Që nga çasti i parë i arrestimit, nuk m’u mor vetëm liria, por m’u grabit edhe drita nga sytë.
Një copë pëlhurë e zezë, e palëvizshme, që nuk ndryshonte kurrë, u bë bota ime e vetme.
Nga 3 marsi deri më 10 qershor 2024, nuk e njoha ngjyrën e mëngjesit, as dallimin e perëndimit, as pamjen e fytyrave.
Koha nuk matej me orë, por me dhimbje.
Ishim më shumë se njëqind trupa, të rreshtuar në një hapësirë të hapur, por më të ngushtë se varri.
Të lidhur me zinxhirë të ftohtë, me sytë e lidhur, uleshim në një rreth që nuk i kalonte një metër.
Njëqind e njëzet ditë në të njëjtin pozicion: gjunjëzim i detyruar.
Tetëmbëdhjetë orë në ditë pa lëvizje, pa kthim koke, pa pëshpëritje.
Heshtja ishte ligj.
Edhe falja u bë krim, dhe lëvizja e buzëve për përmendje të Zotit – akuzë dhe guxim që kishte çmimin e vet.
Edhe ajrin e thithnim me kujdes.
Shoku im më ngjitej pranë, miku im më rrinte afër,
por mes nesh ishte një largësi më e madhe se çdo largësi tjetër:
nuk mund ta thërrisja, nuk mund ta shikoja, nuk mund të sigurohesha për të.
Koka përpara…
sepse syri që përpiqej të ngrihej, ndëshkohej.
Pas një jave, u transferova në një repart tjetër.
Nuk e dija se fati po më përgatiste një dhimbje të një lloji tjetër.
Atje… ishte vëllai im, Ibrahim Ahmed.
E njoha zërin e tij para se të dija vendin ku ndodhej.
Malli më përpinte:
a është mirë?
a qëndron ende i fortë?
Në një transferim tjetër, Zoti deshi të uleshim pranë njëri-tjetrit.
Trupi im preku trupin e tij…
por fjala ishte e ndaluar, dhe kthimi i kokës i ndëshkueshëm.
Çdo përpjekje nënkuptonte dënim dhe ndarje të re.
Tetëmbëdhjetë orë pranë njëri-tjetrit si dy të huaj.
Derisa erdhi nata.
Ora dymbëdhjetë.
Urdhri për gjumë.
Nën batanije, ku asnjë sy nuk vëzhgonte,
marrëm frymë lirshëm për herë të parë.
Pëshpëritëm.
U siguruam se ishim ende gjallë.
E qetësuam njëri-tjetrin,
sikur ato pak minuta të ishin shpërblim për një jetë të tërë.
Tre muaj pa dritë…
por nuk ishim pa ndriçim.
#Përmendja e Zotit ishte llamba jonë.
Dhe #tesbihu ishte dritarja jonë e vetme.
I numëronim #dhikret me mijëra,
i bënim garë kohës me besim,
dhe mbronim mendjet tona nga thyerja.
Në errësirë, unë dilja.
Jo me trupin tim… por me mendjen time.
Rregulloja librat e mi të ardhshëm,
i ndaja kapitujt,
u vendosja tituj studimeve të mia,
dhe e rindërtoja veten gur pas guri.
Kaluan tre muaj në burgun #Sidi_Teiman.
Nuk e pashë diellin,
por e pashë fytyrën e këtij pushtimi, të zhveshur nga çdo njerëzi.
Ne dolëm…
dhe tregimi mbeti dëshmitar.
Shkruar nga: i burgosuri i liruar Rami Abu Zubajda
