Studiuesja izraelite Orna Mizrahi, në një analizë të publikuar nga Institute for National Security Studies, vlerëson se vendosja e armëpushimit në frontin libanez në kuadër të memorandumit të mirëkuptimit mes SHBA-së dhe Iranit sjell pasoja të qarta negative për Izraelin, por njëkohësisht i hap atij mundësi politike që mund të shfrytëzohen për të riformuluar strategjinë e tij ndaj Libanit.
Pasoja negative për Izraelin
Sipas studiueses, Izraeli tashmë është i detyruar të marrë parasysh qëndrimin amerikan, pasi Uashingtoni është angazhuar për një armëpushim të menjëhershëm dhe të përhershëm në të gjitha frontet e konfliktit, përfshirë edhe frontin libanez.
Kjo ndodh në një kohë kur ushtria izraelite nuk i ka realizuar ende të gjitha objektivat e saj ushtarake, ndërsa forcat e saj vazhdojnë të jenë të pranishme brenda territorit libanez dhe përballen ende me kërcënime nga Hezbollahu.
Ajo shton se angazhimi amerikan për ruajtjen e integritetit territorial dhe sovranitetit të Libanit mund të interpretohet nga Irani dhe Hezbollahu si bazë për të kërkuar tërheqjen e forcave izraelite nga Libani. Kjo mund të çojë në rritjen e presionit ndërkombëtar mbi Izraelin për t’u tërhequr nga i gjithë jugu i Libanit deri në Vijën Blu.
Në nivel rajonal, Mizrahi vlerëson se përfshirja e frontit libanez në mirëkuptimin amerikano-iranian forcon narrativën iraniane të njohur si “uniteti i fronteve”, një narrativë që Izraeli ishte përpjekur ta dobësonte gjatë periudhës së fundit.
Po ashtu, kjo i jep Iranit mundësinë të paraqitet si një palë që synon mbrojtjen e Libanit dhe stabilitetit të tij, ndërsa studiuesja argumenton se synimi i vërtetë i Teheranit është ruajtja e Hezbollahut dhe forcimi i kapaciteteve të tij.
Mundësi për ripozicionim politik
Megjithëse thekson këto sfida, Mizrahi argumenton se armëpushimi nuk duhet parë vetëm si një zhvillim negativ, por edhe si një mundësi për kalimin nga veprimi ushtarak drejt rrugës politike.
Sipas saj, Izraeli tashmë e ka kuptuar se është e vështirë të imponojë një realitet të ri sigurie në veri të Palestinës së pushtuar vetëm përmes mjeteve ushtarake.
Në këtë kuadër, ajo u bën thirrje vendimmarrësve izraelitë të adoptojnë një strategji të re ndaj Libanit, e bazuar në disa shtylla kryesore:
1. Forcimi i rrugës politike
Përshpejtimi i bisedimeve të drejtpërdrejta me udhëheqjen libaneze në Uashington dhe ngritja e nivelit të përfaqësimit në këto takime për t’u dhënë atyre peshë më të madhe politike.
2. Lidhja e reduktimit të operacioneve ushtarake me negociatat
Çdo ulje e aktivitetit ushtarak izraelit në jug të Libanit të lidhet me rezultatet e negociatave, në mënyrë që qeveria libaneze t’i paraqesë këto hapa si një sukses politik të shtetit dhe jo të Hezbollahut.
3. Shqyrtimi i disa kërkesave libaneze
Përfshirë:
* Lirimin e të burgosurve libanezë.
* Lehtësimin e kthimit të banorëve të zhvendosur.
* Zgjerimin e mekanizmave për dorëzimin e zonave pa prani të Hezbollahut ushtrisë libaneze.
4. Rindërtimi i mirëkuptimit me SHBA-në
Dhe kërkesa që interesat e sigurisë së Izraelit në Liban të merren parasysh, si në lidhje me vazhdimin e aktiviteteve të ushtrisë izraelite ashtu edhe në administrimin e negociatave politike.
5. Shfrytëzimi i parimit të sovranitetit libanez
Për të ushtruar presion në drejtim të ndalimit të ndërhyrjes iraniane në çështjet e Libanit dhe përfundimit të mbështetjes që Teherani i ofron Hezbollahut.
Përmbledhje
Analiza tregon se brenda qarqeve kërkimore izraelite ekziston shqetësimi se armëpushimi mund të kufizojë lirinë e veprimit ushtarak të Izraelit në Liban dhe njëkohësisht të forcojë pozicionin politik të Iranit dhe Hezbollahut.
Në të njëjtën kohë, ajo sugjeron që faza e re të shfrytëzohet për të kthyer arritjet ushtarake në fitore politike përmes negociatave të drejtpërdrejta me shtetin libanez, në mënyrë që të sigurohen interesat afatgjata të sigurisë së Izraelit.
