“Islami kërkon një grumbullim vjetor të besimtarëve, pavarësisht dallimeve në prejardhje, racë dhe gjuhë. Nuk ekziston një fe tjetër që mund të ndikojë tek pasuesit e saj duke i lidhur domosdoshmërisht me njëri-tjetrin përmes lidhjes së besimit, ashtu siç ka bërë Islami. Këtu qëndron një veçori madhështore: adhurimi i përbashkët, ku afrikani takohet me homologun e tij kinez nga Lindja e Largët.”
✍️ Sir Thomas Arnold
Ky vlerësim i orientalistit britanik Sir Thomas Arnold nxjerr në pah një nga veçoritë më të mëdha të Islamit: bashkimin e njerëzve nga kombe, kultura dhe gjuhë të ndryshme në një adhurim të vetëm dhe nën një identitet të përbashkët identitetin e besimit.
Pamja më e qartë e kësaj shfaqet në Haxh, ku miliona muslimanë mblidhen në një vend, me një qëllim, me një veshje dhe me një thirrje të vetme:
«لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ لَبَّيْكَ»
“Të përgjigjem Ty, o Allah, të përgjigjem Ty. Të përgjigjem Ty, Ti nuk ke ortak, të përgjigjem Ty.”
Allahu i Madhëruar thotë:
﴿إِنَّ هَٰذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَأَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ﴾
“Vërtet, kjo është bashkësia juaj, një bashkësi e vetme, dhe Unë jam Zoti juaj, andaj më adhuroni Mua.”
(El-Enbija, 92)
Prandaj, Haxhi nuk është vetëm një adhurim individual, por edhe një manifestim praktik i unitetit të umetit islam, ku zhduken dallimet e racës, kombësisë dhe statusit shoqëror, ndërsa mbetet vetëm lidhja e besimit dhe nënshtrimi ndaj Allahut.
