Nga Hadixhe Huveis:
Dita e parë në burgun e Ramles zbriti mbi mua si një natë pa hënë. Që në fillim, rojet më këputën gjilpërat me të cilat mbërtheja shaminë, sikur donin të më shkulin edhe copëzën e fundit të dinjitetit tim. Kur u ktheva nga seanca ime e parë, më thanë se mëngët që vishja nën xhilbab ishin “shtesë e panevojshme”, dhe pa më vështruar sy ndër sy, i rrëmbyen dhe i flakën në koshin e mbeturinave. E prita qetë këtë plagë të parë mëngët e ngushta të xhilbabit tim më mbronin aq sa duhej.
Por një natë, kur po kthehesha drejt qelisë, e lodhur nga udhëtimi rraskapitës me bostë, sa nuk i kisha mbyllur ende qepallat, eja thirrja: hetim. Vesha çorapet që i kisha larë pak më parë ende të lagëta dhe, teksa roja po më lidhte këmbët, m’u kthye me një fjalë që pikoi helm: “Kur të kthehesh, i heq.”
U ktheva pas mesnate. Ajo më priste. M’i mori çorapet nga këmbët dhe, pa hezituar, i flaku në kosh si të mos ishin veç rrobe, por një pjesë e shpirtit tim.
Dhjetë ditë të plota më ndanë nga bota. Qelia ime rronte në heshtje, vetëm mes namazit tim, fjalëve të Kuranit, lutjeve që më buronin nga zemra e thyer dhe lotëve që ia rrëfeja natës. Ndërsa korridoret e izolimit hingëllinin nga britmat, sharjet, çmenduritë, unë rrija e qetë, si një copë deti që ruan thellësinë e tij mes stuhive.
Erdhi seanca ime e pestë. U ktheva. Më thirri përgjegjësi i burgut. Dhe me një ton që nuk njihte as mëshirë, as arsyetim, më tha:
“Që nga sot, shamia dhe xhilbabi nuk lejohen më në seksion.”
Nuk dija me ç’gjuhë t’i flisja gjuha e zemrës nuk i hynte në vesh, gjuha e arsyes s’gjeti derë ku të trokiste. Unë, që rrallë derdh lot përpara rojeve që të mos ushqehen me dobësinë time, atë ditë ndjeva si më preknin gjymtyrët e zemrës. Lotët më rrëshqitën pa më pyetur.
Ai më çoi deri te dera e seksionit. Urdhëroi rojen të më hiqte shaminë. Ma hoqi pa më parë fytyrën. Pastaj më tha:
“Xhilbabin do ta çveshësh vetë. Përndryshe, e heqim ne.”
Dhe u detyrova. Para syve të atyre, para syve që nuk njihnin nder, u detyrova ta heq copën që më kishte shoqëruar gjithë jetën.
Atëherë u çela në vaj. Jo vaj i zakonshëm, por vaj që vjen nga copa më e brishtë e shpirtit. Bërtita. Thirra me zë të lart:
“O Mu‘tasim! O Salahuddin! O Zot i qiellit! O ndihmë! O Islam! O Mu‘tasimaaaah!”
Por nuk m’u kthye asnjë përgjigje, veç jehonës së mureve të ftohta.
Ata më futën në qeli. Këmbët më rëndonin, si të tërhiqnin prapa hijet e gjithë poshtërimit që kisha përjetuar. Qava me shpërthim, me një dhimbje që nuk merrte frymë. E unë, që kisha arritur të dyzetat pa e hequr kurrë shaminë që nga mosha shtatëvjeçare… unë, që nuk më kishte parë asnjë burrë i huaj pa xhilbab që nga mosha pesëmbëdhjetëvjeçare… sot po më shikonin këta njerëz të ulët, këta që s’i njeh as tokë, as qiell.
Qava dy orë pa pushim. Pastaj u fala pa shami e pa xhilbab. Tokën nuk mund ta prekja ishte e ndotur. Ia luta Allahut të më sillte gjumin që të mos më çahej zemra nga dhimbja. Dhe rashë në gjumë deri në agim.
Kur hynë rojet për numërim, e fsheha kokën mes pëllëmbëve. Lotët më tradhtuan përsëri.
Në drekë, hynë roje burra për të kontrolluar qelinë. U fola me zemër të grisur:
“Shamia dhe xhilbabi janë pjesë e imja. T’i hiqni është si të më shqitni lëkurën. As namazi s’më vlejnë pa to. Nuk më lejohet të më shikoni kështu!”
Më nxorrën nga qelia dhe më futën në një tjetër. Mendova se ndoshta ishte më e mirë. Por ishte një vrimë dy metra me dy, me ujërat e tualetit që vlonin në dysheme. Ngrita dyshekun: poshtë tij ndryshk, ujë i ndenjur, insekte të ngordhura. Tualeti i mbushur me pisllëk. E ndeza pompën që të përpinte ndyrësitë, por ajo gjëmoi gjithë natën pa u ndalur.
Dy kamera më ndiqnin çdo çast vendin e gjumit, vendin e nevojtores. Dera e tualetit, prej xhami të tejdukshëm e të ulët, nuk ruante asgjë. Qelia përballë zyrës së rojes, dhe sytë e tyre më ndiqnin sa herë që dikush hynte a dilte.
Nuk ishte banjë në qeli. Ishte qeli brenda një banje.
U fala për akshamin pa shami e pa xhilbab, pa sexhde, vetëm duke u lutur që Allahu të më shihte zemrën.
Në agim, më dhanë shaminë dhe xhilbabin për gjyq.
U paraqita e lodhur, e drobitur nga vajtimi, nga udhëtimi dhe nga pagjumësia që më torturonte gjithë natën. Në fotografi, i rrëfeja avokatit se si më kishin detyruar të zhvishem, si ishin kushtet e qelisë, si më kishin parë burra të huaj pa mbulesë për herë të parë në jetën time.
Atë ditë, dëshpërimi i botës së tërë ishte gdhendur në fytyrën time.
Kur avokati foli para gjykatës, salla u mbulua me heshtje të rëndë. Ai kërkoi ndalimin e heqjes së shamisë dhe xhilbabit dhe kthimin tim në qelinë e parë dhe e fitoi urdhrin.
U ktheva. Ata sërish u përpoqën të më poshtëronin, të më zhveshnin nga nderi si të më zhvishnin nga lëkura.
Por unë vendosa të mos hesht. Vendosa ta marr të drejtën time me çdo mënyrë që kisha edhe me dhëmbë.
Thirra. Qava. Bërtita tekbir për katër orë të tëra, derisa vetë drejtori i burgut erdhi përpara meje. Ia vura përpara vendimin e gjykatës. Dhe ai, i detyruar nga ligji e jo nga ndërgjegjja, u tërhoq.
