Nga Sheikh Dr. Abdullah bin Ghalib Al-Humairi
Në jetën tonë çdo gjë është e vëzhguar dhe e regjistruar me saktësi të skajshme; çdo gjë është e shënuar në një Libër të ruajtur:
﴿Nuk lë as të voglën e as të madhen pa e regjistruar﴾.
Në Sahihun e Muslimit, nga hadithi i Ebu Musa el-Esh’arit (Allahu qoftë i kënaqur me të), transmetohet se ai ka thënë: I Dërguari i Allahut ﷺ u ngrit mes nesh dhe tha pesë fjalë:
“Vërtet Allahu nuk fle dhe as që i takon të flejë. Ai ul dhe ngre drejtësinë; tek Ai ngrihen veprat e natës para veprave të ditës dhe veprat e ditës para veprave të natës …”.
Pra, ekzistojnë raporte të sakta që ngrihen për veprat tona dhe paraqiten para Zotit tonë: prej tyre ka ditore, javore, mujore, vjetore dhe përfundimtare. Çfarëdo që, pasi t’i paraqitet Atij të Lartësuar, mbetet e qëndrueshme, ajo shënohet dhe regjistrohet në fletët e veprave tona, të cilat nesër do të na paraqiten, dhe secilit prej nesh do t’i thuhet:
“Lexo librin tënd, mjafton të jesh sot llogaritës i vetvetës. “(Isra:14)
Argumentet fetare janë bashkuar për të vërtetuar se ekzistojnë katër kohë të ndryshme në të cilat këto raporte ngrihen dhe paraqiten para Allahut të Madhëruar; Ai fshin prej tyre çfarë të dojë dhe lë të qëndrueshme çfarë të dojë, dhe tek Ai është Libri Amë.
Ato janë si më poshtë:
Së pari: raporti ditor, dhe ai është në mëngjes dhe në mbrëmje, konkretisht në namazet e sabahut dhe të ikindisë. Dëshmia për këtë është hadithi i përmendur më lart:
“Ngrihen tek Ai veprat e natës para veprave të ditës dhe veprat e ditës para veprave të natës”.
Edhe më i qartë se kjo është ajo që është vërtetuar në Sahihët (Buhari dhe Muslim), ku i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë:
“Mes jush ndërrohen engjëj natën dhe engjëj ditën; ata mblidhen në namazin e ikindisë dhe në namazin e sabahut. Pastaj ngjiten ata që kanë kaluar natën me ju, dhe Ai ndonëse e di më së miri për ta i pyet: ‘Si i latë robërit e Mi?’ Ata thonë: ‘I lamë duke u falur dhe i gjetëm duke u falur’”.
Së dyti: raporti javor, dhe ai është në ditët e hënë dhe të enjte. Dëshmia për këtë është ajo që ka ardhur në Sahihun e Muslimit dhe në Sunen, nga fjala e tij ﷺ:
“Veprat paraqiten dy herë në javë: të hënën dhe të enjtën. Atëherë i falet çdo robi që nuk i shoqëron Allahut asgjë, përveç një njeriu mes të cilit dhe vëllait të tij ka armiqësi; për ta thuhet: ‘Shtyjini këta të dy derisa të pajtohen’”,
me disa ndryshime të vogla në disa transmetime.
Për këtë arsye është e pëlqyer agjërimi i këtyre dy ditëve, për shkak të veprimit të tij ﷺ, sepse ai dëshironte që vepra e tij të ngrihej ndërsa ishte agjërues.
Së treti: raporti vjetor, dhe ai është në muajin Shaban të çdo viti. Dëshmia për këtë është ajo që transmetohet nga Usame ibn Zejdi (Allahu qoftë i kënaqur me të dy), i cili ka thënë:
I thashë: O i Dërguari i Allahut, nuk të kam parë të agjërosh në ndonjë muaj tjetër aq sa agjëron në Shaban. Ai ﷺ tha:
“Ky është një muaj ndaj të cilit njerëzit janë të pakujdesshëm, mes Rexhebit dhe Ramazanit; është muaji në të cilin veprat ngrihen tek Zoti i botëve, dhe unë dua që vepra ime të ngrihet ndërsa jam agjërues”.
Së katërti: raporti përfundimtar, dhe ai ndodh pasi secili rob ta ketë përmbushur afatin e tij dhe të mbyllet fleta e veprave të tij. Me vdekjen e tij, veprat i ndërpriten dhe nuk i mbetet asgjë tjetër përveç asaj që ka lënë pas si fryt i përpjekjes së tij pas vdekjes. Kjo vërtetohet nga hadithi i saktë në Sahihun e Muslimit, ku i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë:
“Kur njeriu vdes, i ndërpriten veprat e tij, përveç tri gjërave: sadakaje rrjedhëse, diturisë nga e cila përfitohet, ose një fëmije të mirë që lutet për të”.
Ky raport përfundimtar është një çështje e pashmangshme, e vërtetuar nga argumentet e përgjithshme, dhe është rezultati dhe përmbledhja përfundimtare e veprave të çdo robi.
Ja ku ndodhemi tani në fillimin e muajit Shaban, në ditët e para të tij të bekuara, dhe jemi pranë ngritjes së përmbledhjes përfundimtare të korrjes së një viti të plotë. I Dërguari ynë ﷺ kishte një qëndrim të veçantë ndaj Shabanit.
Në dy Sahihët, nga Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të), transmetohet se ajo ka thënë:
“I Dërguari i Allahut agjëronte aq shumë sa thoshim se nuk do të ndërpriste agjërimin, dhe ndërpriste aq sa thoshim se nuk do të agjëronte. Nuk e kam parë të plotësonte agjërimin e një muaji të tërë përveç Ramazanit, dhe nuk e kam parë të agjëronte më shumë në ndonjë muaj tjetër sesa në Shaban”.
Hafidh Ibn Rexheb el-Hanbeli (Allahu e mëshiroftë) ka thënë:
“Agjërimi i Shabanit është më i mirë se agjërimi i muajve të shenjtë, dhe vullnetari më i mirë është ai që është afër Ramazanit, para dhe pas tij”.
O Allah, na përgatit për vepra të mira që të kënaqin Ty.
