Në “Medarixh es-Salikin” ka një fjalë shumë të çmuar nga Ibn Kajimi – Allahu e mëshiroftë – të cilën e ka shprehur me një stil letrar të stolisur me zjarrin e besimit, duke e bërë atë të shndritshëm:
“Dije se rrezet e fjalës La ilahe ilallah e shpërbëjnë mjegullën dhe retë e mëkateve sipas forcës apo dobësisë së kësaj rrezeje. Kjo fjalë ka dritë, dhe njerëzit që e thonë dallojnë në shkallën e kësaj drite në zemrat e tyre – në forcë dhe dobësi – në atë mënyrë që vetëm Allahu e di.
Disa njerëz e kanë dritën e kësaj fjale në zemrat e tyre si dielli. Te disa ajo është si një pishtar i madh. Te të tjerë si një llambë ndriçuese, e tek disa si një llambë e dobët.
Prandaj, dritat që do të shfaqen Ditën e Kiametit në të djathtat dhe përpara tyre, do të jenë në përputhje me shkallën e dritës së kësaj fjale që kanë pasur në zemrat e tyre – në dije, vepra, njohje dhe gjendje shpirtërore.
Sa më i madh dhe më i fuqishëm të jetë ndriçimi i kësaj fjale, aq më shumë i djeg dyshimet dhe dëshirat. Derisa ndonjëherë arrin një gjendje që çdo dyshim, mëkat apo dëshirë që i afrohet, ai ndriçim e djeg.
Kjo është gjendja e njeriut të sinqertë në teuhid (njësimin e Allahut), që nuk i bën shok Allahut në asgjë. Çdo mëkat, dëshirë apo dyshim që i afrohet kësaj drite, ajo e djeg.
Qielli i besimit të tij është i ruajtur me yje kundër çdo hajduti të veprave të tij të mira; hajduti nuk mund të marrë asgjë prej tij veçse kur ai është i pakujdesshëm ose në gjumë – dhe kjo është e pashmangshme për njeriun.
Por kur ai zgjohet dhe kupton çfarë i është vjedhur, e rikthen nga hajduti i tij, ose e fiton edhe më shumë përmes punës së tij.
Kështu është ai gjithmonë me hajdutët nga xhindët dhe njerëzit; nuk është si ai që u ka hapur thesarin dhe ia ka kthyer shpinën derës.”
