Prova e zemrës në namazet e fshehta është më e fortë dhe më e vërtetë sesa në namazet me zë të lartë.
Në ato çaste qetësie, kur nuk dëgjohet asnjë zë tjetër, në namaz mbetet vetëm njeriu me Zotin e tij.
Në namazin me zë të lartë, njeriun mund ta ndihmojë leximi i imamit, prania e njerëzve, apo bashkimi në “amin”. Këto gjëra e zgjojnë përulësinë dhe e mbajnë zemrën të lidhur.
Por në namazin e fshehtë nuk ka asnjë ndihmë tjetër përveç sinqeritetit të robit dhe vëzhgimit të Allahut.
Prandaj pak njerëz arrijnë të kenë vërtet përulësi të plotë në namazet e fshehta.
Edhe më e madhe bëhet kjo provë në namazet vullnetare, sidomos në namazin e natës, kur njeriu qëndron vetëm me Zotin e tij. Në ato momente nuk ka askënd që ta shohë apo ta lavdërojë; mbetet vetëm ajo që fsheh zemra.
Atje zbulohet se sa e madhëron vërtet njeriu Zotin e vet.
Sinqeriteti i vërtetë është që njeriu ta kryejë namazin më mirë kur është vetëm sesa kur e shikojnë njerëzit; ta ketë zemrën më të pranishme para Allahut kur nuk e sheh askush tjetër.
Kush është njësoj në fshehtësi dhe në publik, madje i përulur më shumë kur është vetëm, ai ka arritur kuptimin e pastër të adhurimit.
Ky është njeriu të cilit i është ndrequr zemra para se të rregullohet pamja e jashtme.
O Allah, na ndreq dhe na jep zemra të sinqerta që i përshtaten adhurimit ndaj Teje!
