E pyeta: Çfarë kërkon Perëndimi nga përhapja e kaosit në rajon?
M’u përgjigj: Ata synojnë disa gjëra, më të rëndësishmet prej të cilave janë:
• Kalimi nga faza e normalizimit — si ajo e fshehur, ashtu edhe ajo e shpallur — në formimin e një aleance të gjerë sionisto-arabe, e cila do të drejtohet nga Izraeli dhe përmes së cilës do të dominojë rajonin. Kjo aleancë do të shërbejë për shuarjen përfundimtare të ëndrrës për një shtet palestinez, duke shtuar fushatat e zhvendosjeve të detyruara të palestinezëve, pas shuarjes totale të shpirtit të rezistencës, armës dhe strukturave të saj.
Për realizimin e kësaj aleance, nevojiten tre gjëra:
1. Nënshtrimi i regjimit të mullahëve në Iran, ndalimi i armatimit të tij bërthamor dhe shkurtimi i ndikimit të tij rajonal, nëse jo edhe përmbysja e plotë e regjimit, si një formë kënaqësie për rajonin arab dhe për të shmangur konkurrencën ndaj projektit sionist në rajon.
2. Kapërcimi i Turqisë nga faza e Erdoganit dhe partisë së tij të Drejtësisë dhe Zhvillimit, në një kthim te partia republikane, e cila është në përputhje të plotë me projektin perëndimor-sionist.
3. Çarmatimi bërthamor i Pakistanit, zhytja e tij në varfëri, përçarje dhe kaos, si dhe dorëzimi i plotë i rajonit nën ndikimin e hinduistëve në gjithë nënkontinentin dhe zonat përreth.
• Shuarja e zgjimit islam në rajon, e projekteve të ashtuquajtura të “Islamit politik”, kufizimi i fesë së saktë dhe shuarja e burimeve të saj, fshehja e figurave të saj dhe zgjerimi i përplasjeve fetare e sektare, duke imponuar laicizimin me forcë — sepse, sipas shumë mendimeve, feja është një kërcënim ekzistencial për hegjemoninë perëndimore dhe strukturat e saj në rajon.
• Grabitja e pasurive të rajonit, zhytja e shoqërive në injorancë, vuajtje, pasione dhe dyshime, me ndjekje të çmendur pas kafshatës së bukës, dhe angazhimi i popujve me kaos, urrejtje dhe konflikte të brendshme, për të siguruar dobësinë e tyre ekstreme dhe vartësinë absolute.
• Kontrolli i rrugëve ajrore, detare dhe tregtare ndërkombëtare të rajonit, sidomos për shkak të përplasjes kinezo-amerikane, në një mënyrë që e rikthen rajonin në një formë të re të kolonializmit të gjerë, por në mënyrë indirekte, përmes përfaqësuesve të Perëndimit dhe përfituesve nga popujt e rajonit.
E ndërpreva duke e pyetur: Atëherë, cila është zgjidhja?
Tha: O shok, a e kupton?! Sundimtari i gjithçkaje, i vetmi që ka forcë absolute dhe që gjithçka ndodh vetëm me dëshirën e Tij, është Allahu, i Lartësuar qoftë! As Perëndimi, as Lindja, as xhindet e as njerëzit nuk kanë forcë pa lejen e Tij. Kjo ummet nuk zhduket me ndonjë fatkeqësi të përgjithshme, dhe e ardhmja i përket kësaj feje — me nderimin e të nderuarve apo me poshtërimin e të poshtëruarve. Fitorja e plotë është gjithmonë në anën e së drejtës dhe drejtësisë — jo të padrejtësisë, së keqes apo të pavërtetës.
Prandaj, zgjidhja është në:
• Kapjen fort pas Librit të Zotit: duke e mësuar dhe mësuar të tjerët, duke vepruar sipas tij, duke edukuar, thirrur në të dhe luftuar në rrugën e tij, duke u përgatitur për forcë.
• Rinovimi i udhëheqjeve dhe metodave, korrigjimi i rrugëve sipas Kuranit dhe Sunetit, kthimi te metoda e Profetit të Madh në reformim dhe zgjidhje, ngritja e argumentit të së vërtetës pa teprime që shpien në tejkalim të së drejtës, e as neglizhencë që çon në sundimin e epshit, apo manipulim të fesë në favor të pushtetarëve.
• Bashkimi i radhëve, mbledhja rreth një fjale të përbashkët, thellimi i vëllazërisë së besimit, kapërcimi i ndarjeve krahinore, fisnore, partiake e sektare, dhe ndarjeve shkatërrimtare si ato të Sykes-Picot.
• Shprehja e së vërtetës dhe shpjegimi i saj për njerëzit, kujdes nga fshehja e saj, dhënia e këshillës me urtësi, këshillë të mirë dhe debat me mënyrën më të mirë.
• Mbledhja e njerëzve të dijes dhe ndikimit në çdo zonë, për të analizuar realitetin dhe marrë vendime të përshtatshme, dhe për të punuar për forcimin e vetes në çdo aspekt sipas mundësive, duke iu shmangur institucionalizimit të dobësisë dhe nënshtrimit, si edhe larg marrëzisë që i kalon kufijtë e mençurisë dhe fuqisë. Allahu nuk e ngarkon askënd përtej mundësive të tij, dhe thirrja profetike kaloi nëpër faza të ndryshme, në Mekë dhe Medinë.
• Harmonizimi i mençurisë së pleqve me gjallërinë e të rinjve, ndërtimi i besimit mes tyre, shmangia nga konkurrenca për interesa personale të maskuara si “interes” apo “urtësi” — sepse kjo është sprovë. Kujdesi për të mos anashkaluar dijetarët e devotshëm dhe njerëzit e dijes në çdo zonë, të cilëve u është urdhëruar bindja, për aq sa janë të sinqertë dhe kujdesen për ummetin.
• Mbajtja e gjallë e shpresës në ummet, me besim të fortë te Allahu, me mendim të mirë për Të, me ndërgjegje se kjo jetë është vend prove, dhe me përkushtim ndaj devotshmërisë, ndjekjes së Sunetit dhe marrjes së shkaqeve të lejuara — me përulje dhe kërkim ndihme prej Allahut. Sepse, nëse nuk ka ndihmë nga Allahu për njeriun, atëherë përpjekja e tij e parë do të kthehet kundër tij.
Allahu është Udhërrëfyesi.
Fejsal El-Budani
