Një analizë e kombinuar e këndvështrimit izraelit, bazuar në studime dhe analiza të ndryshme, si dhe në vlerësimet mbi atë që quhet “Këshilli i Paqes” dhe planet për periudhën pas luftës, tregon se Rripi i Gazës po hyn në një fazë shumë të ndërlikuar. Thelbi i kësaj faze është kalimi nga lufta ushtarake e drejtpërdrejtë në një betejë për riformësimin e realitetit politik dhe të sigurisë në Gaza.
Megjithëse Izraeli ka arritur suksese të konsiderueshme ushtarake dhe të inteligjencës, përfshirë eliminimin e disa drejtuesve të rëndësishëm të Hamasit dhe shkatërrimin e pjesëve të mëdha të strukturës së tij ushtarake, realiteti në terren tregon se ai nuk ka arritur objektivin e “eliminimit të rezistencës” si forcë ndikimi dhe kontrolli brenda Gazës.
Studiuesi izraelit Uzi Rabi ka theksuar se Hamasi nuk mbështetet më vetëm në një strukturë qendrore organizative që mund të goditet përmes eliminimit të udhëheqësve. Ai është shndërruar në rrjete lokale fleksibile, të mbështetura në mjedisin familjar e shoqëror, në armë dhe në aftësinë për të menaxhuar burimet.
Ky transformim krijon një dilemë të ndërlikuar për Izraelin. Nga njëra anë ai mund të dobësojë strukturën tradicionale ushtarake të rezistencës, por nga ana tjetër ende nuk ka arritur të krijojë një alternativë politike dhe administrative që mund të mbushë boshllëkun në Gaza.
Pikërisht këtu shfaqet dimensioni më i rrezikshëm i fazës aktuale, ku çështjet e ndihmës humanitare, rindërtimit dhe asistencës ndërkombëtare po përdoren si pjesë e një projekti më të gjerë politik dhe të sigurisë, të udhëhequr nga SHBA-ja dhe Izraeli përmes “Këshillit të Paqes”.
Vlen të theksohet se ky këshill, në vend që të shërbejë për ndalimin e shkeljeve izraelite dhe përfundimin e katastrofës humanitare, po shndërrohet praktikisht në një mekanizëm për administrimin e “ditës së nesërme” sipas vizionit izraelit. Kjo bëhet duke lidhur rindërtimin, heqjen e bllokadës dhe dërgimin e ndihmave me kushtin e çarmatimit të rezistencës.
Kjo tregon se beteja ka kaluar nga tentativa për fitore ushtarake në përpjekjen për të imponuar realitete të reja politike dhe të sigurisë afatgjata, nën mbulesën e legjitimitetit ndërkombëtar.
Në të njëjtën kohë, Izraeli po shfrytëzon shkatërrimin masiv dhe krizën humanitare të paprecedentë për të ushtruar presion mbi popullsinë palestineze në Gaza. Numri i madh i viktimave, dëmet materiale dhe kolapsi ekonomik, shëndetësor dhe arsimor tregojnë se sektori ka hyrë në një fazë lodhjeje të thellë shoqërore, e cila mund të përdoret për t’i shtyrë banorët të pranojnë çdo zgjidhje që garanton minimumin e kushteve të jetesës.
Megjithatë, vazhdimi i operacioneve ushtarake, eliminimeve të synuara, inkursioneve dhe shkeljeve të përditshme të armëpushimit, së bashku me zgjerimin e zonave tampon dhe ndërtimin e pozicioneve të përhershme ushtarake brenda Gazës, tregon se Izraeli nuk e konsideron armëpushimin si fund të luftës, por si një fazë kalimtare për rivendosjen e kontrollit të sigurisë në një formë tjetër.
🔴 Prandaj, Gaza mund të përballet me tre skenarë të ndërthurur:
1. Vazhdimi i konsumimit afatgjatë
Rezistenca mbetet e pranishme në forma të decentralizuara, ndërsa Izraeli vazhdon presionin ushtarak dhe të sigurisë pa arritur një fitore të plotë.
2. Vendosja e një modeli administrimi ndërkombëtar dhe të sigurisë
Përmes Këshillit të Paqes, komisioneve teknokratike dhe forcave ndërkombëtare, me synimin për neutralizimin gradual të rezistencës dhe lidhjen e rindërtimit me kushte sigurie.
3. Shpërthimi i një konflikti të ri
Sepse çdo zgjidhje që anashkalon realitetin palestinez ose tenton të imponojë çarmatimin përmes presionit politik dhe ekonomik pa një perspektivë reale kombëtare, do të ruajë shkaqet e konfliktit dhe mund të çojë në përplasje të reja në forma të ndryshme.
Në përfundim, pavarësisht epërsisë së tij ushtarake, Izraeli ende nuk ka arritur t’i shndërrojë fitoret në terren në një stabilitet politik afatgjatë. Ndërkohë, Gaza duket se po hyn në një periudhë të gjatë “paqëndrueshmërie strategjike”, ku nuk ka as përfundim të plotë të luftës dhe as një zgjidhje të vërtetë politike, por një realitet të ndërmjetëm që kombinon kontrollin izraelit të sigurisë, administrimin ndërkombëtar me kushte dhe vazhdimësinë e rezistencës në forma më fleksibile dhe më komplekse.
✍️ Rami Abu Zubeida
Studiues i çështjeve ushtarake dhe të sigurisë.
