Të nderuar!
Sot nuk kam dalë para jush në këtë minber thjesht për t’ju folur nga lartësia e ligjëruesit. Kam ardhur të ndaj me ju një sekret. Një sekret që u përsërit në rrugicat e Medinës së ndritur para më shumë se 1400 vitesh, por që godet me të njëjtën forcë edhe sot, në kaosin e jetës sonë moderne.
Le ta nisim me një pyetje të thjeshtë, por që e trazon shpirtin e secilit prej nesh:
Kur ka qenë hera e fundit që jeni ndier vërtet të lodhur?
Jo nga lodhja fizike e punës apo e përditshmërisë, por nga lodhja e shpirtit.
Ajo lodhje kur ndien se po vrapon pa ndalur, duke u përpjekur të kënaqësh punëdhënësin, familjen, pritshmëritë e shoqërisë, standardet e rrjeteve sociale, dhe në fund të ditës përfundon plotësisht i zbrazur.
Sa herë kemi dështuar të mbajmë premtimet që i kemi bërë vetes?
Sa herë kemi thënë: “Nga e hëna do të ndryshoj”, “Nga nesër do të jem më besimtar, më i mirë”, dhe përsëri kemi rënë?
Kur dashuria paraprin porosinë
Në mes të këtij frustrimi njerëzor, le të kthehemi pas në kohë.
Imagjinoni një djalë të ri, plot energji dhe inteligjencë, por me siguri me të njëjtat dyshime dhe pesha që mbajmë ne sot. Emri i tij ishte Muadh ibn Xhebeli (Allahu qoftë i kënaqur me të).
Profeti ynë i dashur, Muhamedi ﷺ, afrohet drejt tij. Ai nuk i jep një urdhër nga larg. Shikoni gjuhën e tij të trupit, kaq profetike, kaq të mbushur me mëshirë dhe inteligjencë emocionale:
Ai e kap Muadhin për dore, e shikon në sy dhe i thotë:
“O Muadh, pasha Allahun, unë vërtet të dua! Pasha Allahun, unë vërtet të dua!”
Çfarë hyrjeje madhështore!
Para këshillës, vjen dashuria. Para porosisë, vjen afrimi i zemrave.
Formula me katër hapa e ekuilibrit
Pasi ia pushton zemrën me dashuri, Resulullahu ﷺ i jep formulën e shpëtimit:
“Mos e lër pa thënë pas çdo namazi: O Allah, më ndihmo të të kujtoj Ty, të të falënderoj Ty dhe të të adhuroj Ty në formën më të mirë.”
(Ebu Davudi)
Këtu fillon një rrjedhë e mrekullueshme.
Pse kjo renditje?
Pse nuk fillon drejtpërdrejt me adhurimin? Shikoni se si ky hadith shëron rrënjët e problemeve tona.
1. Kërkimi i ndihmës (Isti’aneh) – Dorëzimi i egos
Pse fjala e parë është: “Më ndihmo”?
Sepse ne dështojmë kur mbështetemi vetëm te forca jonë.
Themi: “Kam vullnet”, “Kam disiplinë”, “Mund t’ia dal vetë”.
Por a nuk jemi pikërisht ne ata që i thyejmë premtimet tona më të mëdha?
Ky hadith të mëson të gjunjëzosh egon tënde. Kur thua: “Më ndihmo”, ti po pranon se je i dobët dhe po kërkon forcë nga Burimi i vetëm i fuqisë.
2. Dhikri (Kujtimi i Allahut) – Zgjimi nga gjumi i botës
Në epokën e njoftimeve të pafundme në telefon, ku vëmendja jonë është më e shpërndarë se kurrë, çfarë është dhikri?
Nuk është thjesht lëvizje mekanike e gjuhës.
Është ankorim i shpirtit.
Është të kujtosh se kush je dhe ku po shkon.
Rregulli i artë është i thjeshtë: nëse nuk je i vetëdijshëm për Zotin tënd, nuk mund ta shohësh qartë të mirën në jetën tënde.
3. Shukri (Falënderimi) – Ruajtja e mirësive
Kur njeriu bën dhikër dhe hap sytë e zemrës, ai fillon të shohë se është i rrethuar nga mirësi të panumërta.
Pse njeriu modern, megjithëse jeton në kushtet më të mira materiale që ka njohur historia njerëzore, vuan nga nivele kaq të larta ankthi dhe pakënaqësie?
Sepse sytë tanë janë të fokusuar te ajo që na mungon dhe jo te ajo që kemi.
Dijetari i madh Es-Sa’di na mëson se falënderimi me zemër, me gjuhë dhe me vepra është siguria e mirësive. Ai ruan atë që ke dhe të sjell atë që të mungon.
4. Adhurimi i bukur (Husnul-Ibadah) – Kryevepra e jetës
Dhe tani arrijmë në kulmin e kësaj formule.
Të adhurosh Allahun në formën më të mirë.
Pasi ke kërkuar ndihmën e Tij, pasi e ke zgjuar zemrën me dhikër dhe e ke mbushur me falënderim, adhurimi yt nuk mbetet më një detyrim mekanik.
Nuk është më një listë detyrash që duhet përfunduar.
Namazi dhe ibadeti bëhen bukuri.
Bëhen qetësi.
Bëhen ushqim për shpirtin.
Kërkoj nga Allahu falje për veten time dhe për ju.
Kërkoni falje prej Tij, sepse Ai është Falësi i Madh.
Hutbeja e dytë
Të nderuar xhemat!
Ky hadith i mrekullueshëm ka një histori të veçantë transmetimi.
Muadhi ia mësoi këtë lutje nxënësit të tij duke e kapur për dore dhe duke i thënë:
“Unë të dua, prandaj po ta mësoj këtë lutje.”
Dhe kështu, brez pas brezi, me dashuri dhe sinqeritet, kjo porosi arriti deri te ne.
Nëse dikush ju pyet sot:
“Si mund të mbijetoj në këtë botë kaotike pa humbur ekuilibrin?”
Përgjigjja nuk gjendet domosdoshmërisht në librat modernë të vetëndihmës dhe as në formulat e ndërlikuara të suksesit.
Përgjigjja gjendet në këtë lutje të shkurtër, por të thellë, që Profeti ﷺ ia mësoi Muadhit.
Le ta bëjmë atë busullën tonë të përditshme.
Pas çdo namazi, le të ndalemi për një çast dhe t’i drejtohemi Allahut me gjithë zemër:
“O Allah! Unë jam i dobët. Më ndihmo të të kujtoj Ty, të të falënderoj Ty dhe të të adhuroj Ty në formën më të mirë.”
Lutja përmbyllëse
O Allah, dërgo salavate dhe selam mbi Profetin tonë Muhamed ﷺ, ashtu siç dërgove mbi Ibrahimin dhe familjen e Ibrahimit.
O Allah, na ndihmo të të kujtojmë Ty, të të falënderojmë Ty dhe të të adhurojmë Ty në formën më të mirë.
O Zot, na jep ekuilibër në jetën tonë, na largo brengat, ankthin dhe lodhjen e shpirtit.
O Allah, na mundëso që t’u bindemi urdhrave të Tu me dashuri e sinqeritet, dhe na bashko në Xhenet me Profetin tonë Muhamed ﷺ.
Amin.
Hoxhë Ulvi Fejzullahu
