Adhurimi i të Lirëve
Më kërkove të shkruaja diçka për këtë fjalë me mundime: agjërimin. Njerëzit i kanë ngjitur aq “mësime” dhe “përfitime” sa, po t’i shikosh me kujdes, nuk është më thjesht një praktikë e thjeshtë. Por ata që i ngjiten mësime, i ndërtuan “mësimet” e tyre pa logjikë, ashtu sikurse kur thonë: “I pasuri, kur uritet gjatë agjërimit, e kupton se si ndjen i varfëri dhe kështu bëhet bujar me të mirat.” Pastaj shtojnë: “I varfëri, kur sheh se edhe i pasuri agjëron, kënaqet sepse të dy janë të barabartë në urinë!” A e dinë vallë se ajo “barazi” vjen nga gëzimi i fshehtë i të varfrit kur i pasuri vuan, apo nga dashuria për barazi e çfarëdo lloji qoftë? Dhe vazhdojnë me “mësime” të tilla, sikur Zoti ta ketë caktuar agjërimin vetëm për të “ndier urinë e të varfrit”!
Qysh kur myslimanët filluan ta keqinterpretonin fenë dhe të shtonin gjëra të huaja në adhurimet e tyre, rënia e tyre filloi. Armiku u fut midis tyre, konfliktet u shpërndanë, dhe sot i shihni si gjemba të shpërndara nga Kina deri në Marok: të shtypur nga tiranët, të sulmuar nga grupet e të pabesëve që ua çajnë besimin dhe gjuhën. Të gjithë ankohen, por pastaj kthehen te tavolinat e pasurive, kollitjes dhe kënaqësive. Dëshira për jetë i bëri të dobët, ndërsa sikur ta kishin dashur vdekjen për nder, do të ishin të lirë në këtë botë dhe në ahiret.
Agjërimi na u caktua për t’na shpëtuar nga kjo gjendje, por ne e harruam Zotin dhe kështu harruam vetveten. E kthyem agjërimin – një nga adhurimet më të mëdha – në një mjet për të “shëruar trupin”, “për ndarje me të varfrin”, ose “për bashkim të zemrave”. Por Ramazani kalon, dhe asgjë nuk ndryshon: trupi nuk shërohet, i varfëri nuk ndihmohet, zemrat nuk bashkohen.
Po ta drejtonim këtë fjalë të shtypur, do ta kuptonim se agjërimi është bindje e pastër midis krijesës dhe Zotit. I varfri dhe i pasuri agjërojnë vetëm për kënaqësinë e Allahut, jo për të “ndier urinë” ose për të treguar bujari. Agjërimi i çliron nga skllavëria e ushqimit, pirjes, epsheve, frikës, dhe rrënimit. Kur agjëron, nuk ka asgjë midis teje dhe Zotit: as nevojat e trupit, as epshet, as mendimet.
Agjërimi është çlirimi i shpirtit njerëzor nga çdo skllavëri: skllavëria e jetës, e trupit, e epsheve, e mendjes, e frikës. Ai të bën të ndjehesh i lirë: liri ekzistence, liri vullneti, liri veprimi. Kjo është thelbi i agjërimit – një shkollë për shpirtin e lirë që Allahu e ka bërë zotërues të Tokës për të ndërtuar drejtësinë. Zoti nuk do që ai të skllaverohet nga nevojat e trupit, nga kërkesat e jetës, apo nga fuqitë e Tokës.
Prandaj, Kurani e lidh agjërimin me çlirimin e skllavit në tri raste:
- Për vrasje aksidentale: “Kush nuk gjen skllav për t’a çliruar, të agjërojë dy muaj radhazi” (Kuran 4:92).
- Për betim të rremë: “Kush nuk gjen skllav, të agjërojë tri ditë” (Kuran 5:89).
- Për dhihar (betimin martesor): “Të agjërojë dy muaj” (Kuran 58:4).
Agjërimi, pra, është adhurimi i të lirëve – mënyra për të çliruar shpirtin nga skllavëritë.
Po ta kuptonin myslimanët këtë, Toka Islame nuk do të shtypej nga padrejtësia, sepse shpirtrat e lirë nuk kanë frikë nga askush përveç Allahut. Kolonializmi nuk do të mbizotëronte, sepse myslimanët do të hiqnin dorë nga çdo kënaqësi dhe do të luftonin për lirinë e tyre dhe të miliona të tjerëve.
Kur myslimanët do ta trajtojnë agjërimin si shkollë çlirimi, Allahu do t’i ndihmojë të fitojnë fuqinë për të çliruar Tokën dhe të kthehen si zotërues të drejtë, të lirë dhe të barabartë – ku nderi vjen vetëm nga besimi dhe veprat e mira.
Atëherë, Allahu do t’u japë fuqinë të fitojnë dhe të bëhen zotërues të Tokës për të vepruar sipas drejtësisë.
___
Gazeta Al-Ahram, 15 korrik 1950
