Ndërsa slogani “Vdekje Amerikës” jehonte në rrugët e Teheranit, Qasem Soleimani u përcillte hartat e objektivave ushtarake oficerëve të inteligjencës amerikane në dhomat e mbyllura të Gjenevës; kështu ra maska nga një prej aleancave më sekrete dhe më pragmatike në historinë moderne të Lindjes së Mesme.
Bashkëpunimi iraniano-amerikan në pushtimin e Afganistanit në vitin 2001 nuk ishte thjesht një koordinim i përkohshëm, por një aleancë e plotë në terren. Soleimani udhëhoqi Forcën Quds për të qenë “krahu tokësor” jozyrtar i forcave speciale amerikane dhe i Agjencisë Qendrore të Inteligjencës (CIA) në betejën për rrëzimin e talebanëve. Nga dhënia e koordinatave për bombardime, deri te drejtimi i “kryengritjes së Heratit” krah për krah me amerikanët, Soleimani tregoi se ideologjia bie përballë interesave politike kur objektivi i përbashkët është eliminimi i kundërshtarëve.
Ky bashkëpunim, i orkestruar nga Soleimani, jo vetëm që i ndihmoi forcat amerikane të shmangnin në fillim një zhytje në luftë konsumimi, por gjithashtu hapi rrugën për ndërtimin e një sistemi politik në Kabul sipas një formule të përbashkët iraniano-amerikane, para se retorika e “Boshtit të së Keqes” ta përmbyste situatën dhe t’i kthente sërish “partnerët e fushëbetejës” në armiq të betuar.
