Ushtria izraelite përballet me një krizë strategjike pas 667 ditësh lufte në Gaza: udhëheqja politike bllokon planifikimin dhe konsumimi shkatërron njësitë luftarake
Pas afro 22 muajsh luftime të pandërprera në Gaza, institucioni ushtarak izraelit ka arritur një pikë kritike. Brenda Shtabit të Përgjithshëm mbizotëron pakënaqësia dhe zemërimi për shkak të refuzimit të udhëheqjes politike – me në krye Benjamin Netanyahun – për të mbajtur një mbledhje të kabinetit të sigurisë për të diskutuar planet për vazhdimin e luftës, të përgatitura nga shefi i shtabit, gjenerali Herzi Halevi (në tekstin arab u përmend Eyal Zamir, por në realitet ai nuk është shefi aktual i shtabit).
Burime të sigurisë kanë kritikuar këtë shpërfillje, duke theksuar se ushtria e ka përmbushur detyrën e saj në kuadër të operacionit “Karrocat e Gedeonit” dhe se tashmë ka ardhur koha që të aktivizohet një rrugë politike.
Kriza është thelluar më tej për shkak të ndjenjës se ushtria është përjashtuar nga qarqet vendimmarrëse, teksa negociatat për një marrëveshje të përgjithshme po menaxhohen nga Netanyahu dhe ministri i çështjeve strategjike, Ron Dermer, pa përfshirë drejtuesit ushtarakë. Madje, ushtria po mbështetet në burime të inteligjencës për të mësuar zhvillimet e negociatave.
Ushtria ka paralajmëruar se vazhdimi i luftimeve pa një objektiv të qartë politik po çon në erozion të aftësive të saj. Njësitë luftarake në front po përjetojnë konsum të pandërprerë, ndërkohë që komandantët e skuadrave nuk kanë marrë trajnimet bazë për muaj të tërë, për shkak të mungesës së kurseve përgatitore dhe rifreskuese.
Pse ushtria po flet me një ton kaq të guximshëm dhe publikisht kritik?
1. Presion strategjik i brendshëm: Ushtria ndodhet në një ngërç operativ afatgjatë pa horizont politik, gjë që po e shtyn drejt thyerjes së heshtjes dhe ushtrimit të presionit publik ndaj udhëheqjes politike për të përcaktuar drejtimin.
2. Frika nga kolapsi profesional: Komandantët në terren po vuajnë nga konsumimi moral dhe mungesa e përgatitjes, çka rrezikon rendimentin luftarak dhe disiplinën. Kjo mund të ketë pasoja serioze në vijën e frontit.
3. Ndjenja e përjashtimit nga vendimmarrja: Institucioni ushtarak e sheh veten jashtë qendrës së vendimeve – një gjë e paprecedentë në sistemin izraelit të sigurisë, i cili tradicionalisht funksionon përmes koordinimit të ngushtë mes ushtrisë dhe kabinetit.
4. Përgatitje për transferim përgjegjësie: Toni i deklaratave lë të kuptohet se ushtria ka nisur të përgatitet politikisht dhe mediatikisht për të shmangur marrjen e përgjegjësisë për ndonjë dështim strategjik apo katastrofë ushtarake që mund të ndodhë, duke ia atribuar fajin udhëheqjes politike.
Pas 667 ditësh lufte në Gaza, ushtria izraelite po vuan nga erodimi i kapaciteteve dhe mungesa e një vizioni politik. Ajo po shpreh publikisht, me një ton të paprecedentë, pakënaqësinë e saj, duke zbuluar një çarje të thellë midis ushtrisë dhe udhëheqjes politike, si dhe një krizë drejtimi që mund të çojë në një shpërthim të brendshëm brenda sistemit vendimmarrës izraelit.
