Nuk është thjesht një rrëfim i largët. Nuk është një histori për t’u lexuar dhe harruar. Historia e popullit të Themudit është një pasqyrë dhe shpesh, një paralajmërim i pakëndshëm për çdo shoqëri që mendon se është e paprekshme.
Themudi nuk u shkatërrua rastësisht. Nuk ishte një katastrofë natyrore pa kuptim. Ishte një fund i merituar. Ata ndërtuan, u pasuruan, u forcuan… dhe pastaj menduan se nuk do të jepnin kurrë llogari. Mohuan të vërtetën, ushtruan tirani dhe e kthyen arrogancën në normë. Dhe pikërisht aty fillon rënia e çdo populli.
Allahu i dënoi me drejtësi. Jo më shumë, jo më pak se ajo që merituan. Dhe kur dënimi erdhi, ai nuk kurseu askënd. Nuk pati negociata, nuk pati shtyrje. Një shoqëri e tërë u zhduk derisa mbeti vetëm heshtja mbi rrënoja.
Shtëpitë e tyre mbetën bosh. Muret që dikur mbanin jetë, tani mbajnë vetëm kujtim. Pasuria? E padobishme. Fuqia? E pavlefshme. Gjithçka për të cilën jetuan, nuk mundi t’i shpëtonte nga fundi.
Kur’ani e thotë troç:
“Ata u bënë në shtëpitë e tyre të shtrirë (të vdekur), sikur të mos kishin jetuar kurrë aty.” (Hud: 67–68)
Kjo është fjalia që duhet të na shqetësojë më shumë: sikur të mos kishin ekzistuar fare.
Po Profeti i tyre? Salihu (paqja qoftë mbi të) bëri atë që duhej. Ai nuk heshti. Nuk u përshtat me gabimin për të qenë i pranueshëm. Ai paralajmëroi, këshilloi, këmbënguli. Por kur një popull vendos të mos dëgjojë, edhe e vërteta më e qartë bëhet e padëshiruar.
Dhe në fund, ai qëndroi mbi rrënoja dhe tha:
“Unë jua përcolla mesazhin e Zotit tim dhe ju këshillova, por ju nuk i doni këshilluesit.”
(El-A‘raf: 79)
Këtu është problemi i vërtetë jo mungesa e të vërtetës, por refuzimi i saj.
Sot, ne jetojmë në kohë të ndryshme, por me sëmundje të njëjta. Shoqëri që krenohen me zhvillim, por shpesh ndërtojnë mbi padrejtësi. Individë që dëgjojnë vetëm atë që u pëlqen. Këshilla shihet si sulm. E vërteta si bezdi. Dhe ndërkohë, bindja se “ne jemi ndryshe” bëhet justifikim për të mos reflektuar.
Por historia e Themudit nuk ndryshon:
kur padrejtësia bëhet normale dhe e vërteta refuzohet vazhdimisht, fundi nuk është çështje “nëse”, por “kur”.
Ky nuk është thirrje për frikë është thirrje për vetëdije.
Sepse një shoqëri nuk shkatërrohet në momentin kur vjen dënimi. Ajo shkatërrohet shumë më herët kur pushon së dëgjuari, kur humb ndjenjën e drejtësisë dhe kur e vërteta bëhet e padëshiruar.
Themudi është zhdukur. Por modeli i tij… ende përsëritet.
/ Hoxhë Bekir Halimi/
