Mundësitë në jetë janë të pafundme, po ashtu edhe nevojat e njerëzve. Por koha është e kufizuar, energjia e njeriut e matur dhe jeta tepër e shkurtër për t’i përqafuar të gjitha. Nuk mjafton vetëm dëshira për të arritur çdo qëllim fisnik, as përpjekja nuk e bart dot deri në fund çdo aspiratë, e as synimi i pastër nuk e bën të mundur përmbushjen e gjithçkaje.
Lum ai që njeh kufijtë e vetes së tij, që mat drejt peshën e forcës e të aftësive të veta, dhe që balanson ambicien me mundësinë. Mençuria është të zgjedhësh nga shumë rrugë ato pak që mbartin peshën më të madhe, që kanë ndikimin më të thellë dhe që janë brenda fuqisë sate për t’i përmbushur. Dhe pastaj të ecësh pas tyre, një nga një, si shkallë që të çojnë në majë.
Njeriu më i udhëzuar është ai që nuk e harxhon jetën e tij me barrëra që nuk mund t’i mbajë. Sado madhështore t’i shfaqen syve të botës, sado e vyer të duket dobia në mendjen e njerëzve, ajo që shkon përtej fuqisë tënde nuk është pjesë e misionit tënd. Çdo njeri është i lidhur me atë që është brenda kufijve të mundësisë së tij, jo me atë që i përket dikujt tjetër.
S’është rastësi që Profeti (lavdi dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të) ka thënë: “Nga bukuria e Islamit të njeriut është të lërë atë që nuk e ka për detyrë.”
Prandaj, urtësia më e madhe është të mbetesh brenda kornizës së asaj që mundesh ta përballosh; të mos i përzihesh me ngut atij që nuk është në dorën tënde; të përqendrohesh në barrën që të takon ty dhe të gdhendësh me durim çdo hap tënd. Vetëm kështu jeta merr kuptim, dhe vetëm kështu forca e shpirtit nuk shpërdorohet, por bëhet dritë që shërben aty ku i duhet më shumë.
Dhe udhëzimi i fundit është gjithmonë tek Allahu.
Dr. Fejsal El-Budanij
