/ Shkruar nga: studiuesi Rami Abu Zubajda/
Ngjarja e vrasjes së nënkolonelit Mahmud Al-Asṭal (Abu Khaled) në Khan Junis, e paraprirë nga shënjestrimi i oficerëve të sigurisë së brendshme në Al-Maghazi, përbën një ndryshim taktik që shkon përtej “likuidimit fizik” drejt fazës së ashtuquajtur “luftë e përbërë e sigurisë”. Më poshtë paraqitet zbërthimi i dimensioneve të sigurisë së këtyre operacioneve:
Së pari: Arsyet e përdorimit të “milicive bashkëpunëtore” në vend të goditjes së drejtpërdrejtë
Megjithëse pushtimi zotëron epërsi teknologjike dhe ajrore (dronë zbulues dhe vetëvrasës), ai u drejtohet milicive lokale për disa arsye strategjike:
– Nxitja e përçarjes shoqërore: Kur një oficer vritet me armë “vendase”, synohet që konflikti të shndërrohet nga (rezistencë kundër pushtimit) në (hakmarrje familjare ose fisnore). Kjo shteron mbështetjen popullore dhe fut familjet e shoqërinë në konflikte të përgjakshme, të vështira për t’u shuar.
– Gërryerja e autoritetit të brendshëm: Atentatet nga distancë zero me armë të lehta dërgojnë mesazhin se “bashkëpunëtorët janë mes jush”, duke tronditur besimin e punonjësve të sigurisë në mjedisin e tyre dhe duke krijuar klimë dyshimi brenda aparatit të sigurisë.
– Mohimi dhe kamuflimi: Pushtimi synon t’ia paraqesë botës dhe opinionit palestinez se ajo që po ndodh është “rebelim i brendshëm” ose “larje hesapesh” si pasojë e mungesës së rendit dhe kontrollit, e jo atentate të organizuara që menaxhohen nga shërbimet izraelite të sigurisë.
Së dyti: Pse shënjestrohen pikërisht oficerët e sigurisë?
Pushtimi ka përqendruar së fundmi bankën e objektivave te kuadrot “shërbyese-të sigurisë” (policia hetimore, siguria e brendshme, komitetet e sigurimit të ndihmave), për këto arsye:
– Goditja e boshtit administrativ: Këta oficerë janë përgjegjës për parandalimin e kaosit, sigurimin e shpërndarjes së burimeve të kufizuara dhe ndjekjen e krimit. Mungesa e tyre do të thotë kaos kriminal.
– Shkëputja e rezistencës nga baza popullore: Pushtimi e di se qëndrueshmëria ushtarake e rezistencës varet nga stabiliteti i frontit të brendshëm. Goditja e oficerëve të hetimeve hap rrugën për krim të organizuar, duke e bërë qytetarin të merret me sigurinë personale në vend të mbështetjes së projektit kombëtar.
– Shkatërrimi i rrjetit informativ: Oficerët e sigurisë së brendshme janë linja e parë kundër spiunazhit. Eliminimi i tyre synon të “verbojë sytë” që ndjekin bashkëpunëtorët e pushtimit në terren.
Së treti: Objektivat strategjikë – kaosi, çarja dhe shpërbërja
Këto operacione futen në kuadrin e “inxhinierisë shoqërore” që pushtimi synon të imponojë përmes krijimit të shpërbërjes organike:
– Pushtimi synon të dëshmojë se struktura e rezistencës është e paaftë të mbrojë kuadrot e saj dhe, rrjedhimisht, edhe qytetarin e thjeshtë, duke i shtyrë njerëzit të kërkojnë alternativa për siguri.
– Krijimi i “lidhjeve të reja lokale”: Përmes mbështetjes së figurave lokale dhe milicive të tyre, pushtimi përpiqet të krijojë një “autoritet alternativ” nën etiketa lokale, që shërben si mjet i bindur për administrimin e çështjeve të popullsisë, jashtë sistemit kombëtar.
Ne jemi përballë një përpjekjeje izraelite për të imponuar “siguri përmes kaosit”. Duke mbështetur banda lokale për të kryer “punën e pistë”, pushtimi godet njëkohësisht dy objektiva: eliminon kuadrot aktive të sigurisë dhe shkatërron kohezionin shoqëror në Gaza.
Reagimi i aparatit të sigurisë në Gaza (siç u reflektua në deklaratat “Radaʿ” dhe “Al-Haris”) tregon vetëdije për këtë skenar, ku këta persona trajtohen jo si “kundërshtarë politikë”, por si instrumente inteligjence, subjekt i ligjit revolucionar dhe atij fushor.
