Dije, o njeri…
– e lusim Zotin të ndriçojë zemrën tënde –
se prej mirësjelljes më të lartë,
prej moralit të drejtë e të vërtetë,
është të përkulesh me mëshirë kur sheh dhimbjen e tjetrit,
dhe të heshtësh me dhembshuri para fatkeqësive të njerëzve.
Sepse…
të flasësh nga largësia e rehatisë është e lehtë.
Të japësh këshilla kur ti je mirë – nuk të kushton asgjë.
Por gjërat ndryshojnë…
kur dhimbja të prek ty vetë.
Kur plaga nuk është më thjesht fjalë… por realitet.
🕊️
Mos gjyko plagë që nuk ta ka çarë shpirtin.
Mos u ngrit mbi një rrëzim që s’të ka dridhur themelët e qenies.
Sepse…
të gjithë duken të fortë…
për sa kohë që jeta nuk i ka përplasur për toke.
Të gjithë flasin për durim,
derisa të sprovohen.
Të gjithë duken të mirë,
derisa koha t’u tregojë të kundërtën.
💭
Nëse do ta njohësh një njeri vërtet –
mos e shiko kur është mirë.
Shikoje kur është i sprovuar.
Mos e vlerëso në pasuri…
por në varfëri.
Jo në shëndet…
por në sëmundje.
Jo në gëzim…
por në dhimbje.
🌪️
Në pasuri njerëzit janë bujarë,
në varfëri – dorështrënguar.
Në paqe – të mençur,
në krizë – të hutuar.
Në mirësi – të dashur,
në fatkeqësi – të ftohtë.
Prandaj zbrit…
Zbrit nga krenaria jote.
Shiko me zemër,
jo me mendjemadhësi.
Shiko me dhembshuri,
jo me përçmim.
Sepse…
atëherë do ta kuptosh:
Ai që s’e ka shijuar dhimbjen,
kur flet për durimin,
është si i verbri që flet për ngjyrat,
si i shurdhri që flet për muzikën.
🎓
Përvoja është mësuesi më i madh.
Dhe mëshira… nuk është dobësi.
Mëshira është vetëdije që lind në tokën e dhimbjes.
Urtësia nuk vjen vetëm nga librat,
por nga ajo që ke përjetuar,
nga ajo që ke duruar.
🤲
Ji i mëshirshëm me të sprovuarin.
Ji i përulur me të plagosurin.
Sepse kjo botë rrotullohet.
Ditët ndërrohen.
Dhe nesër…
mund të jesh ti në vendin e atij që sot po e gjykon.
