Përkundër shkatërrimit, pluhurit dhe dhimbjes, ata ende qeshin dhe qeshja e tyre bëhet zëri më i fuqishëm i jetës.
Përtej tymit dhe gurëve të shembur, fëmijët e Gazës vazhdojnë t’i japin kuptim ekzistencës.
Në një vend ku lisharet janë zhdukur dhe fushat e lojës janë shndërruar në terrene të rrezikshme, e qeshura e tyre ngrihet më lart se zhurma e bombave.
Ata i kthejnë gurët në lodra, çadrat e strehimit në hapësira loje, dhe pluhurin në kujtesë të qëndresës.
Në duart e tyre, edhe dhimbja merr formën e një loje të pafajshme, si një dëshmi e heshtur se shpresa nuk mund të vritet.
Në çdo cep të Gazës, në çdo rrugë të mbuluar me rrënoja, jeta zgjatet në sytë e këtyre fëmijëve, që duket sikur i flasin botës me një zë të përbashkët:
“Ne nuk jemi bijtë e luftës…
Ne jemi bijtë e shpresës.
Dhe jeta është më e fortë se rrënimi.”
Në këtë qytet që ngjason me një plagë të hapur, fëmijët janë fryma e tij e gjallë.
Ata ecin mbi shkatërrim me buzëqeshje, duke e kthyer dhimbjen në sfidë dhe shkatërrimin në mësim për botën.
Sepse, për sa kohë ata qeshin, Gaza jeton.
