Kapja pas kujtimeve të trishta është si të mbash në pëllëmbë një copë qelqi të thyer: sa më fort ta shtrëngosh, aq më shumë të plagos. Sepse bashkë me kujtimin, ti mban edhe dhimbjen që vjen me të — dhe ajo nuk të lëshon lehtë.
Ndonjëherë ne mbajmë fort pas kujtimeve të dhimbshme, duke besuar se ato na lidhin me atë që kemi humbur. Por e vërteta është se sa më shumë t’u kapemi atyre, aq më shumë i ushqejmë plagët tona.
Shmangia e gjërave që na kujtojnë dhimbjen nuk do të thotë të ikim prej së kaluarës; do të thotë t’i japim vetes hapësirën e duhur për të marrë frymë, për t’u qetësuar dhe për të rifituar forcën që na duhet për të ecur përpara. Sepse ngulmimi tek kujtimet që na shtrëngojnë zemrën mund ta zgjasë vuajtjen përtej asaj që mund të durojmë.
Njeriu ka nevojë t’i japë vetes pak frymë, të largohet nga gjithçka që i zgjon plagët e së kaluarës, jo nga dobësia, por nga nevoja për të mbijetuar, për të ecur, për të rimarrë veten. Ka çaste kur shmangia bëhet akt i butë kujdesi ndaj shpirtit tonë.
Por kur ne ngulmojmë t’i mbajmë gjallë ato kujtime, kur kthehemi tek to me çdo rast, sikur ushqejmë vetë plagën që përpiqemi ta shërojmë. Ashtu dhimbja rritet, thellohet, e endet me ne nëpër ditë e net të gjata.
Lejoje veten të lerë pas ato që të rëndojnë, jo sepse nuk kanë rëndësi, por sepse ti meriton shërim, dritë dhe paqe të brendshme.
Ka kohë për të mbajtur mend, e ka kohë për të lënë të pushojë. Sepse zemra, për t’u shëruar, kërkon hapësirë, qetësi dhe lehtësi.
📘 Si të shërosh një zemër të thyer — Guy Winch
