Një raport i publikuar nga Instituti për Studime të Sigurisë Kombëtare izraelite (15 prill 2026) arriti në përfundimin se lufta mes Iranit nga njëra anë dhe Shteteve të Bashkuara dhe Izraelit nga ana tjetër, nuk e ka përmirësuar situatën strategjike të vendeve të Gjirit, por përkundrazi e ka bërë atë më të ndërlikuar dhe më të brishtë. Pavarësisht goditjeve që ka marrë Irani, ai ka treguar një aftësi të lartë për të qëndruar, duke ruajtur mjete kryesore presioni, veçanërisht kërcënimin ndaj lundrimit në Ngushticën e Hormuzit dhe shënjestrimin e objekteve energjetike.
Raporti thekson se Shtetet e Bashkuara nuk kanë arritur të neutralizojnë kërcënimin iranian, gjë që ka dobësuar besimin e vendeve të Gjirit në ombrellën e sigurisë amerikane dhe i ka shtyrë ato të rishqyrtojnë opsionet e tyre. Po ashtu, elementë të rëndësishëm të fuqisë iraniane, si programi bërthamor, raketat dhe dronët, kanë mbetur aktivë dhe pa u zgjidhur.
Nga ana tjetër, vendet e Gjirit kanë ndjekur një politikë të kujdesshme, duke shmangur përfshirjen e drejtpërdrejtë në luftë edhe pse janë goditur, ndërkohë që kanë ruajtur kanale komunikimi me Teheranin. Gjithashtu, janë vënë re dallime mes tyre; Emiratet e Bashkuara Arabe kanë mbajtur një qëndrim më të ashpër, ndërsa vende të tjera kanë preferuar një balancë mes Uashingtonit dhe përpjekjeve për të frenuar përshkallëzimin.
Raporti gjithashtu thekson mungesën e alternativave reale strategjike ndaj Shteteve të Bashkuara, pasi as Kina dhe as Rusia nuk ofrojnë garanci sigurie të ngjashme, ndërsa Izraeli nuk konsiderohet një alternativë e aftë për të mbrojtur vendet e Gjirit.
Në përfundim, raporti vlerëson se vendet e Gjirit do të vazhdojnë politikën e “hedging”-ut (balancimit), duke forcuar kapacitetet e tyre mbrojtëse, duke diversifikuar partneritetet dhe duke synuar uljen e tensioneve me Iranin, në një mjedis sigurie gjithnjë e më kompleks dhe pa zgjidhje të qarta.
