndjek politikën e “presionit produktiv”, me qëllim shtyrjen e formacioneve të armatosura drejt integrimit të plotë në institucionin e Ushtrisë Arabe Siriane. Kjo qasje mbështetet në vizionin politik të paraqitur në dekretin e presidentit Ahmed Al-Sharaa, i cili garanton të drejtat kulturore dhe shoqërore për të gjitha përbërësit e popullit sirian, përfshirë edhe kurdët.
🔹 Ky orientim politik ua heq justifikimet projekteve separatiste dhe forcon legjitimitetin institucional. Kështu, hapja politike e mbështetur nga presioni i vendimmarrjes në terren shfaqet si rruga më e afërt për realizimin e unitetit kombëtar dhe për t’i dhënë fund fragmentimit, duke garantuar sovranitetin e qeverisë mbi të gjithë territorin kombëtar dhe duke parandaluar ndarjen e vendit.
📌 Qasyun për Studime
