Sot është shtuar shumë konfuzioni midis shumë islamistëve rreth luftës që po ndodh ndërmjet projektit sionist dhe projektit rafidit (shiit iranian). Së pari, të dy projektet janë armiq të umetit, dhe mohimi i armiqësisë së njërës palë – siç bëjnë disa – përmban në vetvete një mashtrim të madh dhe një mashtrueshmëri të qartë. Krimet e të dy palëve kundër umetit janë aq të dukshme sa nuk mund të mbulohen, përveçse nga ata që shikojnë rajonin përmes lenteve të ndarjes së Sykes-Picot, duke parë krimet e njërës palë në një kënd të vendit dhe duke injoruar krimet e saj në një kënd tjetër.
Sa për debatin mbi “cili nga këta dy gjakderdhës është më kriminal?”, ky është një diskutim i lejueshëm dhe subjekt i mendimeve të ndryshme. Secili ka këndvështrimin dhe analizën e tij. Por ajo që është e papranueshme është që ky debat të shoqërohet me thirrje për t’u rreshtuar me njërën palë kundër tjetrës – kjo është një naivitet politik dhe një mungesë thellësie. Sepse ky konflikt nuk është për çlirimin e popujve, por është një luftë për dominim ndaj nesh. Ne jemi “torta” për të cilën po përplasen, dhe fituesi do të na hajë të ftohtë e të ngrirë.
Projekti rafidit iranian:
Shkatërron akiden (besimin), imponon shiizmin dhe nënshtrimin.
Vret njerëz, shkel sovranitetin, grabit pasuritë, cenon nderin, prish moralin.
Shkatërron qytete, shpërngul popullsi, rrënon minare dhe qendra dijeje.
Shkakton përgjakje të mëdha në vendet myslimane.
Nëse nuk më beson, pyet Haxhin, dhe popujt e katër vendeve: Libani, Iraku, Siria dhe Jemeni, do të të flasin për tmerret që ka shkaktuar Irani në vendet e tyre.
Projekti sionist:
Imponon perëndimizimin, normalizimin me Izraelin, ndryshimin e kurrikulave.
Lufton thirrjen islame dhe thirrësit.
Pushton tokat, shkel sovranitetin, vret, shkatërron, rrethon, urit popullsinë.
Masakrat në Gaza, Bregun Perëndimor dhe Siri janë shembuj të qartë.
Ne nuk jemi me asnjërën palë
Kështu, pyetja naive: “Me kë jemi?” bie vetvetiu, sepse ne jemi kundër të dy projekteve. Ne kërkojmë që Allahu t’i përplasë këto dy projekte kundër njëri-tjetrit derisa të asgjësojnë njëri-tjetrin. Ne jemi pala e tretë, me një projekt islam të pastër, që predikon teuhidin, drejtësinë, bamirësinë dhe ndalon padrejtësinë. Ne thërrasim për ndërtimin e fuqisë për të mbrojtur të vërtetën, për të kundërshtuar të keqen, për të mbrojtur të dobëtit dhe për të ruajtur udhëzimin dhe virtytin.
Kundërshtimi ndaj të dyve nuk është sektarizëm
Disa të mirë u mashtruan nga ky debat, duke thënë se është përballje midis “bidatçinjve të rëndë” dhe “kufarëve të hapur”, dhe kërkuan referenca nga fetvatë e mëhershme të dijetarëve, sipas të cilave duhet të qëndrojmë me bidatçinjtë kundër mosbesimtarëve. Por kjo qasje ka disa probleme serioze:
1. Lufta nuk nisi tani
Konflikti sionist-iranian nuk filloi me goditjen e Izraelit ndaj Iranit, as lufta e Hamasit me Izraelin nuk filloi më 7 tetor 2023. Ky është një konflikt i gjatë për hegjemoninë mbi rajonin tonë. Të paraqitet sikur ndodhi papritmas, është të mashtroni opinionin dhe të thjeshtëzoni realitetin.
