✍ Platforma e Çështjeve Ushtarake – Rami Abu Zubeida
1- Dimensioni ushtarak – Media si pjesë e fushëbetejës
Ushtria izraelite nuk e trajton median si mjet dytësor, por si armë plotësuese të artilerisë dhe avionëve.
Në sulmin e fundit në Khan Younis (siç u shfaq në videot origjinale të rrjedhura dhe versionin e modifikuar që publikoi ushtria), pushtuesi iu drejtua prerjes së skenave dhe montimit të materialit për të treguar sikur luftëtarët e rezistencës u larguan të trembur dhe u goditën drejtpërdrejt. Ndërkohë që versioni i plotë tregonte të kundërtën: një tërheqje të organizuar, pa panik, pas përfundimit të operacionit.
Kjo praktikë pasqyron ndjeshmërinë e okupatorit për të mos pranuar humbjet. Sepse njohja e një goditjeje të veçantë mbi një bazë ushtarake do të nënkuptonte tronditje të besimit në aftësinë frenuese të ushtrisë së tij. Prandaj prodhohet një version mediatik i betejës, i ndryshëm nga realiteti në terren.
2- Dimensioni i sigurisë – Censura ushtarake dhe manipulimi sistematik
E gjithë media hebraike është nënshtruar censurës ushtarake, dhe nuk lejohet publikimi i asnjë fotoje apo materiali pa kaluar nëpër filtrin e oficerëve të censurës. Kjo garanton që publikut izraelit dhe atij ndërkombëtar t’i arrijë vetëm rrëfimi zyrtar.
Kjo politikë funksionon mbi tre shtylla:
1. Errësim: fshehja e imazheve të ushtarëve të vrarë ose tankeve të shkatërruara.
2. Kontroll: publikimi i disa pamjeve të zgjedhura me pak të plagosur ose dëme të vogla.
3. Justifikim: paraqitja e xhamive dhe spitaleve si qendra ushtarake.
Manipulimi shtrihet edhe në përdorimin e teknologjive të reja si inteligjenca artificiale dhe Deepfake, si dhe krijimi i faqeve të rreme (Doppelganger) që shpërndajnë raporte të fabrikuara me pamje të një mediaje të njohur.
3- Dimensioni psikologjik – Menaxhimi i vetëdijes dhe krijimi i perceptimit
Qëllimi themelor i falsifikimit është menaxhimi i vetëdijes:
• Brenda Izraelit: të qetësohet shoqëria izraelite se lufta është nën kontroll dhe se “ushtria më e fortë në rajon” nuk është thyer.
• Jashtë: të bindet Perëndimi se Izraeli “po mbron veten” kundër “luftëtarëve terroristë”, duke justifikuar kështu masakrat.
Prerja e videove krijon perceptimin se rezistenca po mundet vazhdimisht, ndërkohë që realiteti është një ushtri që përballet me gjakderdhje të vazhdueshme.
Në psikologjinë ushtarake, këto mjete hyjnë në kuadrin e luftës së vetëdijes ku menaxhohet mendja e armikut dhe e publikut përmes informacionit të dirigjuar, jo vetëm përmes zjarrit në terren.
4- Dimensioni psikosocial – Efekti i mashtrimit mbi të dy palët e konfliktit
• Tek publiku izraelit:
Mashtrimi rrit moralin përkohësisht, por ka rrezik të kundërt. Kur e vërteta del përmes rrjedhjeve ose videove të rezistencës, shoqëria përballet me një krizë besimi më të rëndë se vetë humbjet.
• Tek publiku palestinez dhe arab:
Kuptimi i falsifikimit krijon imunitet dhe vetëdije rezistuese, duke forcuar narrativën se okupatori përdor gënjeshtrën sepse nuk është në gjendje të fitojë në terren.
• Tek komuniteti ndërkombëtar:
Pamjet e manipuluara shfrytëzohen në qarqet politike perëndimore për të zgjatur mbështetjen ushtarake dhe financiare për Izraelin. Por me zbulimin e mashtrimit, erozionohet edhe ajo pak legjitimitet moral që i ka mbetur.
5- Domethënie të rëndësishme
Varësia e okupatorit nga falsifikimi sistematik tregon se lufta në Gaza nuk matet më vetëm me sipërfaqe territoriale apo fitore ushtarake, por me aftësinë e secilës palë për të imponuar rrëfimin e saj mbi opinionin publik.
Brigadat al-Qassam dhe mediat e rezistencës e kanë kuptuar këtë, prandaj fokusohen në publikimin e videove origjinale, jo të manipuluara, që tregojnë faktet (si tërheqjet e organizuara apo pritjet e shkatërrimit). Kështu, media e rezistencës shndërrohet në një armë frenuese psikologjike jo më pak e rëndësishme se raketat apo tunelet.
Falsifikimi i ushtrisë izraelite i videove dhe imazheve nuk është thjesht incident i rastësishëm, por një doktrinë luftarake-mediatike brenda strategjisë së “hasbara”. Ajo bashkon censurën ushtarake, propagandën, manipulimin teknologjik dhe menaxhimin e vetëdijes psikologjike. Por nga ana tjetër, zbulon dobësinë e besimit të brendshëm dhe tregon se Izraeli sot lufton në dy fronte paralele: frontin e fushëbetejës dhe frontin e rrëfimit, ku ky i fundit nuk është më pak vendimtar se i pari.
