Përvoja e Vietnamit konsiderohet një nga shembujt historikë më të qartë që tregon kufizimet e atentateve në mposhtjen e lëvizjeve të rezistencës.
Gjatë Luftës së Vietnamit, Shtetet e Bashkuara nisën programin “Phoenix”, nën mbikëqyrjen e CIA-s dhe ushtrisë amerikane, me qëllim çrrënjosjen e strukturës drejtuese dhe organizative të Viet Kongut në jug. Programi u mbështet në atentate, arrestime dhe infiltrime të sigurisë, duke synuar kuadrot politike dhe ushtarake, si dhe rrjetet e mbështetjes popullore. Kjo çoi në vrasjen dhe arrestimin e dhjetëra mijëra personave.
Po ashtu, vetë udhëheqja vietnameze u përball me fushata intensive bombardimesh dhe sulmesh të përqendruara ndaj selive, linjave të furnizimit dhe kuadrove në terren, me synimin për të izoluar drejtimin nga baza e tij, për të çrregulluar vendimmarrjen ushtarake dhe për të penguar riorganizimin e forcave.
Megjithatë, rezistenca vietnameze mbijetoi për disa arsye vendimtare:
Së pari: Ajo mbështetej në një udhëheqje të decentralizuar dhe fleksibile; vendimmarrja nuk ishte e përqendruar te individë të caktuar, por e shpërndarë në nivele të ndryshme. Kjo bëri që humbja e drejtuesve të ishte e dhimbshme, por jo e mjaftueshme për të paralizuar të gjithë strukturën.
Së dyti: Ajo kishte një bazë të gjerë mbështetjeje popullore, e cila siguronte burime njerëzore, informacion dhe aftësinë për të zëvendësuar vazhdimisht kuadrot e humbura.
Së treti: Kishte ndërtuar rrjete alternative dhe sekrete organizative, që mundësonin mbushjen e shpejtë të boshllëqeve në drejtim dhe vazhdimin e operacioneve pavarësisht goditjeve të rënda.
Së katërti: Vetë atentatet u shndërruan në një faktor shtesë mobilizimi, pasi forcuan bindjen popullore për vazhdimin e luftës në vend të tërheqjes.
Rezultati ishte se Shtetet e Bashkuara arritën suksese të dhimbshme taktike dhe në fushën e sigurisë, por nuk mundën të shkatërronin strukturën luftarake apo t’i jepnin fund projektit të rezistencës. Udhëheqja vietnameze mbeti e aftë të përshtatej dhe të forcohej gradualisht, derisa lufta përfundoi me tërheqjen e Uashingtonit dhe rënien e Saigonit në vitin 1975.
Përfundimi ushtarak:
Atentatet mund të çrregullojnë, vonojnë dhe t’i shkaktojnë humbje të rënda një lëvizjeje rezistence, por nuk garantojnë fitoren përfundimtare për sa kohë që struktura organizative mbetet fleksibile, baza mbështetëse vazhdon të ekzistojë dhe aftësia për të krijuar udhëheqje të re mbetet e paprekur.