2. Kundërshtimi ndaj Iranit nuk është sektarizëm
Ne i urrejmë ata jo për shkak të sektit të tyre, por për shkak të krimeve të tyre kundër myslimanëve. Ata kanë bërë në Liban, Siri, Irak dhe Jemen më keq se ajo që bëjnë hebrenjtë në Gaza. T’i akuzosh myslimanët për sektarizëm kur denoncojnë këto krime është padrejtësi.
Po të ishte Irani një shtet paqësor, i cili nuk sulmon, nuk përhap ideologjinë me dhunë, nuk shkel sovranitetin e të tjerëve – ne do ta dënonim menjëherë çdo sulm ndaj tij. Ne nuk dëshirojmë vrasje apo dhunë ndaj askujt për shkak të fesë apo besimit të tij.
Edhe për hebrenjtë – po të mos kishin pushtuar Palestinën dhe sulmuar myslimanët, ne nuk do të dëshironim të shihnim zjarr në kullat e tyre vetëm për shkak të fesë së tyre.
Myslimani i vërtetë, njeriu i ndershëm, nuk e mbështet dhunën ndaj askujt për shkak të fesë, racës apo sektit, përderisa ai është paqësor. Por gjithashtu, ai nuk i mbështet tiranët dhe kriminelët, edhe nëse ata pretendojnë Islamin, valëvisin flamurin e Kuranit apo thonë se ndjekin Profetin.
Hebreu paqësor dhe shiiti paqësor që nuk bën padrejtësi, nuk lejohet as nga feja jonë dhe as nga njerëzillëku të sulmohet.
Por, nëse kanë sulmuar tokat tona, na kanë vrarë, na kanë luftuar në fenë dhe jetën tonë – atëherë le të mos kenë as gjumë, as siguri në shtëpitë e tyre!
3. Në lidhje me përdorimin e fetvave të Ibën Tejmijes
Nuk kam dëshiruar që disa thirrës të ndershëm të përdorin fetvatë e Ibën Tejmijes për t’i zbatuar ndaj shiitëve të sotëm, pa marrë parasysh se fetvatë duhen të merren në kontekstin dhe kohën e tyre, jo të aplikohen verbërisht për shkak të emrit.
Bindjet e sekteve ndryshojnë me kohën, për mirë ose për keq. Të marrësh një fetva nga një epokë dhe ta zbatosh në një tjetër, është e rrezikshme. Drejtësia në këtë çështje delikate është kjo: të gjykojmë sipas bindjes, jo sipas emrit.
A është musliman ai që thotë:
“O Ali”, “O Husejn”
i përkulet varrit apo sillet rreth tij,
thotë se Kurani është i shtrembëruar,
akuzon Aishen për amoralitet,
mohon të gjithë sahabët,
pretendon se njeriu di të fshehtat që vetëm Allahu i di?
A mund të thuhet se Ibën Tejmije nuk i ka quajtur këta jobesimtarë?
Librat e tij janë plot me dënime për këto ide. Ai ka thënë qartë:
“Ai që pretendon se shumica e sahabëve u kthyen nga feja, ky padyshim është jobesimtar. Dhe ai që dyshon në mosbesimin e tij, vetë është jobesimtar.”
Dhe gjithashtu:
“Ai që i lutet të vdekurve, i kërkon ndihmë engjëjve apo profetëve, ai është kafir me konsensusin e muslimanëve.”
Nëse mullahët iranianë sot predikojnë këto bindje, atëherë duhet të themi të vërtetën me drejtësi dhe pa frikë. Edhe nëse dikush pretendon se Ibën Tejmije nuk i ka quajtur kafirë, duhet të lexojë të gjitha fetvatë e tij dhe të mos zgjedhë vetëm ato që i përshtaten.
Allahu i bashkoftë fjalët e thirrësve, u dhëntë kuptim të thellë në fe, qëllime të pastra dhe i ndihmoftë në sqarimin e së vërtetës dhe në forcimin e vëllazërisë islame.
Ai është Bujari, Dhuruesi.
Dhe vetëm Allahu është Udhëzuesi i vërtetë.
✍️ Dr. Faisal el-Ba‘dani
