Në Shqipëri, media nuk është më një pasqyrë e shoqërisë, por një laborator i alkimisë moderne që merr mbeturinat më të riciklueshme të sistemit dhe i shndërron në “ar” televiziv. Nëse dikur ekrani ishte deri diku dritarja e dijes, sot është thjesht një pasqyrë ku llumi i shoqërisë rregullon kollaren e shtrenjtë përpara se të na japë leksione mbi jetën.

Nuk ka spektakël më komik sesa të shohësh një ish-deputete, emri i së cilës figuron në dosjet më të trasha të SPAK-ut, të flasë me kompetencë për “vlerat e familjes” dhe “integritetin” nën dritat vezulluese të studios.

Është një mrekulli e llojit të vet. Sapo ndizen kamerat, akuzat për korrupsion avullojnë dhe zëvendësohen nga një petk shenjtoreje, duke i përcjellë publikut mesazhin se nuk ka rëndësi sa ke vjedhur, mjafton ta mbrosh veten me elegancë në “prime time”.

Parodia vazhdon me ish-magjistratët e “vrarë” nga vettingu, të cilët pasi dëbohen nga sistemi si të papërshtatshëm, ulen në kolltuqet e analistëve me po atë arrogancë që kishin kur shisnin vendimet e gjykatës.

Ata që nuk kaluan dot as pragun më minimal të pasurisë dhe integritetit, sot komentojnë veprimet e SPAK-ut me një zell gati fetar, si të ishin gardianët e fundit të drejtësisë. Në ekranet tona, dëbimi nga sistemi nuk quhet turp, por një lloj “kualifikimi” i veçantë për të bërë opinionistin e gjithëdijshëm, duke e kthyer dështimin moral në autoritet publik.

Dhe mos të harrojmë “yjet” e rinj të muzikës, që numërojnë më shumë ditë në paraburgim sesa orë në studio regjistrimi, të cilët promovohen si heronj modernë për një rini që nuk ka nevojë për libra, por për “mënyra të shpejta” pasurimi dhe arritje të suksesit.

Për median tonë, dhuna quhet karizmë, droga quhet stil jete dhe shfrytëzimi quhet thjesht biznes, ndërsa pronarët e televizioneve i trajtojnë këta individë me një adhurim servil sepse “klikimet” janë e vetmja fe që ata njohin.

Nuk ka rëndësi nëse po helmohet një brez i tërë, mjafton që kurbat e audiencës të jenë në kulm, duke vërtetuar se intelektuali është shumë i mërzitshëm për ekranin, ndërsa njeriu i ndershëm nuk bën dot zhurmën që kërkon algoritmi i rrjeteve sociale.

Ky realitet tregon se televizionet shqiptare janë shndërruar në një lavatriçe gjigante që punon me orar të zgjatur për të shpëlarë ndërgjegjen e çdo personazhi të diskredituar që ka mjaftueshëm pafytyrësi për të dalë para kamerave.

Përfundimi është i thjeshtë dhe i dhimbshëm: në Shqipëri, rruga më e shpejtë për të pastruar figurën nuk kalon nga pendesa apo drejtësia, por nga një ftesë në emisionet e mbrëmjes.

Nëse vazhdojmë që ta normalizojmë këtë degradim, suksesi nuk do të lidhet më me meritën, por me skandalin, duke e kthyer median nga një formësuese të shoqërisë në një bashkëpunëtore të rregullt të tradhtisë ndaj saj./tesheshi/