Koha për të folur tani, para se bota të zhytet në errësirë
Nga Dr. Sahar Huneidi, Middle East Monitor
Në vitin 2017, njëzet e shtatë psikiatër dhe profesionistë të shëndetit mendor thyen “rregullin Goldwater” të profesionit të tyre, i cili ndalon diagnostikimin e figurave publike nga distanca. Ata botuan librin “Rasti i rrezikshëm i Donald Trump” dhe në të shkruan një fjali që duhej ta kishte bërë botën të reflektonte:
“Trump është tani kreu i shtetit më të fuqishëm në botë dhe një nga më impulsivët, arrogantët, injorantët, të çorganizuarit, kaotikët, nihilistët, vetëkontradiktuesit dhe egoistët. Ai ka gishtin në këmbëzën e mbi një mijë armëve termonukleare, më të fuqishmet në botë. Kjo do të thotë se ai mund të vrasë më shumë njerëz në pak sekonda sesa çdo diktator në historinë e kaluar ka qenë në gjendje të vrasë gjatë gjithë viteve të tij në pushtet”.
Kjo ndodhi nëntë vjet më parë. Sot, ky paralajmërim nuk është më profeci, është realitet. Burri që drejton Shtëpinë e Bardhë nuk qeveris me anë të diskutimeve apo diplomacisë, por me anë të “lehjeve” impulsive dixhitale që hidhen në atmosferë çdo disa minuta, shpesh duke harruar atë që tha vetë një orë më parë.
Ai i ka përqafuar deepfakes-et e gjeneruara nga inteligjenca artificiale si një mjet rutinë të komunikimit politik, duke e mjegulluar realitetin me propagandë. Në përpjekjen e tij më të fundit, ndërsa sulmonte Papa Leonin XIV si “të dobët ndaj krimit”, Trump e paraqiti veten si një Jezu Krisht.
Megjithatë, nën këtë maskë sureale të plotfuqishmërisë virtuale, bota nuk mund të lejojë të harrojë se i njëjti njeri mban në dorën e tij që dridhet kodet bërthamore të ushtrisë më të fuqishme që bota ka njohur ndonjëherë. Prandaj, nuk po shkojmë drejt kaosit, por drejt katastrofës. Jemi në prag të diçkaje shumë më të keqe sesa një e metë personaliteti.
Historia ofron jehona të udhëheqësve të marrë: mizoria e Kaligulës, bllofi i llogaritur prej “të çmenduri” i Nixon-it apo loja me zjarrin gjatë Luftës së Ftohtë. Por asnjë nga këto paralele nuk e përshkruan dot risinë e sotme. Ajo që e bën këtë moment të veçantë është bashkimi i tre elementëve:
Një president, rënia e aftësive njohëse dhe paqëndrueshmëria emocionale e të cilit tani pranohen gjerësisht, madje edhe nga ish-aleatët dhe anëtarët e partisë së tij.
Shpejtësia e inteligjencës artificiale dhe mediave sociale, që lejon që një mendim i vetëm iluzionar të qarkullojë nëpër glob brenda sekondash, duke tronditur tregjet, aleatët dhe kundërshtarët njësoj.
Mungesa e filtrave: asnjë kabllo diplomatike për t’u rishikuar, asnjë këshilltar i sigurisë kombëtare për t’u dëgjuar, asnjë “i rritur në dhomë” për të thënë: “Zotëri, nuk mund të postoni diçka të tillë!”.
Rezultati është një politikë e jashtme strukturalisht e paqëndrueshme që mban në ankth të gjithë skenën globale. Përtej bombave, ekziston një tjetër viktimë: paqja kolektive mendore e miliarda njerëzve që shkojnë në shtrat duke menduar nëse e nesërmja do të sjellë një luftë tregtare apo një përballje ushtarake, thjesht sepse një burrë u zgjua me humor të keq.
Kemi parë se çfarë ka prodhuar gjendja mendore e këtij presidenti, e kombinuar me pranimin e tij të pakushtëzuar të kërkesave të Benjamin Netanyahut. Gjenocidi në Gaza ndodhi për shkak të armëve dhe mbulimit diplomatik amerikan që rrodhën pa ndërprerje. Tani, i njëjti president po kërcënon hapur se do ta zhdukë Iranin brenda pak orësh përmes shpërthimeve profane dhe të çrregullta në mediat sociale.
Kjo qeverisje e nxitur nga impulsi është nxitëse e drejtpërdrejtë e vdekjes masive. Bota po shikon me tmerr, por ajo ka detyrë të flasë qartë:
“Presidenti i Shteteve të Bashkuara nuk është mendërisht i aftë për të komanduar një arsenal bërthamor. Sjellja e tij është një kërcënim i drejtpërdrejtë për paqen globale. Ne kërkojmë që ata që kanë fuqi kushtetuese – zëvendëspresidenti dhe kabineti – të përdorin Amendamentin e 25-të. Dhe nëse nuk e bëjnë këtë, populli amerikan duhet ta votojë për rrëzimin e tij para se të jetë tepër vonë”. /tesheshi.com/
