Pejgamberi Muhammed ﷺ ishte njeriu më i urtë, më i mëshirshëm dhe më largpamës. Ai nuk udhëhiqej nga emocionet e çastit, por nga urtësia, mëshira dhe synimi për t’i udhëzuar njerëzit drejt së vërtetës. Në jetën e tij gjejmë shumë shembuj që tregojnë madhështinë e moralit dhe urtësisë së tij.
1. Urtësia në Taif – shpresa në vend të hakmarrjes
Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të) e pyeti Pejgamberin ﷺ:
“A ka ardhur mbi ty ndonjë ditë më e vështirë se dita e Uhudit?”
Ai ﷺ përmendi ngjarjen e Taifit, kur banorët e atij qyteti e refuzuan, e fyen dhe nxitën fëmijët e tyre që ta gjuanin me gurë derisa iu gjakosën këmbët.
Në atë gjendje të rëndë, Allahu i dërgoi Xhibrilin dhe me të engjëllin e maleve, i cili i tha:
“Nëse dëshiron, do t’i bashkoj mbi ta dy malet.”
Ishte momenti kur shumë njerëz do të kërkonin hakmarrje. Mirëpo Pejgamberi ﷺ tha:
“Jo. Unë shpresoj që Allahu të nxjerrë nga pasardhësit e tyre njerëz që do ta adhurojnë Allahun Një dhe nuk do t’i bëjnë shirk Atij.”
Kjo është urtësi e jashtëzakonshme. Ai nuk shikoi vetëm gjendjen e momentit, por të ardhmen. Nuk mendoi për shkatërrimin e njerëzve, por për udhëzimin e tyre.
2. Urtësia në Marrëveshjen e Hudejbijes
Kur u shkrua marrëveshja e Hudejbijes, kurejshët kundërshtuan shkrimin:
“Bismil-lahir-Rrahmanir-Rrahim”
dhe kërkuan të shkruhej:
“Bismike Allahumme.”
Po ashtu kundërshtuan shkrimin:
“Muhammedi, i Dërguari i Allahut”
dhe kërkuan:
“Muhammedi, biri i Abdullahut.”
Shumë sahabë e konsideruan këtë si lëshim të madh dhe e ndien veten të rënduar.
Por Pejgamberi ﷺ pranoi këto ndryshime, duke thënë:
“Pasha Allahun, unë jam i Dërguari i Allahut, edhe nëse ju më përgënjeshtroni.”
Ai e dinte se thelbi i çështjes nuk ishte një formulim në letër, por interesi më i madh i Islamit. Më vonë u bë e qartë se Hudejbija ishte një fitore e madhe për muslimanët.
Kjo na mëson se njeriu i urtë ndonjëherë heq dorë nga diçka dytësore për të arritur një dobi më të madhe.
3. Urtësia në edukimin e beduinit
Një beduin hyri në xhami dhe filloi të urinonte në një cep të saj.
Sahabët u zemëruan dhe deshën ta ndalonin menjëherë.
Por Pejgamberi ﷺ tha:
“Mos e ndërprisni, lëreni.”
Pasi ai mbaroi, Pejgamberi ﷺ e thirri me butësi dhe i tha:
“Këto xhami nuk janë për urinim dhe papastërti. Ato janë për përmendjen e Allahut, namazin dhe leximin e Kuranit.”
Pastaj urdhëroi që mbi vendin të hidhej një kovë me ujë.
Imam Neveviu shpjegon se kjo urtësi kishte dy dobi:
* Nëse do t’i ndërpritej urinimi, ai do të dëmtohej fizikisht.
* Papastërtia do të përhapej në vende të tjera të xhamisë dhe në rrobat e tij.
Përveç kësaj, sjellja e butë e Pejgamberit ﷺ bëri që ai njeri të mësonte dhe të pranonte të vërtetën pa u poshtëruar.
Mësime nga këto shembuj
* Urtësia është vendosja e gjërave në vendin e duhur.
* Mëshira dhe falja shpesh japin rezultate më të mira se hakmarrja.
* Duhet të shikojmë pasojat afatgjata dhe jo vetëm emocionet e momentit.
* Edukimi i njerëzve kërkon butësi, durim dhe mirëkuptim.
* Interesi i përgjithshëm duhet të ketë përparësi ndaj interesit personal.
Këto shembuj tregojnë se Pejgamberi ﷺ nuk ishte vetëm mësues i fesë, por edhe shembulli më i lartë i urtësisë, largpamësisë dhe mëshirës për njerëzimin. Allahu e lavdëroi atë duke thënë:
﴿ وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ ﴾
“Dhe vërtet, ti je në një moral madhështor.”
(Sure El-Kalem, 4)
Solli për ju Bekir Halimi
