Është ajo zhurmë që nuk ndalet kurrë brenda shpirtit të tij.
Zhurma e mendimeve, presioni i krahasimeve, frika nga e ardhmja dhe vrapimi i pandërprerë pas nevojave dhe detyrimeve, derisa shumë njerëz ndihen të lodhur gjatë gjithë kohës, pa e ditur saktësisht se nga çfarë janë lodhur.
Jeta është mbushur me shpejtësi deri në një shkallë shqetësuese.
Lajme që nuk mbarojnë,
ekrane që nuk heshtin,
kërkesa që grumbullohen,
dhe mendje që punojnë pa pushim edhe gjatë orëve të natës.
Derisa qetësia vetë është bërë diçka e rrallë. Madje disa njerëz kanë filluar t’u frikësohen çasteve të heshtjes, sepse ato janë momentet kur më në fund dëgjojnë veten e tyre. Dhe pikërisht aty fillon kriza e vërtetë. Sepse jo çdo lodhje vjen nga puna e tepërt.
Një pjesë e lodhjes shkaktohet nga:
* largësia e gjatë nga Allahu;
* humbja e kuptimit të jetës;
* konsumimi i shpirtit në gjëra që nuk i japin zemrës qetësi të vërtetë.
Për këtë arsye, njeriu mund të zotërojë shumë gjëra, por brenda vetes të mbetet i trazuar në një mënyrë që nuk e kupton.
Mund të qeshë para njerëzve, të flasë normalisht, të vazhdojë jetën e përditshme, por zemra e tij nga brenda është e rraskapitur, sikur shpirti i tij të mbajë një barrë të rëndë që askush nuk e sheh.
Sepse shpirtrat nuk jetojnë vetëm me arritje dhe suksese.
Ekziston një pjesë e thellë brenda njeriut…
që nuk qetësohet me pasuri,
as me famë,
as me arratisjen e vazhdueshme drejt argëtimit dhe angazhimeve.
Ajo pjesë gjen qetësi vetëm kur kthehet tek Allahu.
Prandaj Allahu i Madhëruar thotë:
﴿أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ﴾
“Vërtet, vetëm me përmendjen e Allahut qetësohen zemrat.”
(Er-Ra’d, 28)
Allahu nuk tha:
“qetësohen mendjet”
ose
“pushojnë trupat”,
por tha:
“qetësohen zemrat.”
Sepse zemra është ajo që lodhet më së shumti në këtë botë të mbushur me zhurmë.
Prandaj disa njerëz ndiejnë një qetësi të çuditshme pas një sexhdeje të gjatë,
pas një loti të sinqertë në errësirën e natës,
ose pas një lutjeje të qetë larg zhurmës së jetës.
Sikur shpirti të ketë qenë duke kërkuar këtë strehë prej kohësh.
Kthimi tek Allahu nuk është arratisje nga jeta, siç mendojnë disa.
Përkundrazi, është ajo që e bën njeriun të aftë ta përballojë jetën.
Ai që jeton larg Allahut mund të duket i suksesshëm në pamje të jashtme, por brenda vetes mbetet i brishtë përballë ankthit, frikës dhe zbrazëtisë.
Ndërsa ai që gjen rrugën drejt Allahut,
mund të vazhdojë të përballet me të njëjtat sprova dhe probleme, por zemra e tij bëhet më e qetë, më e ekuilibruar dhe më e aftë për të duruar.
Prandaj, ajo për të cilën kanë më shumë nevojë shumë njerëz sot…
nuk është më shumë zhurmë,
as më shumë arratisje,
as më shumë angazhime të përkohshme.
Ajo që u nevojitet është një çast i sinqertë me Allahun. Një moment kur njeriu ndalon pak vrapimin, ulet me zemrën e tij, pranon lodhjen e vet dhe kthehet tek Zoti i tij pa shtirje e pa ngarkesë.
Sepse disa shpirtrave nuk u mungon asgjë nga kjo botë, aq sa u mungon afërsia me Allahun.
✍️ Dr. Abdulkerim Bekkar.
