(Balanca e drejtë në qëndrimin ndaj konfliktit të palëve agresore)
Vërehet se shumë njerëz e kanë çrregulluar peshoren e tyre lidhur me luftën rajonale që po zhvillohet sot midis Iranit safavid nga njëra anë dhe projektit sionist të mbështetur nga Perëndimi nga ana tjetër. Kjo i çon disa në një përzierje të dukshme, duke bërë që për shkak të përkatësisë së përgjithshme të rafidëve të Iranit në Islam ata të vendosen në pozitën e mbështetjes dhe përkrahjes, dhe kjo konsiderohet prej tyre si qëndrimi fetar. Kjo është një shtrembërim i peshës dhe një mangësi në njohjen e pasojave të agresionit të tyre. Kjo shfaqet në boshtet e mëposhtme:
I pari (boshti ideologjik)
Rafidët xhaferi dymbëdhjetësh edhe pse në përgjithësi i atribuohen Islamit janë të përfshirë në teprime të qarta ideologjike dhe në forma të ndryshme të shirkut dhe devijimeve, si dhe në lloje të ndryshme hipokrizie, të njohura për këdo që njeh historinë, gjendjen dhe burimet e tyre. Ata janë në nivele të ndryshme për sa i përket devijimit dhe teprimit disa më pak, disa më shumë dhe disa nga ekstremistët e tyre mund të kenë devijime që tejkalojnë edhe jobesimtarët e qartë. Nuk është vendi këtu për të shtjelluar devijimet e tyre.
Në Islam është vendosur se shirku dhe nifaku janë ndër shkatërruesit më të mëdhenj të besimit dhe të bazave të fesë, dhe vetëm përkatësia në Islam nuk e mbron njeriun nëse bie në kundërshtim me të. Kurejshët në kohën e shpalljes i atribuoheshin fesë së Ibrahimit, por kjo nuk u bëri dobi për shkak të shirkut.
Megjithatë, shpallja jobesimtar e të gjithë rafidëve nuk është mendimi i shumicës së dijetarëve të Ehli Sunnetit dhe kjo duhet vënë re, si një drejtësi që nuk duhet tejkaluar. Por një vërejtje që shpesh mungon është se afërsia relative në fe nuk do të thotë domosdoshmërisht më pak rrezik. Ithtarët e librit janë më afër se politeistët në aspektin bazë, dhe kanë dispozita të veçanta, por megjithatë gjatë historisë kanë shkaktuar armiqësi dhe dëme më të mëdha në shumë raste.
Po kështu edhe grupet e teprimit brenda Islamit si havarixhët dhe rafidët mund të bëhen më të rrezikshëm kur kanë pushtet, duke shkaktuar më shumë vrasje dhe shkatërrim tek myslimanët sesa disa prej jobesimtarëve të qartë. Këtu ndodh gabimi në kuptimin e fjalëve të disa dijetarëve si Ibn Tejmije.
I dyti (boshti kriminal)
Ndërtimi i qëndrimeve në këtë çështje vetëm mbi identitetin fetar, pa i kushtuar vëmendje reale dimensionit kriminal, është një mangësi në kuptimin e drejtë dhe largim nga thelbi i çështjes. Çështja sillet rreth dy drejtimeve kryesore:
E para: Krimet e këtyre rafidëve që nga revolucioni i tyre khomeinist dhe pasojat e tij në disa vende, që përfshijnë vrasje, dëbime, terror dhe shkatërrim të pesë domosdoshmërive: fesë, jetës, mendjes, pasurisë dhe nderit. Realiteti tregon se në shumë vende dëmi i tyre ndaj myslimanëve ka qenë më i rëndë dhe më i ashpër se krimet e sionistëve. Këtu duhet përdorur peshorja e drejtësisë për të krahasuar krimet dhe për të kuptuar se të dy projektet garojnë në zgjerimin e ndikimit, derdhjen e gjakut dhe copëtimin e vendeve.
E dyta: Konflikti mes këtyre dy palëve nuk është konflikt fetar dhe nuk bazohet në mbrojtjen e Islamit, por është konflikt për ndikim dhe dominim midis projekteve ekspansioniste, ku secila palë kërkon të zgjerojë pushtetin e saj në kurriz të popujve dhe burimeve të rajonit. Prandaj, rreshtimi me njërën palë pa kuptuar realitetin është një gabim dhe neglizhencë.
Të ndikuarit nga propaganda iraniane ndahen në dy grupe:
I pari: Një grup që e ka vendosur çështjen palestineze si kriter absolut, duke e përdorur atë si justifikim për të kaluar mbi krimet e Iranit në Siri, Irak, Jemen dhe Liban, sikur kjo t’i fshijë ato. Edhe nëse supozojmë se Irani e mbështet realisht Palestinën, realiteti tregon se kjo është shpesh manipulim dhe përdorim i sloganeve. Gjithashtu ka harresë të roleve të mëparshme dhe aleancave që kanë ndihmuar forcat e pushtimit në vende të tjera myslimane.
I dyti: Një grup që nuk e ka përjetuar këtë projekt në terren dhe ka ndërtuar qëndrimet e tij mbi ide teorike ose emocione selektive, shpesh nga vende që nuk janë prekur drejtpërdrejt nga ky projekt, dhe kështu ka çrregulluar peshoren në gjykimin e padrejtësive.
I treti (boshti politik)
Thirrja për t’u rreshtuar me Iranin nga disa figura dhe rryma – qofshin islame apo të tjera – është një neglizhencë ndaj realitetit të agresionit të tij që nga themelimi, si dhe një injorim i historisë së kësaj rryme dhe ndërhyrjeve të saj destabilizuese në rajon.
Irani ka ndërhyrë dhe ka destabilizuar sigurinë dhe stabilitetin në rajon, dhe në këtë luftë po shënjestron objekte dhe interesa jetike, i mbështetur nga një ideologji e ngarkuar dhe projekte ekspansioniste, si dhe politika armiqësore ndaj vendeve arabe dhe myslimane, në krye të tyre Arabia Saudite. Ndërkohë, ka përpjekje për të shmangur përshkallëzimin dhe për të ruajtur stabilitetin e rajonit.
Arsyet e këtij rreshtimi shpesh janë:
• Mangësi në analizën e historisë dhe realitetit dhe në njohjen e devijimeve ideologjike
• Qëndrime emocionale dhe të përgjithshme ndaj regjimeve arabe pa drejtësi dhe analizë të saktë
• Dobësi në kuptimin e rrënjëve politike dhe ideologjike të projektit iranian
Qëndrimi fetar (përmbledhje)
Qëndrimi i drejtë përmblidhet në tre parime:
1. Ndalohet rreshtimi me projektin sektar iranian dhe, me të njëjtën drejtësi, edhe me projektin sionist – sepse të dy bazohen në dominim dhe shkatërrim.
2. Vendet e Gjirit dhe arabe kanë të drejtë të mbrohen nga agresioni iranian, sipas vlerësimit të tyre për mbrojtjen e vendeve të tyre, edhe nëse kjo përputhet me interesa të palëve të tjera.
3. Është detyrë mbështetja e vendeve arabe të sulmuara në krye të tyre Arabia Saudite, vendi i dy xhamive të shenjta për të ndalur agresionin iranian dhe për të frenuar ambiciet e tij ekspansioniste.
Ajo që ka ndodhur në Jemen përmes milicisë Houthi është një dëshmi e qartë për pasojat e këtij projekti shkatërrues, ashtu si edhe në Siri, Irak dhe Liban.
Dhe tek Allahu është drejtimi i rrugës së drejtë.
Dr. Muhamed Musa El-Amirij
