Shkruar nga: Duha El-Sayfi
Unë jam zëri që nuk u hesht, pavarësisht plagëve…
Jam një palestineze nga Gaza, dëshmitare e dhimbjes dhe e mbijetuar nga një masakër që më rrëmbeu tre fëmijët e mi: Ritalin, Nur el-Hakun dhe Osamën – të tre në një çast, nga përqafimi i jetës.
Shpëtova nga vdekja me trupin tim të mbushur me plagë, por jetoj çdo çast me shpirtin e një nëne të thyer, që skalit emrat e fëmijëve të saj në kujtesë dhe në zemër.
Në çdo fjalë që them, në çdo shkronjë që shkruaj, mbaj dhimbjen e vendit tim dhe zërin e popullit tim.
Nuk shkruaj më vetëm si gazetare, por si nënë që u shkatërrua nga lufta, si njeri që mban një kauzë, si zë që lufton që dhimbja palestineze të mbetet gjallë në ndërgjegjen e botës.
Mesazhi im nuk është vetëm një kujtesë për humbjen, por një thirrje për ndërgjegjen njerëzore:
Ne nuk bombardohemi si numra… ne jemi emra, fytyra, ëndrra që u rrëmbyen nga një holokaust i dhunshëm.
Unë jam nëna e dëshmorëve, Jam e plagosura,
Jam ndërgjegjja që mbeti gjallë kur të gjitha ndërgjegjet e tjera vdiqën.
Mos më kërkoni të duroj, sepse unë jam e pajtuar me caktimin e Zotit tim.
Por unë shkruaj, flas dhe dokumentoj, jo sepse e kam kaluar dhimbjen… por sepse rezistoj që emrat e fëmijëve të mi të mos zhduken në mes të grumbullit të masakrave.
Sepse besoj se ata që i duam, nuk vdesin kurrë nëse zëri i tyre qëndron i gjallë mes nesh.
Dhimbja e ndarjes…është një plagë që nuk thuhet me fjalë, por gdhendet në shpirt përjetësisht.
