Shkruan: Rami Abu Zubeida
Ajo që ndodhi sot në #Rruga_e_Nasr-it nuk ishte një ngjarje kalimtare që mund të tejkalohet dhe të kalohet mbi të si “problem dhe mbaroi”, por është një skenë që zbulon se si një shkëndijë e vogël mund të shndërrohet shpejt në një gjendje kaosi, që përshkallëzohet nga një mosmarrëveshje e kufizuar në shfaqje të shthurjes, pastaj në një gjendje frike të përgjithshme, deri te ndërhyrja sigurie e policisë palestineze, e cila nga ana e saj u bë objekt shënjestrimi. Ky zinxhir i përshpejtuar nuk është i ri, por sot u duk më i qartë dhe më i rrezikshëm, sepse na vendos përballë një rezultati të drejtpërdrejtë të asaj për të cilën kemi paralajmëruar më parë.
Kam thënë më parë se pyetja nuk është më vetëm si ta mbrojmë policinë nga shënjestrimi, por si ta mbrojmë shoqërinë nga pasojat e mungesës së saj ose dobësimit të rolit të saj. Ajo që ndodhi sot e rikthen konfirmimin se çdo boshllëk — qoftë edhe i përkohshëm — mbushet shpejt me sjellje të pakontrolluara ose grupe që përpiqen të imponojnë realitetin e tyre me forcë. Dhe me çdo çast tensioni, gërryhet besimi i njerëzve te njëri-tjetri dhe rruga bëhet më e brishtë përballë çdo përshkallëzimi.
Në këtë kontekst, nuk mund të ndahet ajo që ndodhi nga fakti se ka nga ata që i shfrytëzojnë këto gjendje. Çdo gjendje kaosi të brendshëm hap një dritare të rrezikshme, jo vetëm për krimin ose shkeljen, por edhe për pasoja më të mëdha që mund t’i prekin të gjithë pa përjashtim. Dhe kjo e bën çdo sjellje individuale të pakontrolluar një çështje publike, dhe çdo fjalë nxitjeje ose pamaturie një faktor shtesë presioni mbi një realitet tashmë të brishtë.
Dhe nëse përvoja e mëparshme ka dëshmuar se goditja e strukturës policore nuk synon vetëm dobësimin e saj në terren, por shkaktimin e një shpërbërjeje të brendshme graduale, atëherë ajo që ndodhi sot sqaron se si fillojnë tiparet e kësaj shpërbërjeje: nga rruga, nga mosmarrëveshjet e vogla, nga mungesa e kontrollit, dhe nga shndërrimi i individëve në alternativa të paorganizuara për të imponuar “rendin” me metoda të rrezikshme.
Por përkundrazi, ky realitet nuk do të thotë mungesë zgjidhjeje, por na rikthen te ideja më e rëndësishme që është paraqitur më parë: se beteja nuk është më vetëm rreth ekzistencës së policisë, por rreth mbijetesës së vetë idesë së rendit. Rendi këtu nuk është thjesht një aparat, por kulturë, sjellje dhe vetëdije kolektive. Dhe kur kjo vetëdije dobësohet, çdo forcë — sado që të jetë — bëhet e pamjaftueshme për ta kontrolluar skenën.
Ajo që ndodhi sot duhet të lexohet si një kambanë e vërtetë alarmi:
Jo vetëm për ta refuzuar kaosin, por për të ripërcaktuar rolin e çdo individi në mbrojtjen e shoqërisë së tij. Sepse ajo që kërkohet sot nuk është pritja e ndërhyrjes së sigurisë në çdo hollësi, por ndërtimi i një gjendjeje vetëdijeje shoqërore që refuzon të tërhiqet pas provokimeve dhe e kupton se çdo shthurje — edhe nëse duket e thjeshtë — mund të shndërrohet në katastrofë.
Dhe në një mjedis kompleks si Gaza, ku ndërthuren presionet e sigurisë dhe ato të jetesës, ruajtja e ekuilibrit të brendshëm bëhet një formë e avancuar e qëndresës. Një qëndresë që nuk bazohet vetëm në përballjen me jashtë, por në parandalimin e shembjes së brendshme.
Përmbledhja që imponon skena e sotme, dhe që e konfirmon përvoja e mëparshme, është se alternativa ndaj rendit nuk është liria, por kaosi… dhe kaosi nuk përjashton askënd. Prandaj, vetëdija, përgjegjësia dhe kontrolli i sjelljes së përgjithshme nuk janë më vetëm zgjedhje morale, por domosdoshmëri ekzistenciale për mbrojtjen e të gjithë shoqërisë.
